ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ 2ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΤΡΩΝ!!!!

ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ

Αυτό ήταν. Το ταξίδι τέλος. Η  τόσο επίπονη πορεία των προβών της θεατρικής ομάδας του 2^ου Γυμνασίου Πατρών έφτασε στο στόχο της..Αύριο παίζουμε. Θα πούμε επί σκηνής  τα παραμύθια ανάποδα και άλλες ιστορίες ..Πριν όμως ,θέλω να  ευχαριστήσω όλα τα υπέροχα παιδιά της θεατρικής ομάδας που κατάφεραν  και φέτος να παρουσιάσουν κάτι μαγικό. Η μαγεία δεν έχει να κάνει ούτε με τα ταλέντα τους – που άλλωστε έχουν πολλά- ούτε με την ωραία τους φωνή και κίνηση και σωματότυπο. Έχει να κάνει με την ψυχή και τη διάθεση να συντονιστούν με την ομάδα σε ένα κοινό όνειρο. Γι αυτό όλα παίζουν, χορεύουν, τραγουδάνε. Επαναλαμβάνω , δεν είναι η φωνή ,είναι η ψυχή. Και η πρόβα. Η επαναλαμβανόμενη προσπάθεια που κάνει θαύματα. Η συνέπεια και η αφοσίωση στον κοινό σκοπό. Η κοινή πίστη ότι όλα θα πάνε καλά στο τέλος. ΤΗΕ SHOW MUST GO ON Ό,τι και  να γίνει… Εμείς οι τόσοι και τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, καθηγητές και μαθητές, συμπορευτήκαμε με εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον για  να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο. Ανεξάρτητα από την όποια επιτυχία των παραστάσεων, εμείς νιώθουμε νικητές. Γιατί μοιραστήκαμε την αγωνία των προβών και των παρασκηνίων που ,πιστέψτε με, δεν υπάρχει τίποτε πιο μαγικό από αυτά στο ερασιτεχνικό θέατρο. Γιατί οι πρόβες είναι πόλεμος. Με τον εαυτό μας, με το θεατρικό κείμενο, με το δεν μπορώ και το δεν θέλω. Γελάσαμε, κλάψαμε, φωνάξαμε, τσακωθήκαμε, φιλιώσαμε, απελπιστήκαμε, τραβήξαμε τα μαλλιά μας, ενθουσιαστήκαμε , και τέλος αγαπηθήκαμε για πάντα. Αυτό είναι το μήνυμα στα παιδιά . Τίποτε δεν είναι εύκολο αν δεν προσπαθήσεις με συνέπεια και αγάπη γι αυτό. Οι δυσκολίες είναι για να τις ξεπερνάμε . Και η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας. Με μεγάλη συγκίνηση λοιπόν και φέτος στέλνω την αγάπη μου στους υπέροχους μαθητές μας αλλά και στις αγαπημένες φίλες και συναδέλφους, Γιώτα και Άντζελα που ζήσαμε και φέτος αυτή την μοναδική εμπειρία με παράπλευρες όμορφες στιγμές, τα καφεδάκια μας, τα γέλια αλλά και τα κλάματά μας..Καλή επιτυχία παιδιά …Και όπως λέτε και εσείς ..Αύριο, έχουμε  πανηγύρια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                                                         ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!!!!

Ανάστατη η χώρα των παραμυθιών
Σολάριουμ θα κάνει η Χιονάτη
Κι ο κακός λύκος αποφάσισε 
Καλός να γίνει μια Τετάρτη 
Κι η Σταχτομπούτα το γοβάκι της
Στον πρίγκιπα αρνείται να φορέσει
Και αυτός και μόνο απ΄ το γινάτι της
Στην αδελφή το δίνει να χωρέσει
Και η πεντάμορφη πριγκίπισσα
Το τέρας εξαπόστειλε για πάντα
Μια μηχανή καβάλησε η τύπισσα
Και ακόμα τρέχει με εκατόν σαράντα..

Τα πράγματα πρέπει να τα βλέπουμε και αλλιώς. Να παίρνουμε αλλά και να δίνουμε την ευκαιρία στους άλλους να μεταμορφώνονται, να διεκδικούν καλύτερο ρόλο στη ζωή μας αλλά και στη ζωή τους. Να βγάζουν τις ταμπέλες που τους έχουν φορέσει οι άλλοι ή φόρεσαν οι ίδιοι στον εαυτό τους. Οι άνθρωποι στα παραμύθια αλλά και στη ζωή!!!

                                                                ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΜΑΜΑ....

Υ.Γ: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΜΑ! ΣΕ ΘΕΛΩ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ..ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟ ΕΤΣΙ;

                                                                    

                                                                           ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ......

ΙΟΥΛΙΤΑ ΙΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Βρεγμένες από τη θάλασσα
Φωνές παιδιών
Σε μιαν αυλή που άνοιξε 
Για μια στιγμή
Το πορτάκι στην ευτυχία
Κι ύστερα πάλι απέμεινε
Ο φράχτης, το σπίτι παντού 
Κλειστό 
Αφήνοντας απ' έξω 
Ολοένα και πιο δυνατό
Τον βαθύ παφλασμό της νύχτας.

(από την ποιητική της συλλογή : το ψηφιδωτό της νύχτας)

Υ.Γ: Με αφορμή την επίσκεψη της ποιήτριας στην πόλη μας για να παρουσιάσει την ποιητική της συλλογή <<το ψηφιδωτό της νύχτας>> δυο σκέψεις. Ποιος τελικά είναι ο ποιητής; Είναι ένας άγιος ευαίσθητος θνητός που ερωτοτροπεί  με το φως ακόμα και μέσα στο σκοτάδι; Μα υπάρχουν χιλιάδες τέτοιοι που δεν γράφουν ποίηση. Ποια είναι λοιπόν η ειδοποιός διαφορά του ποιητή ; Η δύναμη να κάνει αυτή την ευαισθησία ήχο! Αυτό το χάρισμα να οδηγεί τη λέξη, αυτόν τον τόσο φθαρμένο κώδικα , σε άλλους δρόμους , δεν θα πω πιο ειλικρινείς ούτε πιο καλούς. Δεν αξιολογώ αυτούς τους δρόμους παρά μόνο λέω ότι είναι διαφορετικοί  από τους περπατημένους. Ο ήχος λοιπόν της ποιητικής λέξης αναδεικνύει τον ποιητή. Όπως έλεγε ο Καρούζος:

Σημάδι της αλήθειας ας υπάρχει του ποιήματος ο ήχος. Αυτό που ονομάζουμε χαρόντισσα ή αλλιώς ποίηση.

Και είναι να αναφωνείς: τι γυρεύεις μωρ’  ομορφούλα μου, εσύ μαργαρίτα, σε τούτο το παλιοχώραφο;

Θάθελα λίγο δυναμίτη, θάθελα μιαν έκρηξη/ που να σκορπίσει το χειρότερο θάνατο στα βολέματά σας/ ευλογία κυρίου τα μυδράλια της ποίησης.

Ο ποιητής δεν έχει χρόνο να σταματήσει να γράφει ποιήματα. Είναι τρελός από αγωνία μήπως η ζωή προχωρήσει χωρίς εκείνον. Χρωστάει στους ανθρώπους την άλλη ματιά του μέσα από τις λέξεις του. Ο θησαυρός του είναι οι λέξεις. Ο  Μαγιακόφσκι γράφει:

Ο ποιητής μένει πάντοτε χρεώστης/ απέναντι στον κόσμο./ Πληρώνει πάντα τόκους και υπερημερίες/ Για τον πόνο των ανθρώπων/ Μένω χρεώστης.

  

-Η ποίηση είναι τα μέσα της έναρθρης γλώσσας με τα οποία προσπαθεί να απεικονίσει ό,τι στα σκοτεινά επιχειρούν να εκφράσουν τα δάκρυα, οι σιωπές, οι στεναγμοί, οι θωπείες, η κραυγή.

Ο ποιητής δεν γράφει από αγάπη για την ποίηση. Γράφει γιατί μόνο έτσι νιώθει ζωντανός . Υπάρχει μόνο έτσι. Γράφοντας. Και υπάρχουν όλα αυτά μαζί του. Αυτά για τα οποία γράφει. Αλλιώς είναι χαμένος. Αλλιώς είναι χαμένα. Ο Γιώργος Σαραντάρης  υπογράφει :

«Δὲν εἴμαστε ποιητὲς σημαίνει φεύγουμε 
Σημαίνει ἐγκαταλείπουμε τὸν ἀγῶνα 
Παρατᾶμε τὴ χαρὰ στοὺς ἀνίδεους 
Τὶς γυναῖκες στὰ φιλιὰ τοῦ ἀνέμου 
Καὶ στὴ σκόνη τοῦ καιροῦ

Σημαίνει πὼς φοβούμαστε 
Καὶ ἡ ζωή μᾶς ἔγινε ξένη 
Ὁ θάνατος βραχνὰς.»

Ο ποιητής δεν είναι κανονικός. Δεν κανονίζεται, δεν κανονίζει , δεν προσαρμόζεται. Υποφέρει . Τον διώχνουνε τα πράγματα.  Ο Καρυωτάκης  καταθέτει:

Στο σώμα στην ενθύμηση πονούμε.

Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις

είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

                           

Ο  ποιητής ίσως χωρίς την ποίηση να ήταν πιο ευτυχής. Να ζούσε χωρίς την αγωνία της λέξης . Της φωνής που πρέπει να ισορροπεί ανάμεσα στην επιθυμία και στην ανάγκη . Όταν μάλιστα τίποτε με την ποίηση δεν αλλάζει. Ο Ασλάνογλου παραδέχεται:

Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή

το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής

η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει.

Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε

δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη.

Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση

κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη.

Ο ποιητής  έχει πληγές.Απλούς ανθρώπινους φόβους. Κάποτε τις επουλώνει . Καβάφης….

Εἰς σέ προστρέχω Τέχνη τῆς Ποιήσεως,
πού κάπως ξέρεις ἀπό φάρμακα·
νάρκης τοῦ ἄλγους δοκιμές,¹ἐν Φαντασίᾳ καί Λόγῳ.²

Εἶναι πληγή ἀπό φρικτό μαχαίρι. —
Τά φάρμακά σου φέρε Τέχνη τῆς Ποιήσεως,
πού κάμνουνε — γιά λίγο — νά μή νοιώθεται ἡ πληγή.

Άλλοτε πάλι ο ποιητής βαθαίνει τις πληγές του. Τις ξύνει , τις κάνει να ματώσουν. Ο πατρινός ποιητής Χρίστος Λάσκαρης γράφει:

Δὲ γράφονται τὰ ποιήματα σ' ἕνα χαρτὶ / ξεθάβονται / μὲ μιὰ ἀξίνα τὰ μεσάνυχτα / ἀφήνοντας / κι ἀπὸ 'να λάκκο.

Ο ποιητής δεν βρίσκεται σε τόπους  άλλους από αυτούς που ζούμε οι υπόλοιποι. Είναι από μόνος του ο άλλος τόπος. Ο άλλος τρόπος. Καλός ή κακός δεν ξέρω..Πάντως άλλος… Διαφορετικός . Έχει πολλές αμαρτίες. Ματαιοδοξία, εγωπάθεια, ηττοπάθεια, ιδιοτροπία… Η διαφορά είναι ότι δίνει σε αυτές έναν ήχο τόσο μαγικό που τις μετουσιώνει σε αρετές ..Και σε ταξιδεύει σε άλλους πλανήτες ο αμαρτωλός αυτός τρελός, ο άγιος…..

ΛΑΖΑΡΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ

Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ’ άλλους πλανήτες

Εγώ δεν είμαι ποιητής
είμ’ ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμ’ αδερφός του

                                          ΜΑΡΙΑ  ΦΟΥΚΑ

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 2ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ!!!!!!!!!!!!!

Υ.Γ: ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ!!ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΜΑΣ ΟΜΑΔΑ!!!ΤΖΑΝΕΤΟ ΑΝΤΖΕΛΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΑΦΙΣΑ! ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΝΕ ΟΛΑ ΚΑΛΑ! ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ !!!!ΕΧΟΥΜΕ ΑΓΧΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                                                 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΟΙ ΦΙΛΟΙ...

ΟΙ ΦΙΛΟΙ…..

Μα που είναι αυτή η θάλασσα; Μονολογούσε η γυναίκα ανεβαίνοντας  μέρα μεσημέρι το βουνό στην άκρη του πουθενά. Τα χείλια της είχαν ξεραθεί από τη δίψα, τα πόδια της είχαν πληγωθεί από τις πέτρες και τα κάθε λογής αγκάθια που άφθονα μαρτυρούσαν την ερημιά του τοπίου. Η γυναίκα ανέβαινε ασθμαίνοντας τώρα, μιλούσε η ηλικία και τα κιλά της …και κανένα τσιγάρο στη χάση και στη φέξη έτσι για να μην ξεχνιούνται οι κακές συνήθειες που ως κακές έχουν πάντοτε μία απροσδιόριστη γλύκα όσο κίνδυνο κουβαλάνε. Στεκόμουν πίσω της. Και πιο πίσω της η θάλασσα που εναγωνίως έψαχνε. Μια απέραντη λαμπερή θάλασσα στην κατηφόρα που σε καλούσε να βουτήξεις σε μια δροσιά που όμοιά της είδαν οι Μύριοι όταν την αντίκρισαν από το πουθενά μετά από δεκάδες ημέρες περπάτημα και ταλαιπωρία. Τώρα η φωνή της γυναίκας είχε λαχανιάσει  και μετά βίας έβγαινε αλλά καυτηρίαζε την ησυχία όπως ο γιατρός την σκουριασμένη βελόνα πριν τη χρησιμοποιήσει για να βγάλει το αγκάθι από το χέρι σου που πρήστηκε γιατί έχει ξεχάσει την τσάντα με τα εργαλεία του.  Κοίταξε πίσω σου , φώναξα. Η θάλασσα είναι πίσω σου. Πρέπει να κατέβεις. Ούρλιαξα  τώρα γιατί η γυναίκα συνέχιζε να ανεβαίνει με μια μανία πρωτόγνωρη και με την ίδια επαναλαμβανόμενη ψιθυριστά σχιζοφρενική ερώτηση. Μα που είναι αυτή η θάλασσα. Πίσω σου! Σχεδόν την άγγιξα. Οι πέτρες που κλωτσούσε κατρακυλούσαν στα πόδια μου αλλά εγώ εκεί να φωνάζω πίσω σου! Κοίταξε πίσω σου! Η γυναίκα σαν υπνωτισμένη ανέβαινε .Η θάλασσα τώρα φαινόταν καλύτερα να απλώνεται στα πόδια μας μεγάλη και απαστράπτουσα στο μεσημεριανό φως. Ακολούθησα τη γυναίκα που αρνιόταν να δει τη θάλασσα παρόλο που την έψαχνε εναγωνίως. Κάποια στιγμή θα με άκουγε και έπρεπε να βρίσκομαι δίπλα της. Γιατί έτσι είναι οι φίλοι.
                                                                 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ: Το τραγούδι της Ελεονώρας Ζουγανέλη υπέροχο για τους φίλους που είναι πάντοτε εκεί όταν έχεις πληγωθεί να σε στηρίξουν. Οι στίχοι του με συγκίνησαν πολύ και τους αναρτώ. Δεύτερα κλειδιά λοιπόν....στους φίλους μας....

ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΛΕΙΔΙΑ

Να ‘μαστε λοιπόν
Φίλη μου, έχω στην καρδιά μου βέλος
άντρες που εμφανίζονται και εξαφανίζονται
Μόνο εσύ μου έμεινες στο τέλος

Να ‘μαστε λοιπόν
Μόνο που είσαι εδώ νιώθω ωραία
άντρες μπαινοβγαίνουνε, τα όνειρα μας κλέβουνε
Πάλι οι δυό μας μείναμε παρέα

Πήγαινέ με σπίτι νιώθω πόνο στην καρδιά
Μέσα στην ζωή μου άλλη μία ψαλιδιά
Κοίτα απ ‘ τα μάτια μου αν έφυγε η μπογιά
Να με προσέχεις
Κράτα με είμαι χάλια με έπιασε λιποθυμιά
Δώσ' μου απ' το τσιγάρο σου μια ακόμη ρουφηξιά
Άνοιξε την τσάντα μου έχω δεύτερα κλειδιά
Εσύ να τα έχεις

Άλλη μια ήττα
Μην μου πεις στα είπα
Η αγάπη είναι φωτιά

Τι έχω πάθει κοίτα
Μην μου πεις στα είπα
Και μην χάσεις τα κλειδιά

Να ‘μαστε λοιπόν
Φίλη μου τον εαυτό μου χάνω
Δεν σου είπα ευχαριστώ, ούτε πόσο σ αγαπώ
Μόνο λέω θα πέσω να πεθάνω

Να ‘μαστε…

                   Μουσική: Γιώργος Καραδήμος
Στίχοι: Sunny Μπαλτζή 

ΣΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ....

ΟΙ 200 ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

Συννεφιασμένη Κυριακή, σχεδόν πενήντα χρόνια,
αποσκευές και φυλακή, σε πλοία και βαγόνια.
Της μετανάστευσης σκιά, Σικάγο, Βερολίνο,
με δυο τσιγάρα δανεικά και κλάμα από κλαρίνο.

Ό,τι έχω πάρει από της μάνας μου τα μάτια,
σκόνη και στάχτη και ζωή σε δυο κομμάτια.
Ό,τι θυμάμαι απ του πατέρα μου τον ήχο,
εννέα όγδοα στης Καισαριανής τον τοίχο..

Συννεφιασμένη Κυριακή, σχεδόν πενήντα χρόνια,
εγώ εδώ κι η Ελλάδα εκεί, να πέφτει από μπαλκόνια.
Φωτογραφία μιας ζωής, στη μέση στο σαλόνι,
σαν τους φυγάδες που κανείς ποτέ τους δε γλιτώνει..

Ό,τι έχω πάρει από της μάνας μου τα μάτια,
σκόνη και στάχτη και ζωή σε δυο κομμάτια.
Ό,τι θυμάμαι απ του πατέρα μου τον ήχο,
εννέα όγδοα στης Καισαριανής τον τοίχο

ΣΤΙΧΟΙ: Ιφιγένεια Γιαννοπούλου 

 ΜΑΟΥΣΙΚΗ : Μαντώ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ : Πασχάλης Τερζής

Υ.Γ: 1η του Μάη του 1944. Κατακόκκινη μέρα. Από το αίμα των 200 εκτελεσμένων. Ανάμεσά τους ο Ναπολέων Σουκατζίδης. Για δες καιρό που διάλεξε …..ΜΑΗΣ….

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!

                                                      

                                                                                         ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ