Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ....

-       Και είδον τα οστά γεγυμνωμένα και είπον:  άρα εστί Βασιλεύς ή  Στρατιώτης, πλούσιος ή πένης, δίκαιος ή αμαρτωλός…

-          Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον. Ου παραμένει ο πλούτος, ου συνοδεύει η δόξα. Επελθών γαρ ο θάνατος ταύτα πάντα εξηφάνισε. Διό Χριστώ, τω αθανάτω βασιλεί βοήσωμεν, τον μεταστάντα εξ ημών ανάπαυσον, ένθα πάντων εστιν ευφραινομένων η κατοικία.

                                                                            

Αποσπάσματα από την Ορθόδοξη Χριστιανική  Εξόδιο Ακολουθία ....

ΥΓ: Με πόση σοφία και ταπεινότητα οι πατέρες της εκκλησίας περιγράφουν μεταξύ άλλων την  <<Δημοκρατία του Θανάτου>>..Ενώπιον του Θεού όλοι ίσοι. Πριν και  μετά τον θάνατο..Γυμνοί και ελεύθεροι από κάθε ανθρώπινη και υλική διάσταση ..Και παρόλο που οι άνθρωποι έχουν βρει χιλιάδες πράγματα να τους χωρίζουν , μετά τον Θάνατο αυτό που μένει τελικά είναι η κοινή ελπίδα όλων για Ανάπαυση και Δικαίωση  εκεί όπου οι δίκαιοι ευφραίνονται.. Το να τα ξεχνάμε αυτά είναι σημεία των Καιρών….. Ανθρώπινο,  θα μου πείτε, πολύ ανθρώπινο… Συμφωνώ ..Και επειδή τα σάβανα δεν έχουν τσέπες , όπως έλεγε η γιαγιά μου που έζησε μια  Μικρασιατική Καταστροφή, δυο  παγκοσμίους πολέμους , μια Δικτατορία και την εισβολή στην Κύπρο,  ο άνθρωπος πάντα θα θρηνεί και θα οδύρεται όταν εννοήσει τον θάνατον και πάντα θα ελπίζει για μια θέση στον Παράδεισο..

 Στους φίλους μου που πιστεύουν ότι όλα τελειώνουν εδώ σε τούτον τον κόσμο δεν έχω κάτι να πω..Εννοώ επιχειρήματα για να αποδείξω ότι σφάλλουν..Δεν με απασχολεί και καθόλου , να σας πω την αλήθεια..Νιώθω τόσο δέος, όπως και εκείνοι ,μπροστά στο μυστήριο του Θανάτου που τα λόγια δεν αρκούν …Μονάχα η Πίστη..στον Ιησού που νίκησε το θάνατο..και υποσχέθηκε Ζωή ατελεύτητον…..

                                                                             ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ..... ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΠΑ....ΑΘΑΝΑΤΟΙ...ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ....

 ΜΕΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ ΕΙΧΕ ΤΙΜΗΣΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ  ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΣΕ Η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ  ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ, ΤΟΥ 2^ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ ……..

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ…

ΥΓ: ΑΥΤΟΙ  ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ ΝΑ ΠΑΝΕ ΣΤΟ ΚΑΛΟ...ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΤΟΥΣ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ..ΚΑΙ ΜΕΝΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ....

                                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΥΓ 2: ΛΑΤΡΕΥΩ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ ...ΟΛΑ ΤΗΣ...ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΠΑ...

ΒΑΤΡΑΧΟΙ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΒΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ..STATUS QUO...ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ..

ΒΑΤΡΑΧΟΙ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ  ΕΦΗΒΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ  STATUS QUO

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ ΠΑΤΡΑΣ

Η εφηβική θεατρική ομάδα, STATUS QUO, την παράσταση της οποίας παρακολουθήσαμε ,ήταν για μένα και φαντάζομαι για όλους τους θεατές, μια όμορφη  έκπληξη. Ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα , ακόμα και για μεγάλους και έμπειρους καλλιτέχνες,  το αντιμετώπισαν με τη σοβαρότητα και το σεβασμό που απαιτούσε, χωρίς πομπώδεις δραματουργίες και τραβηγμένες από τα μαλλιά εκκεντρικότητες.. Με πολλή και κοπιαστική δουλειά στις ατέλειωτες πρόβες –διαβάζω.. ξεκίνησαν από τον Οκτώβρη του 2021- κατάφεραν  αβίαστα να μας βάλουν στο κλίμα της εποχής έχοντας μελετήσει καλά το ύφος και το ήθος του Αριστοφάνη. Με την εφηβική και νεανική τους ορμή  χειρίστηκαν ένα κείμενο προσαρμοσμένο άκρως  επιτυχώς στο σήμερα κρατώντας όμως τη βασική δομή του και τα κατάφεραν.  Χαμογελάσαμε, γελάσαμε,  σκεφτήκαμε, προβληματιστήκαμε, συναντηθήκαμε …Με τα εφηβικά τους μάτια και τα χαμόγελα συμπορευτήκαμε.. Νιώσαμε το μεράκι και την αγάπη τους για την τέχνη του Θεάτρου.. Και τους χειροκροτήσαμε με την καρδιά μας..

Ευχαριστούμε  όλους τους συντελεστές αυτής της  καλής προσπάθειας αλλά και το  ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας που τους συμπαραστάθηκε σε αυτό το όμορφο αλλά και δύσκολο ταξίδι..  Και κυρίως συγχαρητήρια σε όλα αυτά τα άξια παιδιά που αφιέρωσαν ψυχή, σώμα και χρόνο σε ένα τόσο απαιτητικό έργο...Μπράβο λοιπόν για την παράσταση. Όχι γιατί ήταν τέλεια ούτε επειδή δεν είχε ψεγάδια...Δεν θα μπορούσε άλλωστε να ήταν αφού οι συντελεστές δεν έχουν την απαιτούμενη Παιδεία αλλά και  την  εμπειρία  για τέτοια έργα...  Έχουν όμως την Ορμή, τη Διάθεση και την Αθωότητα να τολμούν να ζήσουν το όνειρό τους. Και να το μοιραστούν μαζί μας.....Και αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη αξία...

Ειδική αναφορά –παρόλο που όλα τα παιδιά ήταν εξίσου υπέροχα —θα κάνω στην κορυφαία του Χορού, Κοκολάκη Μαρία, μια και υπήρξε μαθήτριά μας στο 2^ο Γυμνάσιο της Πάτρας και ενεργό μέλος της θεατρικής μας ομάδας για τρία χρόνια... Η Μαρία λοιπόν, ένα παιδί μιας  αγωνίστριας οικογένειας,  με αθλητικό πνεύμα ( αφού ασχολείται και με τον αθλητισμό,  χρειάζεται στο θέατρο, πιστέψτε με) και μεγάλο  καλλιτεχνικό ζήλο και μεράκι, έδωσε την ψυχή της όπως πάντα και σε αυτή την Παράσταση.. Έχει δουλέψει τη φωνή της, την κίνησή της, πατάει γερά στη σκηνή  και είμαι σίγουρη ότι γνωρίζει πως για να  ωριμάσει καλλιτεχνικά και υποκριτικά χρειάζεται ακόμη πολύς κόπος, πείσμα και μεγάλη αφοσίωση.  Διαθέτει και τα τρία.. Όπως και σε όλα τα σπουδαία παιδιά της θεατρικής αυτής Ομάδας , ανοίγονται δρόμοι όμορφοι μπροστά της.. Θεατρικοί και άλλοι.. Εύχομαι να τους περπατήσει με την ίδια Ορμή,  Αθωότητα και Ιερή Τρέλα ..που κάποιες φορές μοιάζει με τη Σύνεση… Χίλια Μπράβο Ορέστη, Κωνσταντίνε, Απόλλωνα, Ελεάννα, Βασίλη, Ρεβέκκα, Νίκο, Βάσια, Άννα.... Χίλια Μπράβο Μαρία….

ΥΓ: Δυο λόγια για τον τίτλο της ομάδας..STATUS QUO..η κατάσταση ως έχει.. Αν και φαίνεται με το πρώτο άκουσμα μάλλον ένας συντηρητικός και βαρύς τίτλος για παιδιά –εφήβους μέσα στην επανάσταση και στην ανησυχία, σε δεύτερη ανάγνωση απηχεί νομίζω κάτι ιδιαίτερα πρωτοπόρο.. Σαν να μας λέει.. Όσοι προσέλθετε στην Ομάδα πρέπει να ασπαστείτε τις Αρχές μας.. Που είναι Αυτές και Μόνο.. Αγάπη για την Τέχνη, Αφοσίωση , Κόπος Αλήθεια.. Με εφηβικό χαμόγελο πάντα ..STATUS QUO..ΚΑΙ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΑΡΕΣΟΥΜΕ…

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

Οι Βάτραχοι του Αριστοφάνη είναι μια κωμωδία που ιδιαίτερα αγαπώ ..Την διδαχθήκαμε από έναν σπουδαίο καθηγητή των αρχαίων ελληνικών όταν φοιτούσα στην Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας, τον Βασίλη Μανδηλαρά..

Εξόχως πολιτική σάτιρα , με βαθιές και ευθύβολες κοινωνικές και καλλιτεχνικές αναφορές δεν διστάζει να κρίνει ,να συγκρίνει , να κατακρίνει αλλά και να ορθώσει Ανάστημα και Γνώμη σε μια εποχή ιδιαίτερα σκοτεινή  και δύσκολη, ένα χρόνο πριν την ήττα των Αθηναίων στον Πελοποννησιακό πόλεμο..το 405 π.Χ..

Ο Αριστοφάνης ,απαντώντας αρνητικά στην ερώτηση του Μπρεχτ <<Μα δεν θα λένε ήταν σκοτεινοί καιροί..Θα λένε: Γιατί σωπαίνουν οι ποιητές τους; >> ΔΕΝ ΣΩΠΑΙΝΕΙ.. Στο χείλος της Αβύσσου που βρίσκεται η Πόλη του δεν σφυρίζει αδιάφορα, επαναπαυμένος στις δάφνες του..Παίρνει θέση.. Καλή – κακή, δεν έχει σημασία.. Για την Δημοκρατία που συντρίβεται μέσα από τα ίδια της τα λάθη δημιουργώντας πολέμους και νόμους άδικους, για την πολιτική αγυρτεία,  την κουφιοκέφαλη σωματική βία , την Τέχνη και την ευθύνη αυτών που την υπηρετούν απέναντι στην ίδια αλλά και στο Κοινό της, τον Αλκιβιάδη, σημείο και τέρας αμφιλεγόμενο σε μια εποχή που η Αθήνα πιάνεται από τα μαλλιά της για να μην καταποντιστεί στο χάος που έφτιαξαν οι ίδιες της οι επιλογές αλλά και οι αιώνιοι αντίπαλοι,  τους οποίους τόσο πολύ είχε υποτιμήσει… Παίρνει θέση με την θεατρική του Τέχνη που δίνει στο Λόγο , στο Τραγούδι, στο Χορό και στη Μουσική της, λεπίδα αιχμηρή που πληγώνει, διεισδύοντας στα έλκη της εποχής του με  μοναδικό του σκοπό την θεραπεία και την ίαση .. … Και που μόνο η Κωμωδία, το γέλιο, η σάτιρα, το χιούμορ , πότε πικρό και μαύρο και πότε γάργαρο μα  πάντα πηγαίο, μπορούν να προσφέρουν αυτή την υπηρεσία.. Μια και μόνο σε μια θεραπευμένη Πόλη δύνανται και οι πολίτες να ζουν όπως τους αξίζει..                                                              

                                                                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΥΓ2: Αγαπητά παιδιά της θεατρικής Ομάδας ,STATUS QUO, μια φιλική συμβουλή με όλη μου την αγάπη.. Όταν είμαστε στη σκηνή μιλάμε δυνατά και καθαρά.. Ο Θεατής δεν πρέπει να χάνει λέξη από τα λεγόμενά μας.....

 

ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 2022

Σεπτέμβρης  2022

Επιστροφές με βροχές ( ποιητική αδεία)  και φύλλα ξερά στα πεζοδρόμια. Στροβιλίζονται με ρυθμό από  αεράκια επιπόλαια σαν εφηβικά συναισθήματα. Η μέρα αγωνίζεται να κρατηθεί με ψηλά το κεφάλι απέναντι στη Νύχτα που ετοιμάζεται να πάρει τα σκήπτρα. Φθίνει  το γενικό σύμπαν. Ηττάται η παιδική ανεμελιά και ονειρεύεται ετεροχρονισμούς και καλοκαιρινά πισωγυρίσματα..Αμείλικτη όμως η φθινοπωρινή αύρα ελλοχεύει σε κάθε πραγματικότητα εμποδίζοντάς την να αιθεροβατεί ..Παρούσα και η μελαγχολία.

Διδάσκαλοι κάθε λογής και είδους εύχονται και αντεύχονται καλή χρονιά..

Σεπτέμβρης 2022..Πόσο καλή χρονιά..Αναρωτιέμαι..Πόλεμος , ενεργειακή και επισιτιστική κρίση.. Σε ύφεση  όμως η Πανδημία ευτυχώς.. Οψόμεθα …..

Σεπτέμβρης 2022..Επιστρέφουμε στο σχολείο… Στον τόπο που μισούμε και αγαπούμε  παράφορα… Καλή αρχή  λοιπόν ..και σε πείσμα όλων των ανάποδων..Καλή σχολική χρονιά σε μικρούς και μεγάλους….

ΥΓ: Και μη ξεχνάτε..Τα 90 πρώτα χρόνια είναι δύσκολα..Μετά συνηθίζεις…

Και όπως έλεγε η γιαγιά μου: Δόξα τω θεώ πάντων ένεκεν.. Και του Σεπτέμβρη…..

                                                      ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

 

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΑ ΠΕΛΑΓΑ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ....

 ΥΓ: Μπήκαμε αισίως στον Αύγουστο, τον μήνα της Παναγίας.. Το καλοκαίρι καλά κρατεί στις θάλασσες, στα βουνά και στους λόγγους, στα χωριά και στις πόλεις.. Βαδίζουμε προς τον Δεκαπενταύγουστο, την ιερή κοίμηση της Θεοτόκου.. Εύχομαι σε όλους τους φίλους μου να τους σκέπει η Παναγία...Καλή Αντάμωση ....

                                                           ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΑΓΑΠΗ.....

 

                                            Αγάπη

                                                     Του Κώστα Καρυωτάκη

 

       Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
       Και με είδε μια αχτίδα.

 

Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι. Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης, πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!   Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν Ότι δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος, κι ελύγισα σαν από τρυφερότη, εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

ΥΓ:  Εγώ που μ΄ είχε κάνει πέτρα ο πόνος… Ο στίχος αυτός του ποιητή  με στεναχωρεί πολύ… Και κάθε φορά που σκέφτομαι τον τρόπο  που επέλεξε να φύγει, ελπίζω μέσα μου να άλλαξε γνώμη έστω και την τελευταία στιγμή… Να ελύγισε δηλαδή σαν από τρυφερότη η  απελπισία του και να αποφάσισε να ζήσει..Και να μην πρόλαβε…Στην προσευχή μου τον θυμάμαι… Και εύχομαι να έχει αναπαυτεί….

                                                             ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ...

 

ΟΣΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ

ΥΓ: Δεν έχει πουθενά ησυχία ο άνθρωπος..Έτσι λέγαν οι παλιοί.. Και οι τωρινοί κι οι μελλούμενοι..το ίδιο..Δεν έχει ησυχία.. Και  όπως λέει και το τραγούδι…..Είναι η ζωή μια θάλασσα και εμείς καπεταναίοι.. Και στη Θάλασσα δεν υπάρχει ησυχία..Ακόμα και στην πιο μεγάλη  ηρεμία, τα ρεύματα δουλεύουν από κάτω..Τα κύματα  ..οι καταιγίδες… Πώς λοιπόν ησυχάζει κανείς; Πώς καταπολεμεί το άγχος, την ταραχή του νου και της ψυχής από τα χιλιάδες παράπονα που ο εγωισμός μας γεννά , τις προδοσίες μεγάλες ή μικρές των ανθρώπων , τις αμαρτίες  που η ατελής μας φύση επιτελεί καθημερινά ….Ίσως κάποιοι φίλοι αναρωτηθούν… Τι με έπιασε με όλα τούτα τα θεολογικά καλοκαιριάτικα; Η απάντηση εν μέρει βρίσκεται σε ένα βιβλίο που διάβασα με τίτλο: Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ.. Και λέω εν μέρει, γιατί ανέκαθεν με απασχολούσε το μέγα θέμα του Θεού  και της Πίστης , όχι έτσι γενικά και αόριστα αλλά ως βιωμένη  καθημερινή ανάγκη ..

Ο γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής λοιπόν, που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μέσα σε σπηλιές στην έρημο του  Αγίου Όρους με λίγους συνασκητές και συνοδοιπόρους κατάφερε με την απέραντη Πίστη του και  την Αγάπη του στον Τριαδικό Θεό και στην μητέρα του την Παναγία να κάνει πράξη την ησυχία του Σώματος και  του Πνεύματος του,  όσο  λίγοι στη γη..

Θα μου πείτε..Τί καταλαβαίνεις εσύ από όλα αυτά που  ζεις μέσα στο άγχος και στην απόλυτη ταραχή του κόσμου ; Μα το θέμα δεν είναι να καταλάβει κανείς. Το θέμα είναι να νιώσει …

                                                                                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ