ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ...

Παντα σχεδον στα ιδια μερη επιστρεφουμε

Στους ιδιους δρομους, που κανουμε πως δε γνωριζουμε

Στο βαθος ξερουμε την καθε πετρα 

Στα ιδια λαθη φτανουμε, στις ιδιες προδοσιες

 Οι παλιες πορτες για να μπουμε  ανοιγουν μονες τους 

Επιστρεφουμε

Σε μια διαρκη αναζητηση της πρωτης λεξης 

Της πρωτης αγκαλιας, της πρωτης νυχτας

Επιστρεφουμε

Με επαναληψεις  σε αναγνωσματα χιλιογραμμενα

Επιστρεφουμε

Η οποια ευτυχια στην επιστροφη

Η οποια πιστη

Πως καπου εκει στα ιδια μερη

Υπαρχει παντα κατι

Που αξιζει την επιστροφη μας

Στο βαθος ξερουμε

Καμια επιστροφη δεν ειναι νικη

                             ΦΟΥΚΑ ΜΑΡΙΑ 

ΥΓ: ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ! ΜΕ ΤΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ...

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ..

 ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

 

Δεν ήταν μόνος του ο χρόνος που πέρασε

Τον άφησες εσύ να φύγει τρέχοντας

Μη  σε προλάβει και αυλακώσει το πρόσωπό σου

Με εμπειρίες ..Λάθη

Τον ήθελες αναίμακτο 

Χωρίς τον κόπο των θλίψεων και των αγώνων

Τον φοβήθηκες τον χρόνο..

ΕΓΩ ΠΑΛΙ ....

                                             ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ....

Τι να κοιτάξεις

Αν δεν πετάξεις τα Στίγματα

Χρόνων ,Αιώνων

Τα  Ρήγματα

Τι να μιλήσεις

Αν δεν τα σβήσεις τα Ρήματα

Φόβων και Τρόμων

Αινίγματα

Τι να αγαπήσεις 

Αν δεν  τολμήσεις Ανοίγματα

Πόνων,  Δακρύων

Φιλήματα....

                  ΜΑΡΙΑ  ΦΟΥΚΑ

 

ΟΣΟ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ....

Όσο περνούν τα χρόνια, πληθαίνουνε τα σιωπηλά απογεύματα

Που ακούμε  χρώματα και βλέπουμε τις λέξεις

Να ορθώνονται σαν κάστρα που μας κλείνουν…

Χωρίς ουρανό τα βλέμματα

Κι  οι μέρες μας  μισές

Όλο και περισσότερους ανθρώπους αποχαιρετάμε…

 

Όσο περνούν τα χρόνια σβήνουν σιγά σιγά  οι φωτιές

Που ανάψαμε στις δάδες  των ονείρων μας

Καταδιωγμένα εκείνα από συγκυρίες και  όσο να πεις,

Δικά μας λάθη και όσων πολύ αγαπήσαμε

Δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν  μές  στην ψυχή μας

Ή μάλλον

Μόνο εκεί αγκαλιάζονται και ζούνε, σαν τότε

Στα δεκάξι μας που όλα ήταν δυνατά – τι ψέμα!

Σαν θεατρίνοι θίασοι καλά ασκημένοι να φτιάχνουν κόσμους

Που σωριάζονται στο χώμα μετά το χειροκρότημα

 

Όσο περνούν τα χρόνια οι ευτυχισμένες μνήμες περισσεύουν

Και δεν ξανάρχονται..

                                                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΥΓ: Περίλυπος εστί η ψυχή μου έως θανάτου……

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ....

 

ΓΙΑ ΤΗΝ  ΕΥΗ  ΦΛΟΥΔΑ

 

Αγαπητοί συνάδελφοι

Ελπίδα είχα φρούδα

Να μην βγει στη σύνταξη

Η Εύη μας η Φλούδα

 

Όμως αυτή τα μέτρησε

Και τα βαλε στο ζύγι

Και βρήκε την καλύτερη

Χρονιά για να ξεφύγει

 

Αφού εμείς οι υπόλοιποι

Φοβάμαι έχουμε γίνει

Καλά πειραματόζωα

Του Γκίκα Μαγιορκίνη

 

Έτσι και μάσκες γλίτωσε

Και  πλύνε και σιδέρωσε

Και   η καλή η εποχή

Μαζί της πάει και πέρασε

 

Και ενώ εγώ  από μικρή

Τους αριθμούς μισούσα

Και τους μαθηματικούς

Διόλου δεν αγαπούσα

Και ευχόμουν να παραδοθούν

Στων μαθητών τη χλεύη

Εγώ  πολύ αγάπησα

Την Φλούδα μας την Εύη

 

Μα πιο πολύ οι μαθητές την υπεραγαπούσαν

Γιατί  είχε ζήλο περισσό και αγάπη και μεράκι

Και έκανε το μάθημα ελαφρύ σαν αεράκι

 

Μα και το σπουδαιότερο

Και θα το πω και πάλι

Ώρες πολλές  στων μαθητών

Καθόταν το κεφάλι

 

 Να τους εμπνεύσει

Άλγεβρα και  τριγωνομετρία

Και να τους πει πως οι αριθμοί

Έχουν κι αυτοί μαγεία

 

Τέλος να μάθουν να αγαπούν

Την κούραση , τη γνώση

Για να κερδίζουν τίμια

Την Βρώση και την πόση

 

Γι αυτό και εμείς

Αλλά θαρρώ και όλα τα παιδία

Βασίλισσα των αριθμών

Ποιητική αδεία

 

Θα την ανακηρύξουμε

 

Και θα της ευχηθούμε

Να έχει πάντα στην ψυχή όμορφες προσδοκίες

Και με υγεία και χαρά  θα της το ξαναπούμε

Τη σύνταξή της να χαρεί πολλές δεκαετίες

 

Να ζήσει  όπως αγαπά

Ποιοτικά τα χρόνια

Πριν άσπρα γίνουν τα μαλλιά

Σαν των βουνών τα χιόνια…..

Υ.Γ:  Ανεβαίνοντας την τριών Ναυάρχων  από το Φάρο συχνά την συναντούσα στην απέναντι πλευρά να ξεπροβάλλει με εκείνο το χορευτικό, τόσο χαρακτηριστικό περπάτημά της. Μια στάση στο περίπτερο να ξεφυλλίσει τα περιοδικά και ένα καλημέρα γωνία Μαιζώνος και  2^ο…Λίγοι άνθρωποι χαμογελούν σαν τη Φλούδα..Ντροπαλά και με αγάπη.. Σπάνια παραπονιόταν για κάτι..Σχεδόν ποτέ δεν έβλεπε την κακή πλευρά των πραγμάτων.. Και  όταν την στεναχωρούσες και της μιλούσες με ειλικρίνεια ,δεν σου αρνιόταν τη συγγνώμη..Ήταν η αγαπημένη των παιδιών ..Όλων των παιδιών.. Γιατί κι αυτή στο βάθος είχε την ψυχή παιδιού..Που ανέβαινε με άγχος τις σκάλες και έλεγε βραχνά..Δεν πιστεύω να μην ψηφίσατε εκδρομή; Γιατί αυτοί που πραγματικά δουλεύουν  θέλουν που και που να ξεκουράζονται… Καλές βόλτες Εύη.. Εκεί στο πάρκο που θα περπατάς τα απογεύματα πρόσεξε οι πέτρες που θα συναντάς να είναι λευκές.. Κι αν δεις και καμιά μαύρη , μην  την ρίξεις πίσω σου.. Γιατί σε περιμένουμε να μας επισκέπτεσαι.. Με κείνο το χορευτικό , το τόσο χαρακτηριστικό περπάτημά σου!!!!

                                        

                               

 ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΛΥΚΟΥΡΑ

 

Αγαπητοί συνάδελφοι

Δεν ξέρω να βρω λόγια

Για να αποδώσω την τιμή

Που αρμόζει και που πρέπει

Σ΄ αυτόν που υπήρξε του σχολειού

Του 2^ου ο Άρχων

--Χωρίς καμιά υπερβολή-

Μαιζώνος  και Ναυάρχων..

 

Αεικίνητος, ακάματος

Παντού στριφογυρνούσε

Και του σχολείου τα κλειδιά

Βαριά βροντολογούσε

 

Πρώτος ερχόταν και στερνός

 έβγαινε από την πόρτα

Και  επί παντός επιστητού

Ο Καθείς μας τον ερώτα

 

-Ενώ η υποφαινόμενη

Όλο και τον ρωτούσα

Χωμένο όπως τον έβρισκα

Εις του γραφείου τα αρχεία

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΤΑ ΗΧΕΙΑ…

 

Κι αυτός στεκόταν άναυδος

Καζάνι το κεφάλι

Και γύρω του χορεύανε

Δέκα χιλιάδες άλλοι

 

Μα αυτός  σαν βράχος άντεχε

Την πίεση στη  μέρα

Και  σπάνια καμιά φωνή

Έβαζε στον αέρα…

 

Άριστος γνώστης των αρχών

Του ΠΕ ΤΈΣΣΕΡΑ

Μα είχε μάτια και αφτιά

Και πόδια δεκατέσσερα

 

Με αγάπη για τους μαθητές

Με ζήλο και μεράκι

Όμορφος πάντα γελαστός

Και  με  σωστό μουστάκι

 

Μετρ ήταν του προγράμματος

Τον γνώριζα απ΄ την όψη--

Και έβρισκε πάντα τη στιγμή

Εμένα να διακόψει

 

Να δώσει το πρόγραμμα όλης της εβδομάδας

Κι οι μαθητές εβγάζανε τον ήχο  αγελάδας

Και αυτός χαμηλόφωνα όλο μου εξηγούσε

Μα εγώ δεν καταλάβαινα τι θέλει τι ζητούσε…

 

Θα λείψει απ΄ το Δεύτερο

Γιατἰ πέρα απ΄ το αστείο

Ο Λυκούρας ήταν η ψυχή

Που είχε το σχολείο..

 

Εμείς, γονείς και μαθητές

Με αγάπη  μπρος  στεκόμαστε

Και με μεγάλο  σεβασμό

Όλοι υποκλινόμαστε

 

Να είναι πάντα υγιής

Την σύνταξη να πάρει

Μέχρι  να ανακαλύψουμε νερό πάνω στον Άρη

 

Και  κάτι ακόμα θα ευχηθώ

 Να πάρει από το χέρι

Όλα τα εγγονάκια του

Στο Δεύτερο να φέρει….

Να γίνουν πρώτοι μαθητές

Και να τα καμαρώσει

Και από τα δυο του τα παιδιά

Αχ! ο Θεός να δώσει…..

                                      

 ΥΓ:  ΜΙΑ ΑΚΡΟΣΤΙΧΙΔΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ

Β ουβό το Δεύτερο

Α ντηχεί την απουσία Του

Σ υλλαβίζει ευχές να τον συνοδεύουν

 Ί σως τις ακούει όταν ξυπνάει το πρωί την ίδια ώρα

Λόγια που μόνο τα κτίρια των σχολείων ξέρουν να λένε

Ή φωνές παιδιών που πάνε εκδρομή  κι αυτός τρέχει να τα περάσει απ΄ το τρένο

Σίγουρος πως  είναι δική του ευθύνη  να τα ταξιδέψει στο μέλλον

 

Λείπει από το πρώτο κουδούνι

Υπάρχει όμως στην καρδιά μας

Κει που τίποτα όμορφο δεν σβήνει ποτέ

Όταν  ακόμα τα χρόνια περάσουν

Υπάρχει εκεί σε όλα τα θρανία και τους πίνακες

Ρωτά  ό,τι δεν πρόλαβε να ρωτήσει τότε που έτρεχε να τα προλάβει όλα

Απαντήσεις παίρνει αμέσως

<<Σ΄ αγαπήσαμε και θα σε αγαπάμε πάντα  υπέροχε Βασίλη Λυκούρα….>>

                                               

       ΓΙΑ ΤΗ   ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ

 

Αγαπητοί συνάδελφοι

Πάλι δεν έχω λόγια

Τόσο όμορφα και λαμπερά

Χάντρες σε κομπολόγια

Να εξιστορήσουν τον καημό

Που τώρα με πλακώνει

Σαν μια  μεγάλη μπότα

Γιατί έφυγε με σύνταξη

Η Χριστοδούλου η Γιὠτα..

 

Μη φεύγεις μη

Με πόνο σου φωνάζει

Και βαριαναστενάζει

Το κτήριο, η γειτονιά

Και η τριών Ναυάρχων

Κάτσε και ξανασκέψου το

Κραυγάζει η Μαιζώνος….

 

Μα αυτή το ξανασκέφτηκε

Και  είπε βροντοφώνως…

 

 

35  χρόνια  συναπτά

Έχω εις τα θρανία

Καιρός λοιπόν να ξανοιχτώ

Και σ΄ άλλα με υγεία

Όμορφα, δημιουργικά

Και υπέροχα πεδία

 

Το είπε και το έκανε

Στην εκπαίδευση το χρέος

Όπως αυτή το έκρινε

Και όχι η Κεραμέως..

 

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

(Να μην  παρεξηγηθεί αυτή

Δεν ήταν εκτός νόμου

Το τελευταίο σχόλιο

Ήτανε το δικό μου)

ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

 

Καθόμασταν αντικριστά

Σε απέναντι γραφεία

Και γνώμες ανταλλάσσαμε

<<Ποιητική αδεία>>

Όπως το ήθελε η καρδιά

Και η Δημοκρατία

 

Και αν δεν εσυμφωνούσαμε

Σε όλα τα πεδία

Πάντοτε όμως τρέφαμε

Αγάπη και εκτίμηση

Βαθιά εις  την καρδία

Για τα παιδιά, το Σύλλογο

Τη γνώση ,τα βιβλία

Και δίναμε σε όλα αυτά

Υπέρτατη αξία…

Και αν είχαμε κατά καιρούς κάτι να μας πληγώνει

Η αγάπη μας για όλα αυτά πάντα θα μας ενώνει..

 

 

 

Γιατί  είχε πάντα  άποψη

Άκρως τεκμηριωμένη

Με επιχειρήματα σωστά

Και με μεγάλη ευφράδεια

( χωρίς καμιά ξεκούραση

Να πάρει ,ούτε άδεια)

 

Άριστη καθηγήτρια

Με αγάπη για τη γνώση

Κι ήξερε τρόπους εκατό

Για να τη μεταδώσει

Σε όλους της τους μαθητές

Που υπεραγαπούσε

Γιατί για το σχολείο μας

Η Χριστοδούλου ζούσε.

 

Θα τη θυμάμαι πάντοτε

Τις σκάλες να ανεβαίνει

Κρατώντας στη μασχάλη της

για όπλο να χάρτη

Και έκανε υπέροχες γιορτές

Στις  25 Μάρτη.. (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ)

 

 Και Άφθαστη μαγείρισσα

Και νοικοκυρεμένη

Ποτέ δεν πέρασε γιορτή

Χωρίς να περιμένει

Το σύλλογο μια νοστιμιά

Απ΄τα δικά της χέρια

Κι εμείς αναφωνούσαμε

(Μάνα με τέσσερα παιδιά

Μα πώς τα προλαβαίνει;;;)

 

 

 

Μεγάλη είν η συγκίνηση

Χωρίς  πολλά αστεία

Γιατί απ΄ το σχολείο μας

Φεύγει μια Κυρία

………………………………

Μια γυναίκα φεύγει

Μια σωστή Κυρία

Που ήξερε και δίδασκε

Με θάρρος Ιστορία

 

Της ευχόμαστε να ναι γερή

Και κάθε ευλογία

Από όλους τους αγίους μας

Και από την Παναγία

Γιατί κι αυτή τους τίμησε

Χρόνια  εις  τα σχολεία

Και τα παιδιά συνόδευε

Πάντα στη εκκλησία..

 

Κι όλο και μας συμβούλευε

Συνάδελφοι δεν πρέπει

Σουβλάκια να μοιράζουμε

Εδώ εις το σχολείο

Ποτέ την Τσικνοπέμπτη.

 

Τη σύνταξή της να χαρεί

Να ζήσει να διαπρέψει

 Τα τέσσερά της τα παιδιά

Να τα καλοπαντρέψει

Και τα  καλά εγγόνια της 

Να πάρει απ΄το χέρι

Και στο σχολειό το δεύτερο

Για μαθητές να φέρει

 

Γιατί μας  βλέπω σίγουρα

Με αυτά τα νέα μέτρα

Κι όσο και αν τρέμω θα το πω

Και με καρδιά μια πέτρα

Τα εγγονάκια της  εδώ τη γνώση θε να λάβουν

Στα  έτη  εξήντα επτά   μπορεί να  μας   προλάβουν..

 

ΤΟ ΗΛΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Αγαπητό ημερολόγιο..Σήμερα δεν μπορούσα να κρατήσω τα δάκρυά μου..Εγώ από μπετό..Ποιος το περίμενε!!! Και είμαι και συνηθισμένο από αποχωρήσεις μαθητών  και καθηγητών… Από αγκαλιάσματα  και υποσχέσεις ότι θα ξαναβρεθούμε στο μέλλον.. Σήμερα όμως  είναι αλλιώς..Μετά από τριανταπέντε χρόνια δημιουργίας και προσφοράς στην Δημόσια Εκπαίδευση συνταξιοδοτήθηκε η Χριστοδούλου Παναγιώτα… Δεν θα την ξαναδώ να διδάσκει εδώ  ..Να στέκεται στητή στην έδρα της , να περπατάει ανάμεσα στους μαθητές της που ήταν πάντοτε η απόλυτη προτεραιότητά της , να χαμογελάει με την πρόοδο τους και να αγωνιά για τα λάθη και τις αδυναμίες τους… Λένε πως τα κτήρια δεν έχουν ψυχή..Σωστά..Τα σχολεία όμως παίρνουν από την ψυχή των λειτουργών τους… Και εμένα η Γιώτα η Χριστοδούλου, η Εύη η Φλούδα και ο Βασίλης ο Λυκούρας, μου έδωσαν την ψυχή τους..Χρόνια ολόκληρα εδώ..Στις σχολικές επάλξεις..Που είναι τόσο δύσκολες όσο και υπέροχες… Την ψυχή τους, τη γεμάτη από ενθουσιασμό να διδάξουν τους μαθητές τους αλλά και να διδαχτούν από αυτούς..Και όπως γνωρίζεις καλά ,αγαπητό μου ημερολόγιο..Οι ψυχές των σχολείων δεν συνταξιοδοτούνται… Μεταλαμπαδεύουν τις αρχές όλων  των άξιων δασκάλων που δίδαξαν σε αυτό , εις τους αιώνες των αιώνων…

                                                                                ΜΕ ΑΓΑΠΗ

                                                                                 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

 ΥΓ2: ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΕΦΥΓΑΝ ΜΕ ΣΥΝΤΑΞΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ ...ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΖΗΛΕΥΩ......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

              

 

                                        

 

 

 

 

 

 

 

Ο ΝΟΣΤΟΣ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΑΛΓΟΣ...

Ο ΝΟΣΤΟΣ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΑΛΓΟΣ

 

Οι επιστροφές πονάνε πάντα

Όταν γυρίζουνε

Στα ίδια μέρη

Άχαρα που είναι τώρα

Κι άδεια

Χωρίς  μιας νιότης  πια  τ΄ αγέρι

 

Οι επιστροφές φοβίζουν πάντα

Ψάχνουνε να βρουν  

Την Ουσία

Κι όταν  περνάει   του δήμου

Η Μπάντα

Κηδεύουνε  την Απουσία

 

Ο Νόστος έχει πάντα άλγος

Φιλί  που δίνεται

Στο στόμα

Χωρίς να φέρνει πίσω

Όμως

Αυτό που αγαπάς ακόμα

 

Ο Νόστος έχει πάντα άλγος

Και κουβαλάει

Τη Νοσταλγία

Και κάπου εκεί

Την προσκυνούνε

Την  θεά  Μνήμη  την  Αγία….

                                           ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΥΓ:  Αφορμή για το ποίημα αυτό ήταν μια πολύ αστεία εικόνα που μου έστειλε μια φίλη μου στο  viber με τίτλο: Πώς περνούν τα χρόνια… Και εσύ γιατί το έριξες στη βαριά φιλοσοφία και στα μελό στιχουργήματα… θα με ρωτήσετε…( στο σημείο αυτό φαντάζομαι πως έχω ένα μεγάλο κοινό απέναντί μου) Απαντώ Γιατί μου αρέσει η Περιπέτεια με την Αρχαιοελληνική έννοια… Ενίοτε και με όποια άλλη έννοια…..

(Περιπέτεια στην αρχαία τραγωδία) η αιφνίδια μεταβολή του ήρωα από την ευτυχία στη δυστυχία, από την ελπίδα στην απόγνωση κ.λπ. και το αντίστροφο

 

 

 

 

ΤΟ ΠΑΖΛ....

ΤΟ ΠΑΖΛ

Σπασμένα κομμάτια τα χρόνια

Κάτι καλοκαίρια μονά και βροχερά φθινόπωρα

Οι Άνοιξες κι αυτές να μην κουμπώνουν

Στον χειμώνα

Οι ενοχές

Παράπονα

Κομμάτια

 

Ψεύτικοι φίλοι  αιωρούνται

Σε καλημέρες και ευχές

 

Φωνές κομμάτια

 

Σε

 

Νυχτέρια με γραμμένα λόγια

Διορθωμένα

Ανείπωτα μεγάλα μυστικά

 

Χαμένα

 

Κομμάτια κάτω απ΄ τα τραπέζια

Μες   στα συρτάρια,  στις γωνιές

Ανολοκλήρωτα

 

Το παζλ σε πλήρη διάλυση και ακινησία….

                                     ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

YG:    Pain demands to be felt.......

 

 

 

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ...

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

 

Λουλούδια πρόσφυγες

Στις άδειες γλάστρες μου

Με σπόρους στα φτερά του αέρα

Ρίξανε άγκυρα

Και δε τα ρώτησα

Από πού ήρθανε και ποια ημέρα

 

Χώμα  φιλόξενο

Νύχτα κατέλαβαν

Και πια μεγάλωσαν όλο καμάρι

Με τη βροχή Του και με τον ήλιο Του

Σύννεφα τα φερε και θα τα πάρει……

 

Λουλούδι πρόσφυγας

Μου χαμογέλασε

Ένα πρωί που είχε βρέξει

Κι εγώ το ρώτησα

Τι καημούς πέρασε  

Κι αυτό συστήθηκε

Να κάπως έτσι….

 

Δεν θέλει  πότισμα από το χέρι μου

Αντέχει  άντεξε και θα αντέξει

 Σε πείσμα όλων μας  θα βρει τον τόπο του

 Χωρίς παράπονο, βρέξει δε βρέξει…..

                                    ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΥΓ:  Τα λουλούδια πρόσφυγες τα αγαπώ ιδιαίτερα.…..Γιατί αγωνίζονται να υπάρξουν παρόλες τις δυσκολίες ...

 

 

 

 

ΒΕΒΑΙΩΣ ΒΕΒΑΙΩΣ ..Κα ΚΕΡΑΜΕΩΣ...

ΒΕΒΑΙΩΣ  ΒΕΒΑΙΩΣ  Κα  ΚΕΡΑΜΕΩΣ

 

Είπαμε Ψέματα πολλά, ας πούμε και μια Αλήθεια

Καθώς δεν είναι Αστείο

Απ΄ τα μαλλιά το τράβηξε κι αυτό το Εφετείο

Και ενώ όλα τα υπόλοιπα καθυστερούν στη χώρα

( να Καλυφθούνε τα Κενά, να Πληρωθούν Συντάξεις

Κι  έρχονται Πυροσβεστικά στον Άγιο άμα Τάξεις )

Το Εφετείο ορίστηκε  άμεσα !! Εδώ και Τώρα

 

Για να φανεί άλλη μια φορά  και ακόμα παραπάνω

Αυτή  που έπρεπε Τυφλή και Ελεύθερη να Μένει

Ανοιχτομάτα  γίνηκε  , πισθάγκωνα Δεμένη…….

 

Τις αποφάσεις θα κληθεί να βγάλει πριν τη Δύση

Και το Σχολειό ως Αγαθό  Δημόσιο να Σβήσει

Γιατί  το Ονειρευτήκανε να μοιάζει με Εταιρεία

Και θα το Αξιολογεί… κάθε κουτσή Μαρία

Σε Κατηγορίες θε να μπει και Σπόνσορες θα έχει

Και η καλή μας υπουργός ή ίδια!!! ..Πέρα βρέχει

Αφού για όλα τα Kακά, Ακέραιη την Ευθύνη 

Θα έχουνε οι δάσκαλοι… οι φτού κακά ! Εκείνοι

Που είναι και τεμπέληδες και καλοπληρωμένοι

Και που διορίζονται εύκολα σ΄όλη την Οικουμένη

Με ολόκληρα εξακόσια ευρώ.. Τι θέλουν οι Χαμένοι;;;;

 

Έτσι λοιπόν τελειώσανε τα Ένδικα τα Μέσα

Και θέλουν να λουφάξουμε με τα κεφάλια μέσα

Μέντορες να ορίσουμε.. συντονιστές και άλλους 

Συμβούλους μεγαλόσχημους και ψέματα να λέμε

Και σε  κουτάκια και κελιά ..τις αλήθειες μας να καίμε…

 

Σχολεία να συμπτύξουμε και τμήματα και τάξεις

Κι ας δε χωρούν  οι μαθητές ούτε να τους κοιτάξεις..

Αυτά είναι λεπτομέρειες που δεν αξιολογούνται

Στον κόσμο που ονειρεύονται όλα κοστολογούνται

Ακόμα και οι μαθητές  στο νέο το Σχολείο

 Αποτελούν Απρόσωπο και  Νέο   Εργαλείο

Που θα το Εξετάζουνε και θα το Χορηγούνε

Και θα το Αποκλείουνε και θα το Τιμωρούνε

Γιατί  η Εκπαίδευση αυτή,  η χιλιοπροδομένη

Στους Άριστους και τους καλούς είναι Προσαρμοσμένη

 

Και πήρανε Απόφαση..Η Εκπαίδευση Κοστίζει

Επιτέλους πια κουράστηκε δασκάλους να ταΐζει

Καιρός να  τους χωρίσουνε σε χίλια δέκα μέρη

Για να κοιμούνται ήσυχοι..Βασίλευε και διαίρει…

 

ΥΓ:  Θα μπορούσα να συνεχίσω έτσι….. να κοροϊδεύω την κατάσταση..Δεν θα το κάνω όμως… Εύχομαι, οι εκπαιδευτικοί,  να βρούμε τα πατήματά μας και πάλι..Σε μας στηρίζεται η πλειοψηφία των μαθητών μας..Να διαφυλάξουμε το Δημόσιο Αγαθό της Μόρφωσης.. Κυρίως για τους μη προνομιούχους..Με τη δουλειά μας , τον εθελοντισμό μας και το φιλότιμό μας.. Και όχι δια ροπάλου , όποτε και όπως  αποφασίζουν..Με αλληλεγγύη …. Το αποδείξαμε στην Πανδημία που με δικά μας μέσα..(σε δικό μας χώρο, με δικούς μας  υπολογιστές και  δεδομένα….) στηρίξαμε το δημόσιο σχολείο που από τους εκάστοτε κυβερνώντες συνήθως αφήνεται στην Τύχη του.. Και ένα τελευταίο..Εμείς οι λειτουργοί όλων των βαθμίδων της Εκπαίδευσης έχουμε το προνόμιο να δουλεύουμε με Ανθρώπους..Τα αποτελέσματα της δουλειάς μας αξιολογούνται κάθε μέρα στην Τάξη… Καλοπροαίρετα αλλά και κακοπροαίρετα .. Η πραγματική αξιολόγησή μας όμως είναι η Εκτίμηση, η Αγάπη και ο Σεβασμός των μαθητών μας,  κυρίως αφού τελειώσει το σχολείο.. Και πιστέψτε με.. Αυτά δεν κερδίζονται με νομοθεσίες για το Θεαθήναι… από ιθύνοντες  Πόντιους Πιλάτους… με καλοπληρωμένα  δήθεν προσόντα …Αλλά με σκληρή δουλειά στις επάλξεις της Ιερής Σχολικής Αίθουσας..της Πολυαγαπημένης…..

                                                             ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

                                           ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΤΟ 2^Ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΤΡΩΝ

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ......

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ…

Η αλήθεια είναι ότι πάντα  περίμενα πολλά από τους ανθρώπους

Γι αυτό  και ό,τι  γράφω έχει μια  γεύση  σκοτεινή

Απογοήτευση στο τέλος …

Παρόλα αυτά ποτέ δεν οχυρώθηκα  από σιωπές

Και υπεκφυγές

Από κρυμμένα λόγια..

Ακόμα και τα ψέματά μου φαίνονται

Δείχνουν το φόβο μου για προδοσία

Ήττα

Ακόμα και ……….

Και όπως λέει ο ποιητής στο Δάσος….

 

Τὸ Δάσος του Ντίνου Χριστιανόπουλου…

Δὲν ξεριζώνονται οἱ νύχτες ἀπὸ μέσα μας,
βλασταίνουν φύλλα καὶ κλαδιὰ
κι ἔρχονται τὰ πουλιὰ τοῦ ἔρωτα καὶ κελαηδοῦνε.

Δὲν ξεριζώνονται οἱ νύχτες ἀπὸ μέσα μας,
οἱ σπόροι τους φυτρώνουν δάσος σκοτεινό,
στὶς λόχμες του ὁ φόβος ἐνεδρεύει.

Ζῷα μικρὰ καὶ ζῷα ἄγρια τὸ κατοικοῦν,
ὄχεντρες ἕρπουν καὶ ρημάζουν τὶς φωλιές μας,
λιοντάρια ἑτοιμάζονται νὰ μᾶς ξεσκίσουν.

Δὲν ξεριζώνονται οἱ νύχτες ἀπὸ μέσα μας,
ἔγιναν δάσος σκοτεινὸ καὶ μᾶς πλακώνουν.

ΥΓ: Και οι φωνές μου είναι ακόμα μια απεγνωσμένη προσπάθεια να προλάβω.....

                                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

 

A ΣΤΕΡΗΤΙΚΟΝ.....

A ΣΤΕΡΗΤΙΚΟΝ

 

Ανυπότακτο

Και ανυπάκουο

Και ασταθές

Θόρυβο κάνει

Όπλο και κάνη

Και το προσέχεις

Θέλεις δε θες

 

Ανυποψίαστο

Ανυποχώρητο

Και αμαθές

Από τα λάθη του

Ποτέ δεν έμαθε

Τώρα και χθες

 

Ανυπολόγιστο

Και απροσάρμοστο

Και αναληθές

Ψέματα λέει

Και σε πληγώνει

Φταις ή δε φταις

 

Ανοικονόμητο

Ανικανοποίητο

Και απαθές

Δε συγχωρεί

Δεν ησυχάζει

Δεν συγκινείται

Όσο κι αν κλαις

 

Απροκατάληπτο

Και ακατάληπτο

Και ασυνεχές

Ρίζες φυτρώνει

Δεν  σε φορτώνει

Με ενοχές

 

Απροσδιὀριστο

Και ακαθόριστο

Και ανασφαλές

Μέσα του κλείνεται

Δύσκολα δίνεται..

Χωρίς καθόλου

Προδιαγραφές..

Αναμφισβήτητο

Και αναμφίβολο

Και ασαφές..

Όλοι ρωτάνε

Αυτό που κρύβει

Κι ας είναι τούτο

Το προφανές…

 

Αναρμόδιο

Και ανορθόδοξο

Και αφανές

Σημάδια κρύβει

Μέσα στην άμμο

Και σε εκπλήσσει

Στο διηνεκές…..

 

ΥΓ: Α Στερητικό..Το συμπαθούσα πάντα..Δεν φλυαρεί..Σε ξελασπώνει από αναλύσεις και ξόδεμα σκέψης και λέξεων. Δωρικό. Αυστηρό,  μα αληθινό στην τοποθέτησή του. Σχεδόν θυμωμένο. Τελεσίδικο. Δεν αφήνει περιθώρια για παρανοήσεις .Ίσως αντιπαθητικό αλλά εύστοχο. Αντίθετο αλλά και μόνο. Όπως κάποιοι άνθρωποι, ζώα, λουλούδια…

 

Όμως

 

Τρία σκαλοπάτια αν περπατήσει, γίνεται αμέσως….

Ασυνείδητο

Ανήθικο

Και Απεχθές..( Φουλ, χωρίς στερητικό…)

                                              ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ