ΡΙΝΟΚΕΡΟΣ: ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ Α΄ ΕΛΜΕ ΑΧΑΙΑΣ

ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ…

Αφήσαμε το προσωπείο του ρινόκερου στην ντουλάπα μας και πήγαμε να δούμε την παράσταση. Κάποιοι το φορούσαμε κιόλας με κείνο το σπρέι που το κάνει αόρατο. Η παράσταση για άλλη μια φορά συγκλονιστική. Ο θίασος των συναδέλφων της θεατρικής ομάδας  <<από Κοινού >> με  εμπνευστή και μαέστρο τον Φώτη Λάζαρη έδωσε και πάλι τα ρέστα της.

Υποκλιθήκαμε στο μεγαλείο της τιτάνιας προσπάθειας του Ερασιτέχνη  να δαμάσει  την τόσο απαιτητική Τέχνη του Θεάτρου, με όπλα το μεράκι, την αφοσίωση, την αγάπη και την  μυσταγωγία των προβών που αλλοιώνουν ψυχές και σώματα . Ο θίασος, ο ένας καλύτερος από τον άλλον, με στέρεο περπάτημα οργάνωσε το περίγραμμα της Πόλης που ζει και δρα μαζικά ο ρινόκερος σε κάθε  πρόσωπο , βλέμμα , προσδοκία..Έκανε απόλυτα σαφή τον κίνδυνο της μαζικής υστερίας , της σύνθλιψης της ατομικότητας  που διατηρεί ακέραια την ψυχή και τη βούληση, ανυπότακτα στο βουερό ρεύμα των καιρών..

Ένας θίασος που διανύοντας χιλιόμετρα  στη μικρή λιτή σκηνή του Λιθογραφείου, με μια ενέργεια απίστευτη έως σπαρακτική, μεγαλειώδης στις μεταμορφώσεις του  σε ρινόκερους, μας πήρε και μας σήκωσε.. Κάθε σκηνή μια γροθιά στις βεβαιότητές μας για το τί είναι Τέχνη και το τί είναι Ζωή.. Κάθε ατάκα επίκαιρη αλλά και διαχρονική, δουλεμένη τόσο ώστε να φαντάζει αδούλευτη και αυθόρμητη..Ένας καθρέφτης που κοιταχτήκαμε όλοι μήπως έχουμε βγάλει καρούμπαλα στο μέτωπο  αλλά κυρίως στην ψυχή...Το τόσο υποβλητικό τέλος ήρθε να ολοκληρώσει  και να κορυφώσει την μόνη απάντηση που αξίζουν οι Άνθρωποι..Δεν παραδίνομαι, δεν υποχωρώ, δεν υποκύπτω...ΣΙΩΠΗ..

Ταυτιστήκαμε με κάθε ήρωα που υπέκυπτε στη ρινοκερίτιδα,ψάχνοντας να βρούμε δικαιολογίες να τη θρονιάσουμε αγέρωχη στην καθημερινή ζωή μας. Παρασυρθήκαμε. Από  μια παράσταση που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις καλύτερες επαγγελματικές του είδους. Ήχοι, χρώματα, βλέμματα , φωνές , μουσικές, κλαυσίγελοι , κραυγές, απειλές ,γκριμάτσες  τόσο όσο χρειαζόταν συνδυασμένα για να μας ταξιδέψουν όχι πολύ μακριά δυστυχώς..Σε μια άλλη πόλη , σε μια άλλη ζωή..Αλλά στην Πόλη μας και στη Ζωή μας..

Η επιλογή του έργου  εξαιρετική. Η διασκευή του άκρως ευρηματική και σκόπιμα οικεία.

Ο Ευγένιος Ιονέσκο δεν θα το πίστευε  ότι ο ολοκληρωτισμός που τόσο πολέμησε στην ζωή του είναι εδώ ,περισσότερο από  ποτέ.. Στην  εποχή της μαζικής  υπερέκθεσης  και της πόζας,  της ηλεκτρονικής μοναξιάς και της φιλίας που ακολουθεί και δεν συμπορεύεται, στην εποχή που ο άνθρωπος που εννοεί και νοηματοδοτεί  κινδυνεύει να αντικατασταθεί από το νοηματοδοτούμενο......το εργαλείο δηλαδή που τώρα παίρνει τα ηνία και δίνει εντολές και απαντήσεις  με το κύρος  μεταφυσικής οντότητας, εκμεταλλευόμενο την πνευματική συγκομιδή αιώνων …Σε μια εποχή τέλος που αερολογούντες πολιτικάντηδες και δημοσιογραφούντες, όλο και τεκμηριώνουν τις μεγάλες πανανθρώπινες αξίες και όλο και  τις αφήνουν ατεκμηρίωτες..Παρουσιάζοντας το παράλογο λογικό , το ανήθικο ηθικό και παει λέγοντας.. Όποιος Μπερανζέ αρθρώσει μια  ένσταση, μια αντίρρηση, την παραμικρή υποψία ότι κάτι σάπιο συμβαίνει εδώ,  είναι γραφικός και εκτός τόπου και χρόνου,  βορά θηρίων χωρίς καμιά τύψη  και ενδοιασμό  με  σκοπούς που αγιάζουν τα μέσα… 

 

ΥΓ: Η παράσταση μας έδωσε άπλετο υλικό να σκεφτούμε και να νιώσουμε..Υπάρχει όμως η εξής παγίδα. Να νομίσουμε ότι στην ανάλυσή της ή στη δημιουργία της  τελείωσε και  η δική μας συμμετοχή στην Αντίσταση.. Γιατί τότε θα έχει δίκιο ο ποιητής Αχιλλέας Ασλάνογλου   που λέει σε ένα ποιήμά του

«Η ποίηση δε μας αλλάζει»

Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή
το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής
η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει.
Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε

Δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη
Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση
κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη.

Η Τέχνη λοιπόν, σε κάθε μορφή της δεν υπάρχει για να μας βολεύει σε έναν στοχασμό  που μας απομακρύνει από την δράση και την πράξη ….που μας  βοηθά να ζούμε σε προσωπικούς παραδείσους  χωρίς τον ρεαλισμό του καθημερινού αγώνα να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας .. Γιατί τότε η Τέχνη θα γίνει το άλλοθί μας να κάνουμε τον Μπερανζέ να νιώθει ακόμα πιο μόνος πάνω στη σκηνή ..ακόμα πιο μόνος στην ίδια μας τη ζωή…με κείνο το ασθματικό σπαραγμό του που στοίχειωσε την παράσταση...αστυνομία , ο κολλητός μου έγινε ρινόκερος, αστυνομία ..αστυνομία.. 

(Μιλάω αυτοκριτικά πάντα)

Ταυτότητα παράστασης

Απόδοση-Διασκευή-Σκηνοθεσία Φώτης Λάζαρης

Σκηνογραφία Eno Shkodrani

Συνεργάτης σκηνογραφίας Αγγελική Βασιλείου

Υλοποίηση σκηνικών Eno Shkodrani, Λαμπρινή Αναγνώστου, Αγγελική Βασιλείου

Σχεδιασμός φωτισμού Φώτης Λάζαρης

Ρύθμιση φωτισμού Θανάσης Αναστασόπουλος

Σχεδιασμός ηχητικού περιβάλλοντος, ρύθμιση ήχου Βασίλης Λάππας

Μουσική επιμέλεια Φώτης Λάζαρης

Ενδυματολόγος Λαμπρινή Αναγνώστου

Φροντιστήριο Μαρία Γιαννοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη Ελένη Νταή

Μακιγιάζ Ελένη Νταή, Νόρα Μαυροειδή

Φωτογραφία, teaser, σχεδιασμός προγράμματος, αφίσα Βασίλης Λάγιος

Παίζουν με την σειρά που εμφανίζονται:

Ελένη Νταή, Όλγα Κάνιστρα, Νόρα Μαυροειδή, Μαρία Γιαννοπούλου, Παύλος Τσεκούρας, Νίκος Κωνσταντόπουλος , Κωνσταντίνος Κωστούλας, Φώτης Λάζαρης, Άγγελος Μπουμπούλης.

 

Συγχαρητήρια συνάδελφοι… Για τον κόπο σας  και την προσφορά σας.. Υπέροχοι όλοι ..Ευχαριστούμε Φώτη Λάζαρη… Πάντα άξιοι και καλοτάξιδοι όλοι..

                                                 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ