ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ΦΡΑΟΥΛΑ...

Μου αρέσει να προκαλώ την τύχη μου!! Όχι από γενναιότητα βέβαια..Από απερισκεψία, από επιπολαιότητα και από πλήξη..Κυρίως από πλήξη… Εν μέσω καραντίνας λοιπόν μαρμελάδα φράουλα..Για πρώτη φορά στη ζωή μου..Γιατί είναι γνωστό τοῖς πᾶσι ότι νοικοκυρά δε με λες..Δεν το έχω δηλαδή με τη ζαχαροπλαστική κυρίως και ..ευτυχώς..Γιατί μια αδυναμία στην βρῶσιν και οὐχί στην πόσιν σαφῶς  με διακρίνει και φαίνεται. Τώρα… Εν μέσω συνετών φωνών που διατυμπανίζουν με όλους τους τρόπους την επιτακτική ανάγκη της άσκησης και της αποχής από τις γευστικές περιπέτειες παντός είδους, εγώ ένιωσα την επιτακτική ανάγκη για μαρμελάδα φράουλα, μια και είχα άφθονες στο αγαπητό ψυγείο μου..Η συνταγή από αγαπημένο χέρι και το θαύμα έγινε!!!Δεν έχω δοκιμάσει γευστικότερη, είπε ο γιος μου!!! Ένα ποίημα..συμφώνησα εγώ..Η ζωή χρειάζεται την ποίηση γενικά..Σε όλες τις μορφές και τα χρώματα..Εκτός από την υπακοή και τη σύνεση, χρειάζεται και την τρέλα.. Δεν μπορούμε πάντα να υποτασσόμαστε σε κανόνες ακόμα και αν είναι για το καλό μας, για την υγεία μας και  την σωματική μας αρμονία …Πολλά δε λες για μια μαρμελάδα φράουλα; Θα μου πείτε..Γενικώς λέω πολλά..Βρίσκω ανόητο να μετράς τις κουβέντες σου και η σιωπή όχι δεν είναι χρυσός..Συνήθως είναι φυγή, εγωισμός, αδιαφορία..Το αίσθημα της κάθε μέρας πρέπει να αποτυπώνεται..Κι εγώ αυτό κάνω σήμερα..Γιατί έφτιαξα κάτι με πολύ χρώμα και γεύση που έχω ανάγκη στη ζωή μου..

                                                              ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ: Δεν το έχω με την μαγειρική  αλλά λατρεύω τα βιβλία με ‘’ γεύσεις’’..Ένα από τα αγαπημένα μου η Λωξάνδρα της Μαρίας Ιορδανίδου..Έχω ξαναμιλήσει γι αυτό..Δεν πειράζει..Δύσκολα τελειώνω με ό,τι αγαπώ..που λέει και ο Άσιμος..

Ο Κώστας Ακρίβος γράφει για τη «Λωξάντρα»:<< Ίσως να πρόκειται για το πιο «νόστιμο» βιβλίο της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας. Οι 247 σελίδες του μοσχοβολούν αρώματα και γεύσεις από εδέσματα, τόπους και συνήθειες της Ανατολής. Της Κωνσταντινούπολης, συγκεκριμένα της πολυαγαπημένης Πόλης. Γιατί εκεί, στα τέλη του 19ου αιώνα ζει η Λωξάντρα που γίνεται πρωταγωνίστρια του βιβλίου και της ζωής. Πότε παίρνοντας δυναμικές πρωτοβουλίες, πότε κάνοντας κινήσεις ελιγμού και τακτικής στην καθημερινότητά της και πότε κρατώντας ισορροπίες ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους, η δυναμική αυτή γυναίκα γίνεται ένα εμβληματικό πρόσωπο. Κέντρο της ψυχής της είναι η αλληλεγγύη. Κέντρο όμως του μικρόκοσμου που την περιβάλλει, η κουζίνα της. Εδώ, ανάμεσα σε τσουκάλια και τεντζερέδες, σε γουδιά και χερόμυλους, η Λωξάντρα θα αποδειχτεί άφταστη μαγείρισσα. Ετοιμάζει του κόσμου τις λιχουδιές: από τα πιο απλά γλυκά ως τις πιο απαιτητικές γαστρονομικές γεύσεις. Πεντανόστιμες όλες πάντα. Το μυστικό της; Η κρυφή της συνταγή; Το μυστικό της μπαχάρι; Η αγάπη. Γιατί η Λωξάντρα είναι μια γυναίκα που τα λόγια, οι κινήσεις της και η μορφή της αναδίδουν το ωραιότερο άρωμα του κόσμου: την τέχνη να έχεις ανοιχτή την αγκαλιά σου.>>

Εν μέσω καραντίνας λοιπόν ασκηθεἰτε να ανοίγετε την αγκαλιά σας σε αυτούς που αγαπάτε..Και σας αγαπούν..Είναι οι μόνοι που αξίζουν τον κόπο…

                                                    

                                                              ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Y.Γ2: Μια και  σήμερα είναι η επέτειος του πραξικοπήματος της 21^ης Απριλίου του  1967 ενάντια στη Δημοκρατία, δυο λόγια: Οι περιορισμοί στις ελευθερίες και στα δικαιώματα των ανθρώπων από την κρατική εξουσία πρέπει να είναι συνετοί, λογικοί και απόλυτα  εξηγημένοι ως προς το σκοπό και το επιθυμητό τους αποτέλεσμα προς όφελος των πολιτών..Οι ακρότητες από όργανα της τάξης που σημειώθηκαν κατά τόπους  με άλλοθι την επιβολή της καραντίνας είναι καταδικαστέες..Η Δημοκρατία είναι η υπέρτατη αξία και  δεν την διαπραγματευόμαστε ούτε θα την αφήσουμε άκριτα στα χέρια κάποιων –λίγων  που ονειρεύονται πολίτες στοιχημένους πίσω  από  ό,τι κάθε φορά πρεσβεύουν.. Το μέτρο πάντων πρέπει να είναι ο πολίτης, η ασφάλειά του και οι ανάγκες του..Το λέω αυτό  με κάθε επίγνωση και αντιλαμβανόμενη πλήρως την ανάγκη να μείνουμε σπίτι μας και να προστατέψουμε τον εαυτό μας και τους άλλους..Οποιαδήποτε όμως προσπάθεια στο μέλλον για χειραγώγηση των πολιτών από τα ΜΜΕ και άλλους ..πρόθυμους συγγενείς…. πρέπει να μας βρουν όλους απέναντι..

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ....

 ΠΕΡΑΣΑ  της Κικής Δημουλά…

Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ’ αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια
και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους
να περάσει πλατύς ο χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από δω, πήγα κι από κει…
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από δω, έχασα κι από κει.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι από την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
απ’ το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημίας.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου ‘λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή με ακόνισε.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Όσο μπόρεσα έφερ’ αντίσταση σ’ αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

Υ.Γ: Όχι δεν είμαι λυπημένη. Σε μέρες καραντίνας, απόλυτης εσωστρέφειας, χωρίς το άλλοθι της επικοινωνίας , ουσιαστικής αλλά και ανούσιας , άντεξα..Αντέχω..Εμένα, τις σκέψεις μου, τα ανεκπλήρωτα όνειρά μου, τις πληγές μου, τις χαρές μου ,τις απογοητεύσεις μου, τις διαψεύσεις μου..Όχι δεν είμαι λυπημένη. Άντεξα..Αντέχω το φόβο, την έλλειψη, την εγκατάλειψη, την υποκρισία, την τέλεια απομάκρυνση, την ατελή επαφή..Όχι δεν είμαι λυπημένη..Άντεξα..Αντέχω την προοπτική της άδειας καρέκλας, της άδειας τάξης, του άδειου θεάτρου, της απογοήτευσης, της απομόνωσης, της ανασφάλειας, της  μοναχικής κούπας με καφέ , της αόρατης παρουσίας και της ορατής απουσίας… Όχι δεν είμαι λυπημένη..Άντεξα..Αντέχω να μη σχεδιάζω, να μην προνοώ, να μη προσπαθώ, να αφήνομαι στη ματαίωση, στην αναβολή, στη πιθανή τελική αποτυχία..Έμαθα από τις πληγές των ανθρώπων να βλέπω πιο πέρα, να εξετάζω την ουσία, να εκτιμώ την επιφάνεια, να αφουγκράζομαι ήχους και φωνές άηχες, να μην περιμένω τίποτα. Όχι δεν είμαι λυπημένη..Άντεξα..Αντέχω να είμαι χρήσιμη, να μην είμαι, να με χαίρομαι, να μη χαίρομαι  και να με αγαπώ..Όχι δεν είμαι λυπημένη… Σε σωστή ώρα  ήρθαν όλα…..

                                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ2: Αν πριν λίγες μέρες με ρωτούσε κανείς αν θα τα άντεχα όλα αυτά θα έλεγα..ΟΧΙ..Τώρα λέω ΝΑΙ..Είμαι πιο δυνατή να παραδεχτώ πια ότι δεν είμαι δυνατή… Πιστέψτε με ..Αυτό είναι η μεγαλύτερη δύναμη….

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ..

Δεν θα μιλήσω φυσικά για την Θεολογική Διάσταση του Θέματος.. Όσο κι αν μου αρέσουνε τα Θαύματα δεν μπορώ να μιλώ γι αυτά ….Η ανθρώπινη διάσταση όμως του θέματος είναι εξίσου συγκλονιστική. Η Ανάσταση είναι Επανάσταση. Σε κάθε τι που σε τραβάει κάτω και πίσω..Είναι η απόφαση να αλλάξεις. Να αντιδράσεις στην τοξικότητα , στην αδικία, στην αδιαφορία. Να αρνηθείς την βαλτωμένη ζωή που συνεχώς γκρινιάζει για τη μοίρα της χωρίς να κάνει τίποτα για να την αλλάξει. Να μιλήσεις με άλλες λέξεις , να σκεφτείς με άλλες σκέψεις, να αισθανθείς αλλιώς. Να βρεις τη δύναμη να  απεξαρτηθείς από το ψέμα, τα άλλοθι και τις δικαιολογίες που λειτουργούν σαν βαρίδια στη μέρα σου και την κάνουν νύχτα. Να βρεις τη χαρά μέσα στο πένθος  , τη ασφάλεια μέσα στο φόβο, στιγμές ευτυχίας μέσα στη κατήφεια..Να τα νικήσεις και τα τρία. Να αγαπήσεις τις πληγές σου, να μη τις αρνηθείς, να μη τις υποτιμήσεις ούτε όμως  και να τις κάνεις το κέντρο του μικρού σου σύμπαντος.. Τέλος να αφήσεις χώρο για τα καλά πράγματα στη ζωή σου. Αυτά που αξίζουν να υπάρχουν εκεί …..Και μη ξεχνάς ποτέ.. Ό,τι δε σε σκοτώνει , σε κάνει πιο δυνατό… Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά  σε όλους τους φίλους μου..

                                                           ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ...

Το Θείο δράμα κορυφώνεται απόψε με την ταφή του Ιησού..Προηγήθηκαν η Προδοσία ,η Σύλληψη , η Εγκατάλειψη,  ο Εξευτελισμός, ο Χλευασμός και η Σταύρωση.. Δεν χωράει στο πεπερασμένο μυαλό του ανθρώπου το θαύμα αυτό της Ζωής και του Θανάτου. Του Θανάτου και της Ζωής..Τόνοι μελάνι έχουν δαπανηθεί για να εξηγηθεί με λόγια το Άλογο και το Παράλογο…..

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.

Σήμερα βρίσκεται κρεμασμένος με καρφιά πάνω στο ξύλο του σταυρού για τις αμαρτίες μας Αυτός, που κρέμασε και κρατά κρεμασμένη μέσα στα νερά των ωκεανών τη γη.

Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς.

Στεφάνι από αγκάθια τοποθετείται περιφρονητικά και βασανιστικά πάνω στο κεφάλι Αυτού, που είναι ο πραγματικός Βασιλιάς των αγγέλων, αντί για βασιλικό διάδημα.

Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.

Ντύνουν με ψεύτικη και περιφρονητική πορφύρα Αυτόν που σκεπάζει και κλείνει με τα σύννεφα τον ουρανό.

Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.

Καταδέχθηκε να υποφέρει ράπισμα από τους αμαρτωλούς ανθρώπους Αυτός που με το βάπτισμά Του στον Ιορδάνη ελευθέρωσε τον Αδάμ.

Ήλοις προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας.

Ταπεινωτικά εξαντλητικά εκούσια απλώθηκε πάνω στο σταυρό με τα καρφιά, ώστε να είναι ακίνητος, Αυτός που είναι ο Νυμφίος της Εκκλησίας.

Λόγχη εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου.

Κεντήθηκε στην πλευρά Αυτός που είναι ο Υιός της Παρθένου.

Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ.

Προσκυνούμε τα Αγια Πάθη Σου, Χριστέ.

Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Δείξε και σε μας, αξίωσε μας να δούμε και την ένδοξη Σου Ανάσταση.

Καμιά μέρα  του χρόνου δεν έχει αυτή την αύρα, τον τόνο και τον παλμό. Αυτή τη συγκίνηση. Ένθεοι και Άθεοι υποκλίνονται στην κορύφωση του Θείου Πάθους με ανεξήγητη σχεδόν σύμπνοια και συγκατάβαση. Από το πρωί αλλιώς μυρίζει η μέρα..Οι πένθιμες καμπάνες και η Αποκαθήλωση..Η Ταφή στον στολισμένο Επιτάφιο με τα τριαντάφυλλα , τα γιούλια και τα γιασεμιά.. Τα Εγκώμια για το οξύμωρο σχήμα της Ζωής εν Τάφω, και το αργόσυρτο πλήθος να συνοδεύει τον νεκρό Ιησού , τον Νυμφίο της Εκκλησίας, στην περιφορά του Επιταφίου..Με συννεφιά  συνήθως..Υπό βροχή κάποτε..Με καλοκαιρία σπάνια. Η μέγιστη  Χάρη και η μέγιστη Αχαριστία βαδίζουν μαζί  πλάι πλάι. Του Θεού και του Ανθρώπου. Η προσμονή της Ανάστασης είναι η μόνη παρηγοριά της ημέρας.

(Επιμένω να μη βλέπω την απαράδεκτα!βουβή αυτή Μ.Παρασκευή..Επιμένω να θυμάμαι.... )

Στα κοιμητήρια όλης της χώρας οι αγαπημένοι μας νεκροί περιμένουν το αναμμένο καντήλι και τα φρέσκα λουλούδια της μνήμης μας..Αυτή η Μέρα είναι αφιερωμένη και σ΄ αυτούς υπό το πρίσμα μιας μελλοντικής συνάντησης με γέφυρα τον ίδιο τον Ιησού. Είναι αφιερωμένη στους ασθενείς κάθε νόσου , στους προδομένους από εχθρούς και φίλους, στους μόνους και έρημους ,στους εγκαταλελειμμένους ανθρώπους. Είναι η μέρα του Πόνου και των πόνων, του Πένθους και των πενθών. Η Πένθιμη μέρα των απανταχού ετοιμοθανάτων και των συγγενών τους στα νοσοκομεία όλης της Γης, κάθε Δόγματος και Φυλής.  Αυτών που έχουν αλλά και που δεν έχουν κάποιον στο προσκεφάλι τους. Η Μέρα που ενώνει όλους τους ανθρώπους είτε γνωρίζουν είτε δεν γνωρίζουν, είτε καταλαβαίνουν είτε δεν καταλαβαίνουν είτε αποδέχονται είτε απορρίπτουν είτε πιστεύουν είτε όχι..Γιατί   Αυτή η Μέρα δίνει Προοπτική στην Ελπίδα και στην Ανάσταση..Σώματος και Ψυχής.. Σήμερα περισσότερο από ποτέ...

Υ.Γ: Το αίσθημα της Αχαριστίας είναι σύμφυτο και έμφυτο στον άνθρωπο..Πηγάζει από τον Εγωισμό και γεννά την Προδοσία..

“Οὐδείς ἀσφαλέστερος ἐχθρός τοῦ εὐεργετηθέντος ” Κανένας δηλαδή πιο ασφαλής εχθρός από αυτόν που έχει ευεργετηθεί…

Πανάρχαιο ρητό και καθόλου χριστιανικό.. Η Αχαριστία …Η Προδοσία..Ο Λόγος που δεν Κρατάμε, η Κοροϊδία, ο Χλευασμός , η Άρνηση Αποδοχής του Δίκιου του Άλλου. Αυτού που θέλει το Καλό μας..Η Προδοσία.. Ο Στρουθοκαμηλισμός, η Κοροϊδία.. Αισχρό να τα κάνεις ,δύσκολο να τα υποφέρεις.. Ακόμα πιο δύσκολο να τα συγχωρήσεις..

                                                  

                                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ2: Γεννήθηκα  Μ. Παρασκευή…. Μια τέτοια πένθιμη μέρα… Δεν είναι μόνο πένθιμη, έλεγε η μητέρα μου.. Έχει μέσα της την ελπίδα της Ανάστασης..Μια αισιοδοξία που πηγάζει  από τη θλίψη και το θάνατο..Δεν υπάρχει τέτοια αισιοδοξία, απαντούσα ..Υπάρχει, επέμενε.. Τώρα το ξέρω..Υπάρχει …Καλή Ανάσταση σε όλους τους φίλους μου!!!! Και στον δεκαπεντάχρονο που παλεύει για τη ζωή του στο νοσοκομείο του Ρίου, ολόψυχα Καλή Ανάρρωση!!!!

Η ΣΥΓΓΝΩΜΗ!

ΚΑΣΣΙΑΝΗ

“η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή”

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή,

την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,

οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.

Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας,

ζοφώδης τε και ασέληνος ερως της αμαρτίας.

Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων,

ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ,

κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,

ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.

Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας,

αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις,

ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα,

τω φόβω εκρύβη.

Αμαρτιών μου τα πλήθη

και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει,

ψυχοσώστα Σωτήρ μου;

Μη με την σήν δούλην παρίδης,

Ο αμέτρητον έχων το έλεος.

Το τροπάριο της Κασσιανής

Mετάφραση Φώτης Κόντογλου

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,

σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά

πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη:

Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι,

η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.

 Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,

εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.

Λύγισε στ’ αναστενάγματα της καρδιάς μου,

εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.

Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου,

και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου•

αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ’ άκουσε να περπατάνε,

από το φόβο της κρύφτηκε.

Των αμαρτιών μου τα πλήθη

και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση,

ψυχοσώστη Σωτήρα μου;

Μην καταφρονέσης τη δούλη σου,

εσύ που έχεις τ’ αμέτρητο έλεος…

Υ.Γ: Σήμερα Μεγάλη Τρίτη έχει την τιμητική του το τροπάριο της Κασσιανής. Για μια γυναίκα που έμεινε στην Ιστορία για Το κουράγιο της  να ζητήσει Συγγνώμη από τον Ιησού για τις αμαρτίες της! Ο ύμνος θεωρείται εκπληκτικός τόσο ως προς τους στίχους όσο και ως προς την μακρόσυρτη ,εσωστρεφή και χαμηλόφωνη ψαλμωδία του! Θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν τη δύναμη να ζητούν Συγγνώμη. Να μην το θεωρούν Αδυναμία. Θα μου πείτε είναι Δύναμη να παραδέχεσαι τα Λάθη σου; Δεν φαίνεσαι πιο δυνατός όταν στέκεσαι σταθερός στις απόψεις σου και με αυστηρό ύφος  περιχαρακώνεσαι στην όποια  στάση σου διατυμπανίζοντας τη φράση: Αγαπώ τα λάθη μου και αν μου δοθεί η ευκαιρία θα τα ξανακάνω; Δεν μετανιώνω..και άλλα τέτοια βαρύγδουπα..Τα έχω πει όλα..Τώρα αυτό που ξέρω είναι ένα: Είναι δύναμη να ζητάς Συγγνώμη..Με μια προϋπόθεση..Να είναι αυτό προϊόν ελεύθερης βούλησης και μιας ενσυνείδητης απόφασης να αλλάξεις Εσύ τη ζωή σου προς το καλύτερο.. Τέλος η Συγγνώμη απαιτεί να  δαμάσεις τον Εγωισμό σου και την έμφυτη Αχαριστία σου! Δεν θέλει μεγάλη Δύναμη αυτό;;;;

                                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΦΙΕΡΩΣΗ!!!

 

ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ:

Ο άνθρωπος από το Λίβανο έγραψε…….. στον κήπο του Προφήτη…

Σ έναν τόπο μακρινό, ζει χρόνια ο Αλ Μουσταφά, ο Προφήτης, κι όταν φτάνει η στιγμή να γυρίσει στο νησί του, οι κάτοικοι του τόπου ζητούν από αυτόν το δώρο της σοφίας του. Ρωτούν για όσα βαραίνουν την καρδιά τους κι αυτός απαντά για όλα τα ανθρώπινα: την αγάπη, την ελευθερία, τα παιδιά, το γάμο, τη δουλειά, τον πόνο, τη φιλία, το χρόνο, το θάνατο, με λόγια τόσο καθαρά και διαυγή που σε άλλες εποχές θα θεωρούνταν θεϊκής έμπνευσης. Στον κήπο του Προφήτη, ο Αλ Μουσταφά επιστρέφει στο νησί του καταβεβλημένος από τη θλίψη των αναμνήσεων και καταφεύγει μόνος στον κήπο των προγόνων του…….

“Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.

Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ` τη σοδειά του.

Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.

Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.

Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για  φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.”

Να είσαι ευγνώμων για τις δύσκολες στιγμές. Σου έδειξαν πόσο δυνατός μπορείς να είσαι.

Η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών  ανθρώπων.

Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια.

Είναι οι μικρόψυχοι άνθρωποι εκείνοι που προσπαθούν να εξευτελίσουν τους άλλους.

Το κακό που κάνουν άλλοι σε σένα, είναι πιο εύκολο να το ξεχάσεις, από το κακό που κάνεις εσύ σε άλλους.

Μπορεί να ξεχνάς εκείνους που σε έκαναν να γελάσεις, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσεις εκείνους που ήταν δίπλα σου στις πιο σκοτεινές στιγμές.

Τα απλά πράγματα στη ζωή, είναι και τα πιο συναρπαστικά.

Η αγάπη είναι ζωή. Και η ζωή αγάπη.

Πάντα να βάζεις αγάπη στη δουλειά σου.

Για να καταλάβεις την καρδιά και το μυαλό ενός ανθρώπου, δες τι σε εμπνέει να κάνεις.

Η αληθινή αγάπη ποτέ δεν είναι κτητική.

Προσπάθησε να αντιμετωπίζεις τους κακούς τρόπους των ανθρώπων με ευχάριστο τρόπο.

Η αγάπη συνδέει τα πάντα μέσα σε μια απόλυτη αρμονία.

Δες και τη θετική πλευρά της ζωής.

Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα. Τα βλέπουμε σύμφωνα με το ποιοι είμαστε εμείς.

Η αληθινή αγάπη δημιουργείται όταν δυο άνθρωποι βρεθούν κοντά, πρώτα στο πνεύμα.

Αφήστε χώρο στις σχέσεις σας.

Αν προσεύχεσαι όταν βρέχει, θυμήσου να προσευχηθείς και όταν έχει λιακάδα.

Όταν δίνεις ολόκληρο τον εαυτό σου, τότε δίνεις πραγματικά.

Η αληθινή ομορφιά πηγάζει από μέσα μας.

Τα παιδιά σου δεν σου ανήκουν. Είναι γιοι και κόρες, της ίδιας της ζωής.

Κάθε σχέση πρέπει να είναι ελεύθερη από δεσμά.

Να είσαι ευγνώμων για τα καλά και τα άσχημα στη ζωή σου. Και τα δύο σου δίδαξαν κάτι.

Η στάση σου απέναντι στη ζωή, θα καθορίσει και τη στάση της ζωής απέναντί σου.

Ο φίλος που βρίσκεται μακριά, καμιά φορά είναι πιο κοντά σου από εκείνον που ζει στη διπλανή πόρτα

ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ-ΑΜΜΟΣ ΚΑΙ ΑΦΡΟΣ

 Επτά φορές περιφρόνησα την ψυχή μου:

Την πρώτη φορά όταν την είδα να δειλιάζει

 μπροστά στη λαχτάρα της να φτάσει στα ύψη.

Τη δεύτερη φορά όταν την είδα να κουτσαίνει

μπροστά στους ανάπηρους.

Την τρίτη φορά όταν της δόθηκε να διαλέξει

 ανάμεσα στο δύσκολο και το εύκολο

 και εκείνη διάλεξε το εύκολο.

Την τέταρτη φορά όταν έκανε κάποιο κακό

και παρηγορήθηκε με το ότι και οι άλλοι κάνουν κακό.

Την πέμπτη φορά όταν ανέχτηκε από αδυναμία

και δικαιολόγησε την ανοχή της σα δύναμη.

Την έκτη φορά όταν περιφρόνησε την ασχήμια κάποιου προσώπου

 και δεν ήξερε ότι αυτό το πρόσωπο ήταν μια από τις δικές της μάσκες.

 Και την έβδομη φορά όταν τραγούδησε τραγούδι επαίνου και το θεώρησε αρετή.

Υ.Γ: Αγαπώ τον Χαλίλ Γκιμπράν.. Τα λόγια του διαμάντια ..Θα μπορούσα ώρες ολόκληρες να τα διαβάζω, όπως τους πρέπει μεγαλόφωνα και τονισμένα! Να μπορώ να τα ακούω , να τα σκέφτομαι , να τα αναλύω, να συμφωνώ, να τα χαρίζω στους φίλους μου, στους μαθητές μου, στο παιδί μου! Σαν ένα πολύ ακριβό δώρο από τον κήπο ενός Προφήτη!!! Μεγάλη Δευτέρα σήμερα! Το Θείο Πάθος ξεκινά..Η ανάρτηση δεν είναι αμιγώς θρησκευτική..Άλλωστε ποτέ δεν μου άρεσαν οι αμιγείς –ομοιόμορφες και αυστηρές δηλαδή τοποθετήσεις- για ό,τι  έχει να κάνει με το Θεό!. Ο Θεός είναι παντού ..Μιλά σε όλες τις γλώσσες, υποφέρει με όλα τα δάκρυα, ακούει όλα τα τραγούδια, πιάνει όλα τα χέρια των ανθρώπων..Αρκεί να πιστεύουν πως η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών ανθρώπων….

                                       ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ: Στους μαθητές μου όμως που δεν πρόλαβα για ευνόητους λόγους να αποχαιρετήσω για το Πάσχα εκτός από τον Χαλίλ Γκιμπράν αφιερώνω  και  το παρακάτω τραγούδι!!Τους εύχομαι Καλή Δύναμη, Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και Καλή Ανάσταση!!! 

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ!! ΜΕΤΡΩ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ!!

Απ’ τη χαρά μου που θα σ’ έβλεπα πάτησα πάνω στο νερό. Πάνω στη θάλασσα περπάτησα απ’ τη χαρά μου που θα σε δω. Μετρώ τις μέρες, μετρώ τις ώρες, μετρώ τα βήματα. Μετρώ τις μέρες, μετρώ τις ώρες, μετρώ τα κύματα Μετρώ τα κύματα… Σαράντα μέρες, σαράντα κύματα μα δε με νοιάζει κι αν αργώ τώρα που ξέρω πως με περίμενες, τώρα που ξέρω πως θα σε δω. Μετρώ τις μέρες... Ελευθερία χωρίς αγάπη, φως μου, είναι ποτάμι χωρίς νερό. Τι να τον κάνω αυτό το δρόμο μπρος μου χωρίς εσένα για να γυρνώ... Μετρώ τις μέρες...

Μουσική, στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου