ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ 2024: ΟΡΕΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΣΧΥΛΟΥ ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Θ. ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΥ

 

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ 2024: ΟΡΕΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΣΧΥΛΟΥ

Είχα χρόνια  να δω παράσταση  στην Επίδαυρο. Να περπατήσω στον ιερό  χώρο και να αφουγκραστώ την ενέργεια του μαγικού αυτού αρχαίου θεάτρου. Η πολυαναμενόμενη Ορέστεια του Αισχύλου σε σκηνοθεσία  του Θοδωρή  Τερζόπουλου  ήταν λοιπόν ένα σημαντικό  κίνητρο να ταξιδέψω ως εκεί..Και ανταμείφθηκα με το παραπάνω..

Ένα κατάμεστο θέατρο επί 3 ώρες και 20 λεπτά κρατούσε την αναπνοή του για να μη χαθεί η παραμικρή ατάκα αφού χωρίς μικρόφωνα  οι ηθοποιοί αναβίωσαν την μόνη τριλογία  που σώζεται ολόκληρη με μια συγκλονιστική αυταπάρνηση και εξόχως συγκινητική σκηνοθετική και αισθητική  ωριμότητα  που μας άφησε άναυδους..

Όλοι έπαιξαν   ψυχή τε και σώματι… Από την τόσο χαριτωμένα κυνική Κλυταιμνήστρα με την πελώρια εσάρπα –δίχτυ που γινόταν κατακκόκινο στα εγκλήματά της, τον  υπερφίαλο  Αγαμέμνονα, μεγάλο τέρας,  που, πλάτη στη γυναίκα του μιλώντας και αγνοώντας το φρικτό του τέλος, περπάτησε επί πτωμάτων στο κόκκινο χαλί του θριάμβου-θανάτου του, φοβούμενος  έστω   μη  διαπράξει ύβρη και προκαλέσει την τιμωρία των θεών… Την  θρυλική Κασσάνδρα  με τον σπαρακτικό της θρήνο, το μεγάλο θύμα του πολέμου αλλά και των θεών και τον τραγικό  Ορέστη  που με  έγκλημα απαντώντας  στο έγκλημα,  σκοτώνοντας την ίδια του τη μήτρα, κυνηγήθηκε από τις Ερινύες σε κείνη τη συγκλονιστική σκηνή που έγιναν γύρω του κουβάρι ανθρωποφάγο αποδίδοντας ανάγλυφα και αδρά την τρέλα του..Αλλά και οι υπόλοιποι ρόλοι..ο Αίγισθος, αυτός ο παρτάκιας ερωμένος, συνεργός στο φόνο ,από εκδίκηση αλλά και  εξουσιομανία , παιχνιδάκι της Κλυταιμνήστρας, η Ηλέκτρα, γεμάτη εκδίκηση κι αυτή για Εκείνη που σκότωσε τον πατέρα της , αρωγός στο φόνο της, ο Πυλάδης , πάντα εκεί πιστός φίλος, κήρυκες και αγγελιοφόροι  που υπογράμμιζαν με τη φωνή τους και το σώμα τους τα φοβερά  νέα τους,  η θεά Αθηνά με τα συγκλονιστικά της επιχειρήματα στη δίκη του μητροκτόνου προσπαθώντας  να εξευμενίσει τις Ερινύες και να τον αθωώσει -  δεν γνώρισα εγώ μάνα, από το κεφάλι του πατέρα μου γεννήθηκα και δεν την ξέρω αυτή σχέση---Ο Θεός Απόλλωνας με την σοφιστική και δικηγορίστικη παρουσία του  στην προσπάθεια του να αθωωθεί ο μητροκτόνος… Όλοι μα όλοι ήταν  στρατιώτες και τελικά ήρωες στη μάχη της Επιδαύρου ..να ενσαρκώσουν το πέρασμα της ανθρωπότητας απ την αυτοδικία στη θεσμοθετημένη στη Δημοκρατία  δικαιοσύνη  που μπορεί να είναι τυφλή αλλά δύναται συχνά να αναγνωρίζει, ως οφείλει,  ελαφρυντικά και δικαιολογίες και στα πιο στυγερά εγκλήματα…

Άφησα τελευταίο το χορό ..αυτόν τον χορό που ερωτεύτηκα για τον απίστευτο ρυθμό, την έκφραση στα πρόσωπα και στις κινήσεις, τον  συναρπαστικό συντονισμό του,  είτε ως Αργείοι πολίτες, που συμπάσχουν, που θρηνούν, που αγανακτούν, που σωπαίνουν, είτε   ως Ερινύες  {αναφέρθηκα και πιο πάνω στο συγκλονιστικό τους παίξιμο}… Δεν υπάρχουν λόγια για τις  ατέλειωτες πρόβες, τον κόπο, την αφοσίωση, την αγάπη….

ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ, Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ ΤΟΣΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΑ ΣΤΟ  ΕΡΓΟ, ΣΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ,ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΩΡΟ.....

ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

ΟΙ Ερινύες έχουν αποχωρήσει λυπημένες ουσιαστικά από την αθώωση του μητροκτόνου Ορέστη..Αναγκασμένες από μια θεότητα ανώτερή τους, τη Θεά Αθηνά να εξευμενιστούν αλλά και τον Θεό Απόλλωνα, μάρτυρα υπεράσπισης του γιου του Αγαμέμνονα..Ο Ορέστης  υπό την επήρεια της τρέλας του ακόμα μένει μόνος στη σκηνή και με κραυγές πνιχτές προσπαθεί να μαζέψει σε κουβάρι κάτι αιματοβαμμένα πανιά…Να τα κάνει τι… Κι εκεί που νομίζουμε ότι αυτό είναι το τέλος..Από τα μεγάφωνα ακούγονται στα αγγλικά εκκωφαντικά, φράσεις όπως.. Καλώς ήρθατε στον σημερινό κόσμο.. Το χρηματιστήριο ανεβαίνει..Ο  dow jones  ανεβαίνει…κατεβαίνει.. Διαφημίσεις όπλων…Πόλεμοι..Τόσα παιδιά νεκρά στη Γάζα, τόσα στο Κίεβο..η σύγχρονη Δημοκρατία…

Το βρήκα άκρως ανατριχιαστικό και αληθινό.. Κι όχι διαστρέβλωση του νοήματος της  τραγωδίας <<Ευμενίδες>>του Αισχύλου, ή επικίνδυνη   κατηγορία ενάντια στη σύγχρονη δημοκρατία   όπως κάποιοι ( δικαίωμά τους ) έγραψαν… Ο Αισχύλος λοιπόν έκανε πολύ καλά που ύμνησε τη δημοκρατία της Αθήνας  και τη θεσμοθετημένη δικαιοσύνη της, γιατί στην εποχή του αυτό έπρεπε να κάνει.. Το 458 πΧ που διδάχτηκε , εποχή μεγάλων εντάσεων μεταξύ Δημοκρατικών και Ολιγαρχικών , 21 χρόνια μόλις μετά τους περσικούς πολέμους στους οποίους η Αθήνα θριάμβευσε , ο Αισχύλος έχει ως πρώτο μέλημά του την ευημερία της πόλης του  μακριά από συγκρούσεις με στόχο την συμφιλίωση και την πρόοδο… Το ότι έχει την πόλη του και τη δημοκρατία της ως κόρη οφθαλμού το απέδειξε με το  γνωστό επίγραμμα που ο ίδιος απαίτησε να γραφτεί στον τάφο του το οποίο σχολίασε και ο Καβάφης στους Νέους της Σιδώνος.Αυτά ο Αισχύλος

Ο Τερζόπουλος όμως ανεβάζοντας την Ορέστεια  το 2024 ένα εξόχως πολιτικό κείμενο (με την έννοια ότι όλα αφορούν με κάποιο τρόπο την πόλη ως θεσμό και οντότητα) όπως άλλωστε ήταν όλα τα αρχαία δραματικά ποιητικά  έργα  δεν θα μπορούσε πάρα να παραθέσει στο  τέλος το δικό του σχόλιο για την εποχή του..Και το έκανε..Μπράβο του… Το κοινό αντέδρασε θετικά …Φάνηκε στο σχεδόν δεκάλεπτο χειροκρότημα, τις επευφημίες, τα μπράβο …στη συγκίνηση που κατέκλυσε τον ιερό χώρο..

ΥΓ: Ευχαριστώ το γιο μου τον Ηλία, που μεθαύριο γιορτάζει ( χρόνια πολλά, όμορφα και ευλογημένα παιδάκι μου) που χωρίς αυτόν δεν θα είχα πάει.. Δυσκολεύομαι πια στις μετακινήσεις και στις ψηφιακές διοργανώσεις τέτοιων διήμερων.. Μετά την Επίδαυρο , το Ναύπλιο μας περίμενε πανέμορφο με τα υπέροχα σοκάκια του, την παλιά πόλη, τη θάλασσά του, την  ιστορία του .Τους δικούς του έρωτες και φόνους.. Και επειδή δεν θέλω οι φόνοι να είναι η τελευταία λέξη μου , θα τελειώσω ως εξής : Ό,τι αξίζει σ΄ αυτή τη ζωή είναι οι στιγμές που ζούμε με τους αγαπημένους μας ..στιγμές που θα τις κρατούμε πάντα στην καρδιά μας..Στην Επίδαυρο, στο Ναύπλιο …οπουδήποτε στον κόσμο αυτό τον μέγα….

                                                                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

 

ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΜΟΡΦΩΘΗΣΑΝ ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ...

 

ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ  ΣΥΝΕΜΟΡΦΩΘΗΣΑΝ ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ξέρει κανείς το μέγεθος των αντοχών του.. Μέχρι να πάρει την απόφαση ότι η  κοροϊδία έχει όρια. Και η αναμέτρηση με τον τοίχο του συστήματος που ζητά υποταγή πρέπει εδώ και τώρα να κερδηθεί... Με την σθεναρή στάση που λέει ότι θα ακολουθήσω τις αρχές και τις ιδέες μου ως το τέλος... Αυτό έκαναν οι δυο συνάδελφοι  διευθυντές β'θμιας εκπαίδευσης.. Ο Γιώργος Ντάφλος και η Καζάκου Μαρία.. Που δεν προχώρησαν στην αξιολόγηση των συναδέλφων τους όχι βέβαια από οκνηρία ούτε από μια διάθεση απαξίωσης του νόμου περί αξιολόγησης αλλά από μια αυτονόητη γι αυτούς  απόφαση να μην προχωρήσουν σε κάτι που δεν πιστεύουν ότι θα ωφελήσει την εκπαίδευση..

Το πρόβλημα τους είναι λοιπόν ότι ονειρεύτηκαν ένα σχολείο ζωντανό, εν δράσει, ανοιχτό στη δημιουργία, ανοιχτό στην κοινωνία και όχι υποταγμένο στην εμμονή του μονίμως αξιολογούμενου  και ουδέποτε αξιολογημένου εκπαιδευτικού, αενάως στριμωγμένου στη γωνία, υπόλογου για όλα τα κακώς κείμενα, στο χώρο αλλά και στα περίχωρα της εκπαίδευσης...

Το πρόβλημα τους είναι επίσης πως πίστεψαν ότι  τελικά θα θριαμβεύσει η λογική που λέει ότι όταν συμμετέχει κάνεις σε μια  νομίμως προκηρυγμένη Απεργία Αποχή, ψηφισμένη και αποφασισμένη από το φτου κακά συνδικαλιστικό μας όργανο, δεν θα τραβιέται από τους ιθύνοντες σε απολογία προς καθαίρεση...

Κάποιοι κακεντρεχείς θα πουν.. Το ήξεραν.. Ας μην γίνονταν διευθυντές.. Ας άφηναν μόνο αυτούς που δεν θέλουν να χαλάνε τη σούπα κανενός, που οι περισσότεροι δηλώνουν αντίθετοι με τον νόμο περί αξιολόγησης αλλά τί να κάνουμε, πρέπει να τον εφαρμόσουν αφού είναι ο μόνος τρόπος να διευθύνουν...Ας άφηναν αυτούς μόνο να διευθύνουν... Στο κάτω κάτω, όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες.

Η απάντηση σε αυτή την κακεντρέχεια είναι η εξής: Ποτέ δεν θα παραδοθούμε αμαχητί σε κάτι που θεωρούμε καταστροφικό για το δημόσιο σχολείο.. Θα κάνουμε το παν για να εξαναγκάσουμε όσους οραματίζονται έναν υποταγμένο, ενοχικό, μίζερο, ανταγωνιστικό εκπαιδευτικό να πετάξουν τις μάσκες τους και τα δημοκρατικά τους προσωπεία και να φανεί σε όλη του τη γύμνια, ο αυταρχισμός, η  έπαρση και το νταηλίκι των ιθυνόντων που ποτέ δεν αναλαμβάνουν καμία ευθύνη αλλά μόνο αποδίδουν ευθύνες.. Που χειροκροτούν, πρώτη μούρη, από τις εξέδρες των επισήμων τη σπουδαία δουλειά των εκπαιδευτικών και την προσφορά τους αλλά ποτέ δεν τους δικαιώνουν, ποτέ δεν τους στηρίζουν όταν χρειάζεται.. Περισσεύει λοιπόν η υποκρισία της εξουσίας τους αλλά και η γενναιότητα κάποιων λίγων συναδέλφων να την κοιτάξουν κατάματα....

                                                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ 

                        

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ,,,,,,,,

 Το να αναλάβεις να ανεβάσεις μια σχολική θεατρικη παρασταση έχει πάντοτε ένα τεράστιο ρίσκο... Να σου βγει η ψυχή.. Και ένα ακόμα μεγαλύτερο... Να βγαλεις την ψυχη άλλων..

Φέτος έγιναν και τα δύο..

 Και το ταξίδι, άσχετα με τις εμμονές του Καβάφη, συχνά δεν είναι καθολου μαγικό... Εχει γκρίνια, ακεφια , απουσιες, χαμένες ατάκες, φωνές, επαναληψεις.. Ξαναπεστο, Ξανατραγουδησε, ΑΧ θεε μου που έχω μπλέξει, θέλω να τα παρατήσω τώρα.. Να αράξω το Σαββατοκυριακο σαν όλους τους νορμάλ ανθρώπους...

Το μόνο που σε σώζει τελικα

Ειναι:

Μια μεγάλη τρελα που κουβαλάς στο κεφάλι σου και το οτι υπάρχουν κάτι περίεργα παιδια και (μεγάλοι που νιώθουν ΠΑΙΔΙΑ) και κουβαλάνε κι αυτοί ακριβώς την ίδια τρέλα...

Γιατι θελει τρελα.. Πολλη τρελα..

Να κανεις κάτι που μπορεί να πάει.. απλως χάλια.. Η μέτρια... Η κααααλα.... Η πολυ καλα τη μία φορά... Λιγότερο καλά την άλλη... Και να μην έχεις πάει και σε μια Ιταλία βρε αδελφέ... Να πεις πως άλλαξες και τον αέρα σου....

Ομως....

Η Γιουλη, η Νεφελη,η Σιλια, η Μαιρα, ο Αποστολης η Ειρηνη , ο Κωνσταντίνος, ο Μιχάλης, η Νικη, ο Σπύρος,  η Χριστίνα, η Μαρια, η Δωροθέα, η Μαριρανια, η Μαιρη, η Ιριδα, ο Βασιλης, ο Νίκος, ο Ανδρέας, 

Η Βικτωρια, η Εβελινα και η αλλη Ειρηνη, η Βαλια και η αλλη Μαρια

Αυτο το ολοδροσο μπουκέτο

θα το έχεις πάντοτε στο ανθοδοχειο της ζωης σου ολοζώντανο και μυρωδάτο να σου λέει..

ΜΗΝ παίρνεις τόσο σοβαρά τη ζωή κυρια.. Μην μας πρήζεις.. Χαλάρωσε.. Χαμογέλασε.. Ολα καλα θα πανε.. Και μερικές φορές καλύτερα από ο, τι ονειρεύεσαι....

Σας ευχαριστώ πολύ παιδακια.. Σας λατρεύω.. Κάθε όμορφο και καλό στη ζωή σας..❤️🌹😍❤️

Γιωτα, Αντζελα... Σας αγαπω και σας θαυμάζω.. Και ας γκρινιάζω..

Μεχρι να σβήσει ο ήλιος.... ❤️😍🌹

Αγαπητοί φίλοι, γονείς, συνάδελφοι  . Σας ευχαριστούμε πολύ που ηρθατε στην παρασταση μας....🌹🌹🌹

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ..Η ΠΡΟΒΑ..

 

ΥΓ: ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ: 

Σε μια σχολική πρόβα της θεατρικής τους παράστασης που είναι αφιερωμένη στο αρχαίο ελληνικό δράμα,  τα παιδιά μαθαίνουν με έκπληξη  ότι οι υπεύθυνες κυρίες θα λείψουν. Αποφασίζουν λοιπόν να την κάνουν μόνα τους ..Γιατί η Πρόβα δεν χάνεται.. Ελεύθερα λοιπόν από καθωσπρεπισμούς, σχολιάζουν τις τραγωδίες και τις κωμωδίες στις οποίες παίζουν , τραγουδούν και χορεύουν.. Τα υπόλοιπα επί σκηνής... 

Θα είναι  μεγάλη μας χαρά   να μας τιμήσετε με την παρουσία σας....28 και 29 ΜΑΗ, Τρίτη και Τετάρτη  και ώρα 8 το βράδυ στο χώρο 2ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

                                                                               ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

--

Η ΠΡΟΒΑ..ΜΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ 2ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΤΡΩΝ...

ΥΓ: Με ενθουσιασμό μεγάλο , αγαπητοί φίλοι , σας καλούμε και φέτος στις θεατρικές μας παραστάσεις...Και ο Θεός βοηθός.....

                                                                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΙΔΑΝΙΚΟΥ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ....ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ Α ΕΛΜΕ ΑΧΑΙΑΣ...

Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΙΔΑΝΙΚΟΥ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ Α ΕΛΜΕ ΑΧΑΙΑΣ..

ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΡΝΤΜΑΝ ΣΕ ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΦΩΤΗ ΛΑΖΑΡΗ..

Ευχαριστούμε  από καρδιάς την θεατρική ομάδα Από Κοινού της Α ΕΛΜΕ ΑΧΑΙΑΣ για την σπουδαία παράσταση που μας χάρισαν στο ΠΑΝΘΕΟΝ με τίτλο Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΙΔΑΝΙΚΟΥ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ σε διασκευή και σκηνοθεσία του Φώτη Λάζαρη, που είναι η  ψυχή της θεατρικής ομάδας. Όλοι οι συνάδελφοι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι στο ρόλο τους ισορροπώντας ανάμεσα σε  δύσκολες συχνά συμπληγάδες και με έναν Μπουμπούλη Άγγελο στην καλύτερη ίσως υποκριτική του στιγμή αφού με την απίστευτη σωματοποίηση του λόγου και του συναισθήματος μας ταξίδεψε στο δράμα του ανθρωπάκου και ιδανικού αυτόχειρα που δεν μπορεί με τίποτα να υποστηρίξει τον τίτλο του, ούτε ως ιδανικός ούτε ως αυτόχειρας..

Φώτα, μουσικές αλλά  και σκηνοθετικά  και διασκευαστικά ευρήματα  έδωσαν ιδιαίτερο χρώμα στην παράσταση και στην όλη προσπάθεια..Η καταπληκτική σαξοτρόμπα  διόγκωσε πράγματι τόσο το γέλιο όσο και το δράμα του ανθρωπάκου που έβλεπε το τελευταίο του όνειρο  να  γκρεμίζεται  ενώ οι άνθρωποι, κινούμενοι στόχοι, με εκείνο το ανατριχιαστικό τικ τακ τικ τακ μας έκαναν να σκεφτούμε πως κανένας δεν ξεφεύγει από το σύστημα στο οποίο ζει όσο κι αν αισθάνεται προστατευμένος και απόλυτα ενταγμένος..  Γιατί και η δουλοπρέπεια όπως και το θάρρος βρίσκουν συχνά τον μάστορά τους…

Ταυτιστήκαμε όσο κι αν φαίνεται παράξενο με τον ιδανικό αυτόχειρα..Γιατί ο άνθρωπος  είναι κυρίως  Αυτό… Η αβάσταχτη  ελαφρότητά του, η ανεργία του,  η  ήττα  του, η αποτυχία του, η  αδυναμία  και η  αμαρτία  του. Η κραυγαλέα  σιωπή   και η σιωπηλή  κραυγή του. Η ανυπόφορα φτηνή του διάθεση για Ζωή με κεφαλαίο το Ζ, ακόμα και αν είναι ζωούλα, απίστευτα μέτρια και απλή, χωρίς τις μεγαλοστομίες   των μεγάλων  εξουσιών, οραμάτων και ιδεολογιών  οι οποίες  αρέσκονται συνήθως  να προβάλλουν αλλά και να κρύβονται πίσω από  τους όποιους ΗΡΩΕΣ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ (πραγματικούς ή  μη, τους είναι αδιάφορο, αρκεί να τους χρησιμεύουν σε κάτι) … Οι τελευταίοι οδηγούνται σε κάθε λογής  εκτελεστικό απόσπασμα σχεδόν τελετουργικά , εξυμνούμενοι και αγιοποιούμενοι από τους επαγγελματίες ιδεολόγους και εξουσιαστές  ..Από κείνους δηλαδή που ΕΝ ΖΩΗ υπήρξαν συχνά αντικείμενα χλεύης και περιφρόνησης…

Κι αυτό γιατί οι επαγγελματίες ιδεολόγοι όλων των ιδεολογιών και των εξουσιών , εκείνων που δεν επιτρέπουν τον αντίλογο και τη διαφωνία παρά μόνο στους νεκρούς , οι οποίοι παρόλα αυτά θα συμφωνήσουν στο τέλος ακριβώς λόγω της αδυναμίας τους να διαφωνήσουν αφού  είναι  νεκροί, αυτοί οι ιδεολόγοι όλων των εξουσιών και των ιδεοληψιών  έχουν ανάγκη μόνο από νεκρούς ήρωες.. Που τους μεταχειρίζονται κατά πως θέλουν στους λόγους και στους επικηδείους τους, που τους αρνούνται να ζήσουν  με φωνή, αφού τους είναι πιο χρήσιμοι, άφωνοι…. Θέλω , λέει , ο κάθε ανθρωπάκος και  ιδανικός αυτόχειρας να έχω το δικαίωμα να κάνω σφάλμα και να το μετανιώνω, να προσεύχομαι και να καταριέμαι , να επιλέγω δηλαδή τον τρόπο που θα ζήσω χωρίς να φοβάμαι μήπως συνθλιβώ από τις ερπύστριες των  καθοδηγητών και των κομματικών φωστήρων ή των εξουσιαστικών θώκων..  Θέλω να φοβάμαι αλλά ταυτόχρονα να τραγουδώ -- σιγά μη φοβηθώ-- και να μπορώ και τα δυο…

Όσοι βιαστούν να πουν ότι ο Σεμιόν Σεμιόνοβοτς  (ο   ασήμαντος ανθρωπάκος  του έργου που μετατρέπεται σε διάσημο μελλοθάνατο, αφού όλες οι μορφές της εξουσίας και του συστήματος επιδιώκουν να καπηλευτούν το θάνατο του για ίδιον όφελος) φωτογραφίζει μόνο το σταλινικό καθεστώς στο οποίο ζει ο  συγγραφέας του, Νικολάι Έρντμαν, καθεστώς  το  οποίο τον τιμώρησε  στέλνοντας τον..διακοπές στην Σιβηρία και  καταδικάζοντάς τον στη θεατρική αφάνεια , κάνουν μέγα λάθος.. Και αυτό, επειδή ξεχνούν πως  Σεμιόν Σεμιόνοβιτς και Νικολάι Έρντμαν βρίσκονται  παντού όπου υπάρχουν εξουσίες  με συγκεκριμένα συμφέροντα   και με  θεραπαινίδες, τις   μεγαλόστομες αρχές και αξίες τους ..Από τις τελευταίες , ένα τσιγάρο δρόμος μακριά,  είναι συνήθως  κάθε είδους φασισμός και απολυτότητα , ιδίως όταν ο άνθρωπος γίνεται το μέσον και όχι ο σκοπός…

Όσοι βιαστούν επίσης να εξάγουν το συμπέρασμα πως  ο Αυτόχειρας του Νικολάι Έρντμαν καταδικάζει  συλλήβδην όλους εκείνους που οι συγκυρίες,  η ιστορία και η  προσωπική τους απόφαση τους οδήγησαν να πέσουν ηρωικά   στις επάλξεις των ονείρων και των οραμάτων τους , πάλι σφάλλουν… Γιατί το Τέλος, με την αναγγελία της αυτοκτονίας ενός πιθανότατα διάσημου ανθρώπου που δεν ήθελε συστάσεις, μας αιφνιδίασε με μια απίστευτα προβοκατόρικη ατάκα..Η Ζωή ..δεν αξίζει να την ζει κανείς έτσι ….( δεν τη θυμάμαι ακριβώς)

 Κι αν συχνά δεν δικαιώνονται  οι άνθρωποι και οι επιλογές τους,  αυτό που πάντα πρέπει να δικαιώνεται είναι η Ζωή..που είναι το Μέγα Καλό και Πρώτο..Και όταν δεν αξίζει να τη ζει κάποιος, πρέπει οπωσδήποτε να την αλλάξει… Αυθαίρετο συμπέρασμα; Μπορεί..Αλλά έχει μέσα του ελπίδα....

Το σπαρακτικό κλάμα του Σεμιόν Σεμιόνοβιτς ,  προς στο τέλος του έργου, αυτός ο κλαυσίγελος καλύτερα,  φανερώνουν αυτό που ο Νικολάι Έρντμαν υπερασπίστηκε με τη ζωή και το έργο του.. Ο άνθρωπος δεν είναι μονοδιάστατος ..δεν είναι ένα πράγμα.... Θέλει και αυτό αλλά όχι μόνο αυτό.. Κυρίως θέλει να Ζει  χωρίς να έχει ενοχές  ακόμα και για τις ευτελέστερες επιλογές του πριν ο ίδιος αποφασίσει ( ή και όχι ) να μετανιώσει γι αυτές… Τέλος θέλει να επιλέγει τη Ζωή ως τη μέγιστη αξία που δεν ανταλλάσσεται και δεν εξαγοράζεται αλλά αντιμετωπίζεται ως λαχτάρα  που αδυνατεί να την εγκαταλείψει...

Και κάτι τελευταίο..Οι ιδεολογίες και τα οράματα τότε μόνο   έχουν αξία όταν σέβονται και δεν υποτιμούν και αυτούς που τα αρνούνται… Δεν ξεπλένονται από ήρωες νεκρούς , δεν είναι στο απυρόβλητο, δεν επιβάλλονται… Αντέχουν κυρίως μέσα από τα λάθη τους..Όταν τα παραδέχονται….

Γιατί όπως λέει και ένας ποιητής που δεν θυμάμαι το όνομά του..

ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ

ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

 

                                                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ...

                                                   

        

                                                  Σημεῖο Ἀναγνωρίσεως

ἄγαλμα γυναίκας μέ δεμένα χέρια

 

	Ὅλοι σέ λένε κατευθείαν ἄγαλμα, ἐγώ σέ πρσφωνῶ γυναίκα κατευθείαν. Στολίζεις κάποιο πάρκο1. Ἀπό μακριά ἐξαπατᾶς.
	Θαρρεῖ κανείς πώς ἔχεις ἐλαφρά ἀνακαθήσει νά θυμηθεῖς ἕνα ὡραῖο ὄνειρο πού εἶδες, πώς παίρνεις φόρα νά τό ζήσεις. Ἀπό κοντά ξεκαθαρίζει τό ὄνειρο: δεμένα εἶναι πισθάγκωνα τά χέρια σου
	μ' ἕνα σκοινί μαρμάρινο κι ἡ στάση σου εἶναι ἡ θέλησή σου κάτι νά σέ βοηθήσει νά ξεφύγεις τήν ἀγωνία τοῦ αἰχμάλωτου. Ἔτσι σέ παραγγείλανε στό γλύπτη:
	αἰχμάλωτη. Δέν μπορεῖς οὔτε μιά βροχή νά ζυγίσεις στό χέρι σου, οὔτε μιά ἐλαφριά μαργαρίτα. Δεμένα εἶναι τά χέρια σου.
	Καί δέν εἶν' τό μάρμαρο μόνο ὁ Ἄργος.2 Ἄν κάτι πήγαινε ν' ἀλλάξει στήν πορεία τῶν μαρμάρων, ἄν ἄρχιζαν τ' ἀγάλματα ἀγῶνες γιά ἐλευθερίες καί ἰσότητες,
	ὅπως οἱ δοῦλοι, οἱ νεκροί καί τό αἴσθημά μας, ἐσύ θά πορευόσουνα μές στήν κοσμογονία τῶν μαρμάρων
	μέ δεμένα πάλι τά χέρια, αἰχμάλωτη. Ὅλοι σέ λένε κατευθείαν ἄγαλμα, ἐγώ σέ λέω γυναίκα ἀμέσως. Ὄχι γιατί γυναίκα σέ παρέδωσε στό μάρμαρο ὁ γλύπτης
	κι ὑπόσχονται οἱ γοφοί σου εὐγονία3 ἀγαλμάτων, καλή σοδειά ἀκινησίας. Γιά τά δεμένα χέρια σου, πού ἔχεις ὅσους πολλούς αἰῶνες σέ γνωρίζω,
	σέ λέω γυναίκα. Σέ λέω γυναίκα γιατ' εἶσ’ αἰχμάλωτη.
	(Τό λίγο τοῦ κόσμου, 1971)

 

ΓΥ: Αφιερωμένο στη μητέρα μου..Με δεμένα χέρια και πόδια..Αλλά με ψυχή ελεύθερη και  τόσο νεανική όσο και το τραγούδι της....Και σε όλες τις γυναίκες του κόσμου...