Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

 

Ο Διάλογος των Μηλίων και Αθηναίων (416 π.Χ.), στο 5ο βιβλίο της Ιστορίας του Θουκυδίδη (κεφ. 84-116), αποτελεί κορυφαίο δείγμα πολιτικού ρεαλισμού και κυνισμού. Οι Αθηναίοι εκβιάζουν τη Μήλο να υποταχθεί, προτάσσοντας το «δίκαιο του ισχυρότερου» έναντι της ηθικής, καταλήγοντας στην κατάληψη του νησιού, τη σφαγή των ανδρών και την υποδούλωση των γυναικόπαιδων. 

 

Βασικά Στοιχεία του Διαλόγου

·         Ιστορικό Πλαίσιο: Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, οι Αθηναίοι, στο απόγειο της δύναμής τους, επιτίθενται στη Μήλο, μια μικρή αποικία των Σπαρτιατών, η οποία επιθυμούσε να διατηρήσει την ουδετερότητά της.

·         Το Επιχείρημα των Αθηναίων: Οι Αθηναίοι υποστηρίζουν ότι τα νομικά επιχειρήματα περί δικαιοσύνης έχουν αξία μόνο μεταξύ ίσων. Μεταξύ ισχυρών και αδυνάμων, «ο δυνατός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του κι ο αδύναμος παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η ανάγκη».

·         Η Στάση των Μηλίων: Οι Μήλιοι επικαλούνται το δίκαιο, την ηθική και την ελπίδα ότι η Σπάρτη θα τους βοηθήσει, αρνούμενοι να παραδοθούν χωρίς μάχη.

·         Η Κατάληξη: Οι Μήλιοι αρνήθηκαν την υποταγή, οι Αθηναίοι πολιόρκησαν την πόλη και, όταν τηv κατέλαβαν, θανάτωσαν τους άνδρες και πούλησαν τις γυναίκες και τα παιδιά ως δούλους. 

·          

Σημασία του Διαλόγου
Ο Θουκυδίδης παρουσιάζει τον διάλογο αυτόν για να δείξει τη φθορά των ηθικών αξιών από τη δύναμη (αλαζονεία της εξουσίας) και πώς η ωμή πολιτική σκοπιμότητα αντικαθιστά το δίκαιο στις διεθνείς σχέσεις. Το κείμενο αποτελεί κλασική αναφορά στη διεθνή πολιτική (ρεαλιστική σχολή). 

ΥΓ:: Ο Θουκιδίδης  στην ιστορία του για τον Πελοποννησιακό πόλεμο τα έγραψε και τα είπε όλα..Προφήτεψε το μέλλον..Δυστυχώς η ιστορία διδάσκει ότι κανένας δεν διδάσκεται από την ιστορία....

                                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ: ΕΙΣΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΑΡ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!!!!!

 

ΥΓ:  ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ  ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΙΝΟ!!!!!!! 

Η πίκρα σήμερα  δεν έχει σύνορα.....

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΝΘΕΙ .... ΕΦΥΓΕ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ...

Η συννεφούλα  ταξιδεύει  στους ουρανούς,,,Μαζί της ένα κομμάτι από τα νειάτα μας, τα όνειρά μας, τις μουσικές μας και τα τραγούδια μας.. Κλαίμε και σιγοτραγουδάμε  ..Ποιος στα αλήθεια είμαι εγώ και που πάω...Γιατί αυτό ήταν ο Διονύσης Σαββόπουλος..όχι τόσο τί και πώς απάντησε στα μεγάλα και μικρά ερωτήματα του ανθρώπου...όσο   αυτά που έθεσε ο ίδιος με κείνον τον γοητευτικό τρόπο που μιλούσε και τραγουδούσε...ΑΧ συννεφούλα , συννεφούλα να γυρίσεις σου ζητώ....

ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Δεν συμφωνούσα με τις πολιτικές του απόψεις τα πολλά τελευταία χρόνια...Παραδέχομαι όμως ότι είχε κάθε δικαίωμα να τις εκφράζει ...

 

ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

 Παγκόσμια ημέρα εκπαιδευτικών

Αυτών των κακών

Που βρέξει χιονίσει

Μέχρι το μαλλί τους ν ασπρίσει

Φορτωμένοι βιβλία και χάρτες

Μολύβια και όργανα

Μπάλες

Σαν το κεφάλι  μου μεγάλες

Ονειρεύονται χρώματα

Μουσικές και βιβλία

Και λέξεις            

 

Έλα μαζί του να παίξεις

Με παιδιά με χαμόγελα

Θυμωμένα με δάκρυα

Παιδιά μικρά ρυάκια

Χυμένα σε θάλασσες

Προκλήσεις

(Πρέπει το στόμα σου να κλείσεις)

Δραστηριότητες , γραπτές εργασίες 

Και γλώσσες, οθόνες

Ζωή εικονική

Μόνα σε ένα δωμάτιο με εργασία

(Και επιτέλους γιατί νίκησε ο Οκταβιανός  στο  Άκτιο

Και κατέστρεψε έναν έρωτα

Αντώνιος και Κλεοπάτρα

Που δεν ήταν καν από την Πάτρα;;;;)

Παγκόσμια μέρα εκπαιδευτικών

Αυτών των κακών

Των  ασήμαντων, των ανυπάκουων

Των βολεμένων

(βρέξει χιονίσει ο μισθός, κι ας είναι μικρός, τι νομίζεις πώς κάνεις,

Τα παιδιά μας διδάσκεις, μη  χάσκεις

Δεν είσαι δα και ο ΜΕΣΙ , κι ας πονάει η μέση)

Παγκόσμια ημέρα εκπαιδευτικών

Αυτών των μωρών

Που

Θα τους κάνουμε ανθρώπους με όλους τους τρόπους

Αξιολογούμενοι διαρκώς

( το φαί σου να τρως, μη μιλάς, είσαι σκέτος μπελάς

Μας χαλάς και τη σούπα  να ζήσεις

Σερβίρεται καθημερνά στις ΕΙΔΗΣΕΙΣ)

Αξιολογούμενοι είπα

Σαν τον Μαρίνο τον Αντύπα

Επισήμως με μπάντα

Την  εκάστοτε  εξουσία

Που αρνείται όπως πάντα

Να δει την Ουσία

Πως σε όλο τον κόσμο  παιδί δεν υπάρχει χαρούμενο

Χωρίς  το εξής  προαπαιτούμενο……

Ένα σχολείο ανοιχτό, φωτεινό και μεγάλο

( ακούστε βάλτε τα ηχεία)

Κι ένα δάσκαλο επίμονα να μιλάει για ευτυχία…)

             ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

 

ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΤΟΥ ΝΙΛ ΣΑΙΜΟΝ : ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΌ ΤΟ ΜΠΟΥΛΟΥΚΙ

 ΟΙ   ΗΛΙΘΙΟΙ  ΤΟΥ ΝΙΛ ΣΑΙΜΟΝ: ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΟΥΛΟΥΚΙ

Μια σπουδαία παράσταση παρακολουθήσαμε προχθές το βράδυ   στο φιλόξενο  θεατράκι της  Μαρίνας  από το υπέροχο Μπουλούκι  με εμπνευστές , αφοσιωμένους δασκάλους  και μαθητές  που έδωσαν την ψυχή τους για να ανεβεί το θεατρικό έργο  του Νιλ Σάιμον οι Ηλίθιοι…

Μια αλληγορία , ένα  φανταστικό μα συνάμα τόσο ρεαλιστικό παραμύθι, με θέμα μια πόλη που  είχε πειστεί  από φόβο και υποταγή στην εξουσία  ότι κατοικείται από ηλίθιους… Μέχρι  που ένας καταπληκτικός δάσκαλος με την ορμή της νιότης και την αθωότητα της  προσφοράς  και της επιθυμίας  του να αλλάξει τον κόσμο με τη γνώση και την αγάπη , κατάφερε να κάνει την κατάρα ευχή και ευτυχία…

 Χίλια μπράβο  ανήκουν στα καταπληκτικά παιδιά του θιάσου που με την καθοδήγηση της Μαρίας Καζάκου, του Φώτη Λάζαρη, της Έλενας Νταή και τόσων άλλων ακούραστων συναδέλφων, μας συγκίνησαν με το ταλέντο και την  αγάπη τους στην μαγική  τέχνη του Θεάτρου…

Μικρά  και μεγάλα παιδιά λοιπόν, έπαιξαν  με την ψυχή τους, συντροφευμένα από τα άκρως χαριτωμένα και ευφάνταστα σκηνικά , τις  καλοδιαλεγμένες μουσικές , χωρίς να χαθεί ατάκα, πράγμα σπάνιο σε ανοιχτό χώρο, ενώ η συγκίνηση ήταν διάχυτη μέσα από τον κλαυσίγελο του κειμένου που γλαφυρά αποτύπωσε την διαχρονική ουσία του. Πως η  ηλιθιότητα των ανθρώπων δεν οφείλεται σε καμιά κατάρα αλλά στην εκάστοτε εξουσία που θέλει να  τους κρατά δέσμιους στην άγνοια και στην αμορφωσιά..

 

ΥΓ: Έχοντας και η ίδια  χρόνια στο σχολικό θεατρικό κουρμπέτι γνωρίζω καλά τον κόπο και την ψυχική αντοχή που απαιτείται να οργανώσεις μια παράσταση, ιδιαίτερα όταν πρέπει να συμβιβάσεις και να συντονίσεις μαθητές από διαφορετικά σχολεία και δεξιότητες..Ο τίτλος του έργου οι ΗΛΊΘΙΟΙ άκρως ταιριαστός, μια και οι εκπαιδευτικοί που θέλουν να κάνουν τη διαφορά μέσα από την τόσο ανατρεπτική τέχνη του θεάτρου ,συχνά θεωρούνται ως τέτοιοι από την ηγεσία  των εκάστοτε υπουργείων Παιδείας, που σπάνια τους ανταμείβει, ενώ συχνότατα τους διαβάλλει, τους καθαιρεί και τους απαξιώνει….

Κρατώ μονάχα ως βάλσαμο το σπαρακτικό όνειρο της Σοφίας να γνωρίσει τον κόσμο μέσα από την αγάπη και τη γνώση ,πιασμένη από το χέρι ενός  δασκάλου που κατάφερε να δει πέρα από την ομορφιά της,  την ουσία της ανθρώπινης δύναμης να νικά στο τέλος κάθε κατάρα με οδηγό την αλήθεια και την πίστη πως << πάντοτε να ΄χεις  ό,τι και να γίνει  για τα μελλούμενα καλές ελπίδες>> μια ατάκα του Ευριπίδη από την Ελένη του..

Και κάτι τελευταίο… Η μοναδική ατμόσφαιρα  στο  χειροκρότημα στο τέλος  που δημιουργήθηκε από όλους τους συντελεστές του καταπληκτικού Μπουλουκιού και απέδωσε την πρέπουσα  τιμή  στον αγαπημένο συνάδελφο Φώτη Λάζαρη που συνταξιοδοτείται  φέτος  θα μας θυμίζει πως τίποτα δεν πάει χαμένο, αφού ένας μαθητής από τον θίασο, και όχι μόνο ένας,  κατασυγκινημένος είπε δυνατά:

Περνούσαμε τόσο ωραία με τον κύριο Φώτη Λάζαρη στη θεατρική ομάδα!!!!!Δεν θέλουμε με τίποτα να φύγει ρε φίλε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                                                                                                      ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Η ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ....ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ....ΔΕΝ ΞΕΡΩ....

 ΕΡΗΜΩΣΗ

Υποχωρούν με τον καιρό τα όνειρα

Τ’ ολόγιομο φεγγάρι γίνεται δρεπάνι

Κι αυτή που μες το φως του χτενιζότανε

Τώρα πενθεί

Κι έχει κλεισμένα τα παράθυρά της

 

ΟΙ ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ

Θ ‘ αρχίσω με τη λέξη Έρωτας

Και θα τελειώσω με τη λέξη χώμα

 

Τις ενδιάμεσες

Θαρρώ πως τις μαντεύετε

 

ΑΠ΄ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Απ’ το φεγγάρι

μην ελπίζεις άλλο φως

Αν ΄ είναι έτσι χλωμό

Και ανεβαίνει κάθε μέρα λυπημένο

Δεν φταίει αυτό

Φταίει ο άδειος ουρανός

Κι ο δρόμος ο συνηθισμένος

                     ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

 

ΥΓ: Η Γεύση της ημέρας… της εποχής..δεν ξέρω..Είναι που όλα γερνάνε γύρω….Μου επιτρέπετε να είμαι μελαχγολική; ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…

                                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

Ο ΜΠΗΝΤΕΡΜΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ.. ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ Α΄ ΕΛΜΕ ΑΧΑΙΑΣ..

 Ο ΜΠΗΝΤΕΡΜΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ..ΤΟΥ ΜΑΞ ΦΡΙΣ

ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ

ΤΗΣ Α΄ ΕΛΜΕ ΑΧΑΙΑΣ

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ …

Άλλη μια φορά  η θεατρική ομάδα Από Κοινού της Α΄ ΕΛΜΕ ΑΧΑΙΑΣ, με μαέστρο τον ακούραστο Φώτη Λάζαρη, μας ταξίδεψε δίνοντας ψυχή και κόπο… αγάπη και πάθος… Πυρκαγιές, εμπρηστές  και ο κ Μπήντερμαν.. Όλα δοσμένα με ένα σκοπό. …Να αισθανθούμε, να σκεφτούμε , να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι …ενεργοί πολίτες… Γιατί  κανένα θεατρικό έργο δεν γράφεται, χωρίς ένα στόχο… Μπορεί και περισσότερους..  Αλλιώς θα έμενε ερμητικά κλεισμένο στο συρτάρι του δημιουργού του..

Ο Μαξ Φρις λοιπόν, ορμώμενος από τη χώρα των τραπεζών, των ακριβών  ρολογιών , της σοκολάτας και της  ουδετερότητας και στους δυο Παγκόσμιους πολέμους , παραδόξως , μας έδωσε ένα έργο άκρως επίκαιρο όσο και σπουδαίο… Παραδόξως, γιατί ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι η  σοβαρή και βαθιά  Τέχνη για να γεννηθεί χρειάζεται περιβάλλοντα που έχουν χτυπηθεί από την όποια Μοίρα πολύ περισσότερο από την Ζυρίχη της Ελβετίας, γενέτειρα  του θεατρικού  συγγραφέα. Όμως ο Μαξ Φρις  σε πείσμα των δικών μου ιδεοληψιών έγραψε ένα θεατρικό έργο  που θέτει εκ νέου και με πολύ εύστοχο τρόπο  το σοβαρό ζήτημα της ατομικής και κοινωνικής ευθύνης του πολίτη( του καλού νοικοκύρη) να μην επαναπαύεται στη ζωούλα του όταν << το Κακό γυρεύει να μας κάνει στάχτη και η πόλη καίγεται>>

Η θεατρική ομάδα Από Κοινού της Α΄ ΕΛΜΕ ΑΧΑΙΑΣ αντιμετώπισε το θεατρικό έργο με μεγάλο σεβασμό και προσήλωση στην βασική του αρχή. Να αναδειχθεί ο κίνδυνος που παραμονεύει τους πολίτες ,αν περιμένουν να αντιδράσουν μονάχα όταν η φωτιά φτάσει στην λατρευτή τους οικία… Αυτούς που  δεν ενδιαφέρονται για τον διπλανό τους παρά μόνο ως εν δυνάμει φορέα  και μεταφορέα της οικείας συμφοράς ή  δυστυχίας τους. Τους μέχρι  τότε ζώντας στο απυρόβλητο  και στο γυάλινό τους κόσμο, πριν αυτός  μετατραπεί βεβαίως σε ένα βουνό από συντρίμμια . Μια και η καταστροφή συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες  που όμως αρνούνται να πιστέψουν πως η καλύτερη μέθοδος εξαπάτησης των ανθρώπων είναι να τους λες την καθαρή αλήθεια.. Πως αν δεν είναι και οι άλλοι, δεν θα νιώσουν κι αυτοί ποτέ ασφαλείς..

Κι αν οι εμπρηστές είναι πολλοί  σε κάθε εποχή, δυστυχώς (ή ευτυχώς)  , ανάλογα με το τί θέλουν να κάψουν, πολλοί περισσότεροι είναι οι κ Μπήντερμαν, βέβαιοι για την καλή τους Μοίρα, πριν αυτή αποδειχθεί πιο φαύλη και πιο αχάριστη και  από την ίδια την ομώνυμη του λαϊκού άσματος..Συνήθως δεν  είναι καθόλου αθώοι. Αντιθέτως ευθύνονται για πολλά μικρά και μεγάλα εγκλήματα σε βάρος συνανθρώπων τους με την αδιαφορία , την σιωπή, και την  βολεμένη  απληστία τους..

Η κοινωνική συνείδηση πάλι είναι αυτή που θέτει τα όρια και επιβάλλει τις τιμωρίες σε κάθε κ Μπίντερμαν… Μπήντερμαν… Συνείδηση που σπανίως εισακούεται… και παραμένει σιωπηλή..Όμως , όπως λέει και ο ποιητής, αν μιλούσε η Σιωπή, αν φυσούσε , αν ξέσπαγε, θα ξερίζωνε όλα τα δέντρα του κόσμου..

Ο καταπληκτικός χορός των γυναικών  που νομίζω ότι την εκπροσωπεί, κραυγάζοντας εκκωφαντικά ό,τι έχει ξεχαστεί από τον πρωταγωνιστή του έργου, ηχεί ακόμα στα αυτιά μου …Συντονισμένος απόλυτα με τις ανάγκες των καιρών που διαχρονικές ταξιδεύουν στους αιώνες, αδικαίωτες και μόνες.. Χορός γυναικών, σαν τις γυναίκες τις Μεσολογγίτισσες που κατέφυγαν στη Ζάκυνθο σε μια ύστατη πράξη αντίστασης και ζωής, ενώ το Μεσολόγγι πολιορκείται,   και υβρίζονται από τη γυναίκα της Ζάκυνθος του Σολωμού , που δεν θέλει να βγει από τη βόλεψή της και να βοηθήσει…. Χορός  γυναικών  σαν τις Ερινύες που ακολουθούν τους ενόχους , τους δειλούς και τους βολεμένους , για να τους θυμίζουν ότι δεν υπάρχουν προσωπικοί παράδεισοι  και τόπος να ξεφύγουν από τη φωτιά σε μια πόλη που καίγεται, παρά μόνο αν αποφασίσουν να την σταματήσουν.  Χορός γυναικών που τις κακοποιούν, τις σκοτώνουν με πρόσχημα ότι τις αγαπούν..Φωνές γυναικών ….μάτια, χέρια,  πόδια, μαλλιά, ένα στόμα ..Η Δέσποινα , η Ελένη, η Μαρίνα, η Μαρία, η Νόρα… Πού πας πολίτη; Σου λέω ξύπνα..Η πόλη καίγεται..(πριν την υπόκλιση έβαλαν την τελεία στην παράσταση ,όπως όφειλαν..)

Στην Ελλάδα των Τεμπών και των ένθεν κακείθεν σφαγών και πολέμων , όπου καραδοκεί η επανάπαυση και η εκ του καναπέως και δια των πλήκτρων μονάχα αγωνιστική δράση , ο πραγματικά  ενεργός πολίτης αναζητείται..Σαν την ελπίδα στο ομώνυμο διήγημα του αιώνιου έφηβου, Αντώνη Σαμαράκη. Αναζητείται εναγωνίως από ποιητές σαν την Κατερίνα Γώγου, που φωνάζει  ότι στο μυαλό είναι ο στόχος, όσων θέλουν να τον εξαφανίσουν ή να τον αλλοτριώσουν ..Τον ενεργό πολίτη, τον υποψιασμένο, τον κόντρα ρόλο του κυρίου με το δύσκολο όνομα..Μπίντερμαν ή Μπήντερμαν ή  κάτι τέτοιο..Τον ενεργό πολίτη που βάζει φωτιά σε ό,τι πρέπει να καεί, που καίγεται μαζί του, που σβήνει πάλι ό,τι αξίζει να χαθεί και να σβήσει..Τον <<ενεργώ>> πολίτη που ξέρει ότι το αίμα που χύνεται στον κόσμο δεν έχει χρώμα παρά μόνο βαθύ κόκκινο ….Αναζητείται ..

Τον ψάχνουμε εκεί που μπορεί να βρεθεί..Στην Αλληλεγγύη και στην χώρα όπου η Σιωπή θεωρείται Συνενοχή ..Όπου βασιλεύει η Συνύπαρξη και η Συνεννόηση.. Όπου το - κοιτάζω  τη δουλειά μου  ας καίγεται ο κόσμος-  δεν είναι απλώς μια ατάκα αλλά Ντροπή και Αίσχος..Τέλος αναζητείται στην Τέχνη… σαν φιγούρα θεατρική ..αντιηρωική  και ηρωική μαζί , μελαγχολική και ελπιδοφόρα συνάμα, σύγχρονη και διαχρονική οπωσδήποτε…

Ευχαριστούμε πολύ συνάδελφοι για τον απίστευτο κόπο σας ( Άγγελε όπως πάντα καταπληκτικός , Στέφανε στην καλύτερή σου στιγμή, Μαρία , Όλγα υπέροχα εκτεθειμένες, Νίκο, στρατιώτης σε ό,τι αναλαμβάνεις, Δέσποινα, Ελένη, Μαρίνα, Μαρία, Νόρα  άκρως συγκινητικές και ελπιδοφόρες) .. Σπουδαίο τα εύρημα των εκκωφαντικών ήχων που έδιναν την απαραίτητη ένταση σε  ανάλογες στιγμές. Το τρομαχτικό τέλος και η αρχή..Κραυγές και κρότοι που  μας στερούν το άλλοθι να πούμε ότι δεν ακούσαμε … Καλοτάξιδοι,  ο   Μπήντερμαν και οι εμπρηστές σου Φώτη Λάζαρη.. Συγχαρητήρια για την επιλογή του έργου, το στήσιμο, το παίξιμο, την ψυχή που καταθέτεις …  Καιρός του σπείρειν… καιρός του θερίζειν …..

                                                                    ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ