ΡΙΝΟΚΕΡΟΣ: ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ Α΄ ΕΛΜΕ ΑΧΑΙΑΣ

ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ…

Αφήσαμε το προσωπείο του ρινόκερου στην ντουλάπα μας και πήγαμε να δούμε την παράσταση. Κάποιοι το φορούσαμε κιόλας με κείνο το σπρέι που το κάνει αόρατο. Η παράσταση για άλλη μια φορά συγκλονιστική. Ο θίασος των συναδέλφων της θεατρικής ομάδας  <<από Κοινού >> με  εμπνευστή και μαέστρο τον Φώτη Λάζαρη έδωσε και πάλι τα ρέστα της.

Υποκλιθήκαμε στο μεγαλείο της τιτάνιας προσπάθειας του Ερασιτέχνη  να δαμάσει  την τόσο απαιτητική Τέχνη του Θεάτρου, με όπλα το μεράκι, την αφοσίωση, την αγάπη και την  μυσταγωγία των προβών που αλλοιώνουν ψυχές και σώματα . Ο θίασος, ο ένας καλύτερος από τον άλλον, με στέρεο περπάτημα οργάνωσε το περίγραμμα της Πόλης που ζει και δρα μαζικά ο ρινόκερος σε κάθε  πρόσωπο , βλέμμα , προσδοκία..Έκανε απόλυτα σαφή τον κίνδυνο της μαζικής υστερίας , της σύνθλιψης της ατομικότητας  που διατηρεί ακέραια την ψυχή και τη βούληση, ανυπότακτα στο βουερό ρεύμα των καιρών..

Ένας θίασος που διανύοντας χιλιόμετρα  στη μικρή λιτή σκηνή του Λιθογραφείου, με μια ενέργεια απίστευτη έως σπαρακτική, μεγαλειώδης στις μεταμορφώσεις του  σε ρινόκερους, μας πήρε και μας σήκωσε.. Κάθε σκηνή μια γροθιά στις βεβαιότητές μας για το τί είναι Τέχνη και το τί είναι Ζωή.. Κάθε ατάκα επίκαιρη αλλά και διαχρονική, δουλεμένη τόσο ώστε να φαντάζει αδούλευτη και αυθόρμητη..Ένας καθρέφτης που κοιταχτήκαμε όλοι μήπως έχουμε βγάλει καρούμπαλα στο μέτωπο  αλλά κυρίως στην ψυχή...Το τόσο υποβλητικό τέλος ήρθε να ολοκληρώσει  και να κορυφώσει την μόνη απάντηση που αξίζουν οι Άνθρωποι..Δεν παραδίνομαι, δεν υποχωρώ, δεν υποκύπτω...ΣΙΩΠΗ..

Ταυτιστήκαμε με κάθε ήρωα που υπέκυπτε στη ρινοκερίτιδα,ψάχνοντας να βρούμε δικαιολογίες να τη θρονιάσουμε αγέρωχη στην καθημερινή ζωή μας. Παρασυρθήκαμε. Από  μια παράσταση που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις καλύτερες επαγγελματικές του είδους. Ήχοι, χρώματα, βλέμματα , φωνές , μουσικές, κλαυσίγελοι , κραυγές, απειλές ,γκριμάτσες  τόσο όσο χρειαζόταν συνδυασμένα για να μας ταξιδέψουν όχι πολύ μακριά δυστυχώς..Σε μια άλλη πόλη , σε μια άλλη ζωή..Αλλά στην Πόλη μας και στη Ζωή μας..

Η επιλογή του έργου  εξαιρετική. Η διασκευή του άκρως ευρηματική και σκόπιμα οικεία.

Ο Ευγένιος Ιονέσκο δεν θα το πίστευε  ότι ο ολοκληρωτισμός που τόσο πολέμησε στην ζωή του είναι εδώ ,περισσότερο από  ποτέ.. Στην  εποχή της μαζικής  υπερέκθεσης  και της πόζας,  της ηλεκτρονικής μοναξιάς και της φιλίας που ακολουθεί και δεν συμπορεύεται, στην εποχή που ο άνθρωπος που εννοεί και νοηματοδοτεί  κινδυνεύει να αντικατασταθεί από το νοηματοδοτούμενο......το εργαλείο δηλαδή που τώρα παίρνει τα ηνία και δίνει εντολές και απαντήσεις  με το κύρος  μεταφυσικής οντότητας, εκμεταλλευόμενο την πνευματική συγκομιδή αιώνων …Σε μια εποχή τέλος που αερολογούντες πολιτικάντηδες και δημοσιογραφούντες, όλο και τεκμηριώνουν τις μεγάλες πανανθρώπινες αξίες και όλο και  τις αφήνουν ατεκμηρίωτες..Παρουσιάζοντας το παράλογο λογικό , το ανήθικο ηθικό και παει λέγοντας.. Όποιος Μπερανζέ αρθρώσει μια  ένσταση, μια αντίρρηση, την παραμικρή υποψία ότι κάτι σάπιο συμβαίνει εδώ,  είναι γραφικός και εκτός τόπου και χρόνου,  βορά θηρίων χωρίς καμιά τύψη  και ενδοιασμό  με  σκοπούς που αγιάζουν τα μέσα… με ένα και μόνο επιχείρημα...Συ-νη-θί-ζεις...

 

ΥΓ: Η παράσταση μας έδωσε άπλετο υλικό να σκεφτούμε και να νιώσουμε..Υπάρχει όμως η εξής παγίδα. Να νομίσουμε ότι στην ανάλυσή της ή στη δημιουργία της  τελείωσε και  η δική μας συμμετοχή στην Αντίσταση.. Γιατί τότε θα έχει δίκιο ο ποιητής Αχιλλέας Ασλάνογλου   που λέει σε ένα ποιήμά του

«Η ποίηση δε μας αλλάζει»

Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή
το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής
η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει.
Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε

Δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη
Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση
κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη.

Η Τέχνη λοιπόν, σε κάθε μορφή της δεν υπάρχει για να μας βολεύει σε έναν στοχασμό  που μας απομακρύνει από την δράση και την πράξη ….που μας  βοηθά να ζούμε σε προσωπικούς παραδείσους  χωρίς τον ρεαλισμό του καθημερινού αγώνα να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας .. Γιατί τότε η Τέχνη θα γίνει το άλλοθί μας να κάνουμε τον Μπερανζέ να νιώθει ακόμα πιο μόνος πάνω στη σκηνή ..ακόμα πιο μόνος στην ίδια μας τη ζωή…με κείνο το ασθματικό σπαραγμό του που στοίχειωσε την παράσταση...αστυνομία , ο κολλητός μου έγινε ρινόκερος, αστυνομία ..αστυνομία.. 

(Μιλάω αυτοκριτικά πάντα)

Ταυτότητα παράστασης

Απόδοση-Διασκευή-Σκηνοθεσία Φώτης Λάζαρης

Σκηνογραφία Eno Shkodrani

Συνεργάτης σκηνογραφίας Αγγελική Βασιλείου

Υλοποίηση σκηνικών Eno Shkodrani, Λαμπρινή Αναγνώστου, Αγγελική Βασιλείου

Σχεδιασμός φωτισμού Φώτης Λάζαρης

Ρύθμιση φωτισμού Θανάσης Αναστασόπουλος

Σχεδιασμός ηχητικού περιβάλλοντος, ρύθμιση ήχου Βασίλης Λάππας

Μουσική επιμέλεια Φώτης Λάζαρης

Ενδυματολόγος Λαμπρινή Αναγνώστου

Φροντιστήριο Μαρία Γιαννοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη Ελένη Νταή

Μακιγιάζ Ελένη Νταή, Νόρα Μαυροειδή

Φωτογραφία, teaser, σχεδιασμός προγράμματος, αφίσα Βασίλης Λάγιος

Παίζουν με την σειρά που εμφανίζονται:

Ελένη Νταή, Όλγα Κάνιστρα, Νόρα Μαυροειδή, Μαρία Γιαννοπούλου, Παύλος Τσεκούρας, Νίκος Κωνσταντόπουλος , Κωνσταντίνος Κωστούλας, Φώτης Λάζαρης, Άγγελος Μπουμπούλης.

 

Συγχαρητήρια συνάδελφοι… Για τον κόπο σας  και την προσφορά σας.. Υπέροχοι όλοι ..Ευχαριστούμε Φώτη Λάζαρη… Πάντα άξιοι και καλοτάξιδοι όλοι..

                                                 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ
 

 

 

Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

 

Ο Διάλογος των Μηλίων και Αθηναίων (416 π.Χ.), στο 5ο βιβλίο της Ιστορίας του Θουκυδίδη (κεφ. 84-116), αποτελεί κορυφαίο δείγμα πολιτικού ρεαλισμού και κυνισμού. Οι Αθηναίοι εκβιάζουν τη Μήλο να υποταχθεί, προτάσσοντας το «δίκαιο του ισχυρότερου» έναντι της ηθικής, καταλήγοντας στην κατάληψη του νησιού, τη σφαγή των ανδρών και την υποδούλωση των γυναικόπαιδων. 

 

Βασικά Στοιχεία του Διαλόγου

·         Ιστορικό Πλαίσιο: Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, οι Αθηναίοι, στο απόγειο της δύναμής τους, επιτίθενται στη Μήλο, μια μικρή αποικία των Σπαρτιατών, η οποία επιθυμούσε να διατηρήσει την ουδετερότητά της.

·         Το Επιχείρημα των Αθηναίων: Οι Αθηναίοι υποστηρίζουν ότι τα νομικά επιχειρήματα περί δικαιοσύνης έχουν αξία μόνο μεταξύ ίσων. Μεταξύ ισχυρών και αδυνάμων, «ο δυνατός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του κι ο αδύναμος παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η ανάγκη».

·         Η Στάση των Μηλίων: Οι Μήλιοι επικαλούνται το δίκαιο, την ηθική και την ελπίδα ότι η Σπάρτη θα τους βοηθήσει, αρνούμενοι να παραδοθούν χωρίς μάχη.

·         Η Κατάληξη: Οι Μήλιοι αρνήθηκαν την υποταγή, οι Αθηναίοι πολιόρκησαν την πόλη και, όταν τηv κατέλαβαν, θανάτωσαν τους άνδρες και πούλησαν τις γυναίκες και τα παιδιά ως δούλους. 

·          

Σημασία του Διαλόγου
Ο Θουκυδίδης παρουσιάζει τον διάλογο αυτόν για να δείξει τη φθορά των ηθικών αξιών από τη δύναμη (αλαζονεία της εξουσίας) και πώς η ωμή πολιτική σκοπιμότητα αντικαθιστά το δίκαιο στις διεθνείς σχέσεις. Το κείμενο αποτελεί κλασική αναφορά στη διεθνή πολιτική (ρεαλιστική σχολή). 

ΥΓ:: Ο Θουκιδίδης  στην ιστορία του για τον Πελοποννησιακό πόλεμο τα έγραψε και τα είπε όλα..Προφήτεψε το μέλλον..Δυστυχώς η ιστορία διδάσκει ότι κανένας δεν διδάσκεται από την ιστορία....

                                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ: ΕΙΣΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΑΡ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!!!!!

 

ΥΓ:  ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ  ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΙΝΟ!!!!!!! 

Η πίκρα σήμερα  δεν έχει σύνορα.....

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΝΘΕΙ .... ΕΦΥΓΕ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ...

Η συννεφούλα  ταξιδεύει  στους ουρανούς,,,Μαζί της ένα κομμάτι από τα νειάτα μας, τα όνειρά μας, τις μουσικές μας και τα τραγούδια μας.. Κλαίμε και σιγοτραγουδάμε  ..Ποιος στα αλήθεια είμαι εγώ και που πάω...Γιατί αυτό ήταν ο Διονύσης Σαββόπουλος..όχι τόσο τί και πώς απάντησε στα μεγάλα και μικρά ερωτήματα του ανθρώπου...όσο   αυτά που έθεσε ο ίδιος με κείνον τον γοητευτικό τρόπο που μιλούσε και τραγουδούσε...ΑΧ συννεφούλα , συννεφούλα να γυρίσεις σου ζητώ....

ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Δεν συμφωνούσα με τις πολιτικές του απόψεις τα πολλά τελευταία χρόνια...Παραδέχομαι όμως ότι είχε κάθε δικαίωμα να τις εκφράζει ...

 

ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

 Παγκόσμια ημέρα εκπαιδευτικών

Αυτών των κακών

Που βρέξει χιονίσει

Μέχρι το μαλλί τους ν ασπρίσει

Φορτωμένοι βιβλία και χάρτες

Μολύβια και όργανα

Μπάλες

Σαν το κεφάλι  μου μεγάλες

Ονειρεύονται χρώματα

Μουσικές και βιβλία

Και λέξεις            

 

Έλα μαζί του να παίξεις

Με παιδιά με χαμόγελα

Θυμωμένα με δάκρυα

Παιδιά μικρά ρυάκια

Χυμένα σε θάλασσες

Προκλήσεις

(Πρέπει το στόμα σου να κλείσεις)

Δραστηριότητες , γραπτές εργασίες 

Και γλώσσες, οθόνες

Ζωή εικονική

Μόνα σε ένα δωμάτιο με εργασία

(Και επιτέλους γιατί νίκησε ο Οκταβιανός  στο  Άκτιο

Και κατέστρεψε έναν έρωτα

Αντώνιος και Κλεοπάτρα

Που δεν ήταν καν από την Πάτρα;;;;)

Παγκόσμια μέρα εκπαιδευτικών

Αυτών των κακών

Των  ασήμαντων, των ανυπάκουων

Των βολεμένων

(βρέξει χιονίσει ο μισθός, κι ας είναι μικρός, τι νομίζεις πώς κάνεις,

Τα παιδιά μας διδάσκεις, μη  χάσκεις

Δεν είσαι δα και ο ΜΕΣΙ , κι ας πονάει η μέση)

Παγκόσμια ημέρα εκπαιδευτικών

Αυτών των μωρών

Που

Θα τους κάνουμε ανθρώπους με όλους τους τρόπους

Αξιολογούμενοι διαρκώς

( το φαί σου να τρως, μη μιλάς, είσαι σκέτος μπελάς

Μας χαλάς και τη σούπα  να ζήσεις

Σερβίρεται καθημερνά στις ΕΙΔΗΣΕΙΣ)

Αξιολογούμενοι είπα

Σαν τον Μαρίνο τον Αντύπα

Επισήμως με μπάντα

Την  εκάστοτε  εξουσία

Που αρνείται όπως πάντα

Να δει την Ουσία

Πως σε όλο τον κόσμο  παιδί δεν υπάρχει χαρούμενο

Χωρίς  το εξής  προαπαιτούμενο……

Ένα σχολείο ανοιχτό, φωτεινό και μεγάλο

( ακούστε βάλτε τα ηχεία)

Κι ένα δάσκαλο επίμονα να μιλάει για ευτυχία…)

             ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

 

ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΤΟΥ ΝΙΛ ΣΑΙΜΟΝ : ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΌ ΤΟ ΜΠΟΥΛΟΥΚΙ

 ΟΙ   ΗΛΙΘΙΟΙ  ΤΟΥ ΝΙΛ ΣΑΙΜΟΝ: ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΟΥΛΟΥΚΙ

Μια σπουδαία παράσταση παρακολουθήσαμε προχθές το βράδυ   στο φιλόξενο  θεατράκι της  Μαρίνας  από το υπέροχο Μπουλούκι  με εμπνευστές , αφοσιωμένους δασκάλους  και μαθητές  που έδωσαν την ψυχή τους για να ανεβεί το θεατρικό έργο  του Νιλ Σάιμον οι Ηλίθιοι…

Μια αλληγορία , ένα  φανταστικό μα συνάμα τόσο ρεαλιστικό παραμύθι, με θέμα μια πόλη που  είχε πειστεί  από φόβο και υποταγή στην εξουσία  ότι κατοικείται από ηλίθιους… Μέχρι  που ένας καταπληκτικός δάσκαλος με την ορμή της νιότης και την αθωότητα της  προσφοράς  και της επιθυμίας  του να αλλάξει τον κόσμο με τη γνώση και την αγάπη , κατάφερε να κάνει την κατάρα ευχή και ευτυχία…

 Χίλια μπράβο  ανήκουν στα καταπληκτικά παιδιά του θιάσου που με την καθοδήγηση της Μαρίας Καζάκου, του Φώτη Λάζαρη, της Έλενας Νταή και τόσων άλλων ακούραστων συναδέλφων, μας συγκίνησαν με το ταλέντο και την  αγάπη τους στην μαγική  τέχνη του Θεάτρου…

Μικρά  και μεγάλα παιδιά λοιπόν, έπαιξαν  με την ψυχή τους, συντροφευμένα από τα άκρως χαριτωμένα και ευφάνταστα σκηνικά , τις  καλοδιαλεγμένες μουσικές , χωρίς να χαθεί ατάκα, πράγμα σπάνιο σε ανοιχτό χώρο, ενώ η συγκίνηση ήταν διάχυτη μέσα από τον κλαυσίγελο του κειμένου που γλαφυρά αποτύπωσε την διαχρονική ουσία του. Πως η  ηλιθιότητα των ανθρώπων δεν οφείλεται σε καμιά κατάρα αλλά στην εκάστοτε εξουσία που θέλει να  τους κρατά δέσμιους στην άγνοια και στην αμορφωσιά..

 

ΥΓ: Έχοντας και η ίδια  χρόνια στο σχολικό θεατρικό κουρμπέτι γνωρίζω καλά τον κόπο και την ψυχική αντοχή που απαιτείται να οργανώσεις μια παράσταση, ιδιαίτερα όταν πρέπει να συμβιβάσεις και να συντονίσεις μαθητές από διαφορετικά σχολεία και δεξιότητες..Ο τίτλος του έργου οι ΗΛΊΘΙΟΙ άκρως ταιριαστός, μια και οι εκπαιδευτικοί που θέλουν να κάνουν τη διαφορά μέσα από την τόσο ανατρεπτική τέχνη του θεάτρου ,συχνά θεωρούνται ως τέτοιοι από την ηγεσία  των εκάστοτε υπουργείων Παιδείας, που σπάνια τους ανταμείβει, ενώ συχνότατα τους διαβάλλει, τους καθαιρεί και τους απαξιώνει….

Κρατώ μονάχα ως βάλσαμο το σπαρακτικό όνειρο της Σοφίας να γνωρίσει τον κόσμο μέσα από την αγάπη και τη γνώση ,πιασμένη από το χέρι ενός  δασκάλου που κατάφερε να δει πέρα από την ομορφιά της,  την ουσία της ανθρώπινης δύναμης να νικά στο τέλος κάθε κατάρα με οδηγό την αλήθεια και την πίστη πως << πάντοτε να ΄χεις  ό,τι και να γίνει  για τα μελλούμενα καλές ελπίδες>> μια ατάκα του Ευριπίδη από την Ελένη του..

Και κάτι τελευταίο… Η μοναδική ατμόσφαιρα  στο  χειροκρότημα στο τέλος  που δημιουργήθηκε από όλους τους συντελεστές του καταπληκτικού Μπουλουκιού και απέδωσε την πρέπουσα  τιμή  στον αγαπημένο συνάδελφο Φώτη Λάζαρη που συνταξιοδοτείται  φέτος  θα μας θυμίζει πως τίποτα δεν πάει χαμένο, αφού ένας μαθητής από τον θίασο, και όχι μόνο ένας,  κατασυγκινημένος είπε δυνατά:

Περνούσαμε τόσο ωραία με τον κύριο Φώτη Λάζαρη στη θεατρική ομάδα!!!!!Δεν θέλουμε με τίποτα να φύγει ρε φίλε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                                                                                                      ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Η ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ....ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ....ΔΕΝ ΞΕΡΩ....

 ΕΡΗΜΩΣΗ

Υποχωρούν με τον καιρό τα όνειρα

Τ’ ολόγιομο φεγγάρι γίνεται δρεπάνι

Κι αυτή που μες το φως του χτενιζότανε

Τώρα πενθεί

Κι έχει κλεισμένα τα παράθυρά της

 

ΟΙ ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ

Θ ‘ αρχίσω με τη λέξη Έρωτας

Και θα τελειώσω με τη λέξη χώμα

 

Τις ενδιάμεσες

Θαρρώ πως τις μαντεύετε

 

ΑΠ΄ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Απ’ το φεγγάρι

μην ελπίζεις άλλο φως

Αν ΄ είναι έτσι χλωμό

Και ανεβαίνει κάθε μέρα λυπημένο

Δεν φταίει αυτό

Φταίει ο άδειος ουρανός

Κι ο δρόμος ο συνηθισμένος

                     ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

 

ΥΓ: Η Γεύση της ημέρας… της εποχής..δεν ξέρω..Είναι που όλα γερνάνε γύρω….Μου επιτρέπετε να είμαι μελαχγολική; ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…

                                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ