ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ!!!

Το φθινόπωρο προ των πυλών..Όσο απογοητευτικό και αν ακούγεται το πρώτο συνθετικό του, -φθίνω σημαίνει παρακμάζω, χάνω τις δυνάμεις μου- είναι πάντοτε ελπιδοφόρο. Ξεκουράζει από την επίδειξη δύναμης του υπερφίαλου καλοκαιριού που το προτιμούν οι περισσότεροι λόγω των διακοπών, επαναφέρει στην τάξη τις τεμπελιές μας μια και τώρα συνήθως σχεδιάζουμε αυτά που επιμελώς έχουμε παρατήσει , είναι γενικά πιο ταπεινό και στοχαστικό. Δεν φωνασκεί και δεν κραυγάζει. Με στωικότητα αποδέχεται την παρακμή γνωρίζοντας ωστόσο ότι είναι απαραίτητη για την αναγέννηση και την επανεκκίνηση. Κρύβει μέσα του τη ζωή που ξεκουράζεται για να υπάρξει πάλι μεγαλειώδης αργότερα όταν αυτό με την ίδια δροσερή ταπεινότητα αποχωρήσει. Φέρνει βροχές. Καθαίρει και εξαγνίζει. Όπως κάθε φθορά που έχει μέσα της την ίδια τη ζωή. Καλό φθινόπωρο λοιπόν δε όλους τους φίλους μου!!!

                                                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΜΑΓΟΥΛΙΑΝΙΤΙΣΣΑ!!!

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΑ ΜΑΓΟΥΛΙΑΝΝΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ!!!!

Υ.Γ: Όπου κι αν πάω , γυρίζω πάντα εδώ. Η Παναγία η Μαγουλιανίτισσα είναι η αγαπημένη μου!!! Με το ξυλόγλυπτο τέμπλο της..Έτοιμη να υποδεχτεί τα παιδιά της όλα…Είναι οι ρίζες μου..Καλό Δεκαπενταύγουστο σε όλους τους φίλους μου!!!!!

Ο ΣΤΟΟΥΝΕΡ ΤΟΥ JOHN WILLIAMS

 ΕΝΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΒΙΒΛΙΟ: Ο ΣΤΟΟΥΝΕΡ ΤΟΥ JOHN WILLIAMS

Στο επίσης εξαιρετικό επίμετρο του βιβλίου ο υπέροχος Άρης Μπερλής γράφει:

Νομίζω ότι κεντρική ιδέα του βιβλίου δεν είναι ο έρωτας αλλά η αναπόδραστη τραγικότητα της ζωής, η τραγικότητα της ζωής του κύριου ήρωά του αλλά και όλων των άλλων χαρακτήρων. Το βιβλίο αφήνει μια πικρή αίσθηση και μια θλίψη, όχι μόνο στο τέλος αλλά σε κάθε του σελίδα, ακόμη και στις πιο θερμές, εξαιρετικές περιγραφές της ερωτικής σχέσης του Στόουνερ με την Κάθριν. Το μόνο αντίδοτο σε αυτή την επίμονη μελαγχολία που διαποτίζει όλο το μυθιστόρημα είναι, πολύ απλά, η χαρά της ανάγνωσης, η απόλαυση της αφήγησης, η ηδονή της λογοτεχνίας. Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει όταν διαβάζουμε τον Βασιλιά Ληρ (το τραγικότερο και θλιβερότερο ίσως κείμενο στην παγκόσμια λογοτεχνία) ή άλλες, αναρίθμητες, τραγωδίες, σε στίχο ή σε πεζό. Γιατί υπάρχει αυτό το παράδοξο με τη λογοτεχνία: Ενώ προωθεί και καλλιεργεί τη συναισθηματική ταύτιση (empathy) του αναγνώστη, ενώ μας προτρέπει «να μπούμε στη θέση του άλλου», ταυτόχρονα προσφέρει με την έντεχνη διεκτραγώδηση δεινών αισθητική ευχαρίστηση – σαν να εκμεταλλεύεται πάθη και ανθρώπινη δυστυχία χάριν των δικών της καθαρά καλλιτεχνικών σκοπών. Από αυτή την αισθητικοποίηση της τραγικής μοίρας των ανθρώπων επωφελούμαστε κι εμείς ως αναγνώστες.

Ο Στόουνερ είναι χρονικό μιας ολόκληρης ζωής, της ζωής του Γουίλιαμ Στόουνερ, από την ηλικία των έξι ετών, όταν άρμεγε τις αγελάδες στο χωριό, μέχρι τον θάνατό του από καρκίνο στα εξήντα πέντε του, στο τέλος μιας πανεπιστημιακής σταδιοδρομίας σαράντα ετών ως καθηγητής της Αγγλικής Φιλολογίας. Αν και άμοιρος λογοτεχνικής παιδείας (ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτό), ο Στόουνερ όταν ακούει στο πανεπιστήμιο το 73ο σονέτο του Σαίξπηρ εντυπωσιάζεται τόσο, ώστε αποφασίζει να εγκαταλείψει τις γεωπονικές σπουδές και να μεταπηδήσει στις φιλολογικές. Αυτό είναι το ορόσημο στη ζωή του: ένα σονέτο πού μιλάει για τα νιάτα που μαραίνονται, χρησιμοποιώντας καταθλιπτικές μεταφορές (κίτρινα φύλλα, τσουχτερός αέρας, σύθαμπο, αποκαΐδια), αλλά με τη βεβαιότητα (ή την ελπίδα) ότι αυτή η άχαρη πραγματικότητα θα ενδυναμώσει τον έρωτα του αγαπημένου (γιατί «Καθένας αγαπά διπλά ό,τι γοργά θα χάσει»). Το ποίημα μιλάει για τον μαρασμό, όχι για τον θάνατο, παρά μόνον αν τον δούμε σαν φυσική κατάληξη της φθοράς………………….

Υ.Γ: Είχα χρόνια να κλάψω επηρεασμένη από ένα βιβλίο. Ο Στόουνερ όμως , με την πικρή του ιστορία με άγγιξε τόσο, ώστε να μην μπορώ να κρατήσω τα δάκρυά μου. Όχι τόσο γιατί  έζησε μια εξαιρετικά θλιβερή προσωπική ζωή με μια προβληματική γυναίκα που δεν κατάφερε ποτέ να τον αγαπήσει  - η Αμερική του μεσοπολέμου βρίθει από τέτοιες πουριτανές γυναίκες που θεωρούν τον έρωτα αναγκαίο κακό για την διαιώνιση του είδους- ούτε επειδή κατέστρεψε και τη ζωή της μοναχοκόρης του η δική του απελπιστικά μίζερη σχέση. Η παραίτησή του από τη ζωή και τη διεκδίκηση μιας καλύτερης ,η απόγνωση και η απελπισία του που δεν μεταφράστηκαν ποτέ σε θυμό ή αγανάκτηση που ενδεχομένως να τον οδηγούσαν σε καλύτερες  επιλογές , η παθητική και ιδιαιτέρως υποχωρητική του στάση απέναντι σε αυτά που τον έπνιγαν με έκαναν να νιώσω και εγώ το ίδιο πνιγηρό συναίσθημα..Και ενώ ως πανεπιστημιακός δάσκαλος είχε κάποιες αναλαμπές αντίδρασης και ρήξης με ό,τι δεν συμφωνούσε έχοντας ουσιαστικά μετατρέψει τη δουλειά του σε ένα καταφύγιο που προσπαθούσε να περιφρουρήσει από την προχειρότητα, την ευτέλεια και την αδιακρισία , στις σχέσεις που δημιουργούσε  ήταν πάντοτε στερημένος από την αποδοχή και κυρίως την αγάπη. Από μικρό παιδί μέχρι που έφυγε από τη ζωή μάταια  αποζητούσε και τα δυο. Όταν συνάντησε πραγματικά τον έρωτα , η λογική του και η κακώς εννοούμενη ισορροπία ανάμεσα στο θέλω του και στο πρέπει τον εμπόδισαν να κάνει το μόνο λυτρωτικό και σωτήριο . Να τα βροντήξει όλα κάτω και να φύγει.. Αντίθετα παρέμεινε  πιστός σε μια νομοτέλεια που απαιτεί την σύνθλιψη του εγώ στο βωμό της όποιας κοινωνικής εικόνας που ποτέ δεν είναι αυτή που φαίνεται. Οφείλω όμως να ομολογήσω κάτι. Πέρα από την παταγώδη αποτυχία του να ζήσει όπως επιθυμούσε είχε πάντοτε μια, όπως την αποκαλεί ο συγγραφέας του βιβλίου , γκρίζα ειλικρίνεια που δεν ωραιοποίησε ποτέ του τίποτα θλιβερό για να μπορέσει  να το αποδεχτεί πιο εύκολα. Είχε την επίγνωση των λαθών του και των καταστροφικών συνεπειών τους  στους άλλους. Είχε, τέλος, την  αδιαμφισβήτητη γενναιότητα να αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια και έναν ιδιότυπο αυτοσαρκασμό  κάθε του πτώση  Ακόμα και τον θάνατό του..

                                                               ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ...

Όπως και να χει, η Πόλη για μας τους Ρωμιούς αποτελεί ένα όνειρο. Ένα τεράστιο απωθημένο που όσο κι αν θέλουμε να το αρνηθούμε επικαλούμενοι ορθολογιστικές αναλύσεις και πικρά ιστορικά γεγονότα αυτό επιμένει να επανέρχεται  κάθε φορά που επισκεπτόμαστε την Πόλη. Η σιωπηλή Αγιά Σοφιά με την Παναγία την Πλατυτέρα , ο αρχοντικός δρόμος των Ρωμιών , το Πέρα , η περίφημη σημερινή οδός Ινστικλάρ- δεν μπορείς να την περπατήσεις και να μη  θυμηθείς τα οδυνηρά Σεπτεμβριανά του 1955- το αλλοτινό και πολυαγαπημένο Σταυροδρόμι της κυρά Λωξάντρας , η Παναγία η  Μπαλουκλιώτισσα  που δεν  της χαλούσε κανένα χατίρι με το περίφημο αγίασμα και την εικόνα που όλο και ασήμωνε η Ρωμιά αρχόντισσα της Πόλης , ο πολυτραγουδισμένος Βόσπορος με τα υπέροχα ελληνικά αρχοντικά που μαρτυρούν περασμένα μεγαλεία, ο Κεράτιος και η θάλασσα του Μαρμαρά , η Παναγία των Βλαχερνών ντυμένη στα άσπρα –δεν έχω δει πιο όμορφη Παναγία-, τα σοκάκια και τα καλντερίμια- τουρκικές λέξεις και οι δυο- οι γεύσεις, οι μυρωδιές, τα χρώματα, οι μουσικές , τα τραγούδια και οι χοροί , τα μπαχάρια και τα μεταξωτά υφάσματα στις περίφημες αγορές της Πόλης, οι Ρωμιοί της που σε καλωσορίζουν με αγάπη και νοσταλγία, το Ζωγράφειο , το Ζάππειο και η Μεγάλη του Γένους σχολή, τα τρία σχολεία της Ομογένειας που λειτουργούν και σήμερα, το Πατριαρχείο με την κλειστή πόρτα του απαγχονισμένου πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, τα Πριγκηπόννησα με τις υπέροχες επαύλεις των Ρωμιών και τον Άγιο Γεώργιο τον Κουδουνά που τον σέβονται και τον πιστεύουν χριστιανοί και Μουσουλμάνοι- γιατί οι ψυχικές αρρώστιες που γιατρεύει δεν κάνουν διακρίσεις- και αμέτρητα  άλλα τοπία,   ιστορικά και μη…. η επτάλοφος Πόλη με το Π  κεφαλαίο, στέκει εκεί αιώνες , μια τεράστια πληγή στην ψυχή και στο πνεύμα. Για να θυμίζει το Παλιό Μεγαλείο αλλά και την Κατοπινή Προσφυγιά των Ελλήνων  της Μ. Ασίας ..

Μην με παρεξηγήσετε. Δεν πιστεύω στα θαύματα  και δεν σκοπεύω να σας επιβεβαιώσω την πεποίθηση… του πάλι με χρόνια με καιρούς.....Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς είναι Νεκρός ..Και η Πόλη, μια παλιά αγαπημένη, τώρα κοιμάται σε μια ξένη αγκαλιά… Πλήρωσε όλες τις αμαρτίες , τις δολοπλοκίες και τις ίντριγκες όλων των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων που δεν ήταν, φαίνεται, άξιοι μιας τέτοιας Πόλης..Η Αρχαιοελληνική Τίσις μετά την Ύβρη και την  Νέμεση σε όλο της το μεγαλείο.. Όποιος δεν σέβεται και δεν εκτιμά αυτό που έχει, το χάνει..Με όλη μου την παραπάνω λοιπόν σπαραξικάρδια, ίσως,  αναφορά στην Πόλη και στις ομορφιές της, το μόνο που θέλω να εκφράσω είναι  τον κόμπο στο λαιμό που έχουν οι Ρωμιοί στην θέα της. Αυτός δεν φεύγει. Είναι εκεί .Δεν ξορκίζεται, δεν εκλογικεύεται, δεν διαλύεται , δεν βυθίζεται στη  λήθη… Και όπως λέει ο Αλεξανδρινός ποιητής με Κωνσταντινοπολίτικες όμως ρίζες Κ.Π Καβάφης, όσο και αν αποχαιρετούμε με αξιοπρέπεια την Πόλη κάθε φορά που φεύγουμε , δίνουμε μια υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσουμε ..Στα ίδια αγαπημένα  μέρη με την ίδια πίκρα στην ψυχή….

Υ.Γ: Θέλω από καρδιάς να ευχαριστήσω την Πρόεδρο Χαρά Αντωνοπούλου και το Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου Φιλολόγων Πάτρας για την υπέροχη αυτή εκδρομή που διοργάνωσαν στην Πόλη… Αφιέρωσαν χρόνο και ενέργεια για να είναι όλα όμορφα και λειτουργικά..Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες..Θα πω μόνο τούτο. Ό,τι αξίζει  σε ένα ταξίδι είναι πάνω από όλα , η καλή καρδιά , η παρέα , το μοίρασμα,  η ευγένεια..Η εκδρομή αυτή τα είχε όλα αυτά. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ….

                                                                      ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΑΛΙΜΟΝΟ...

ΑΛΙΜΟΝΟ

Αλίμονο αν υποκύπτουμε στις παγίδες

Αν δεν βρίσκουμε τρόπους διαφυγής  από την τρέλα

Αν μένουμε με τις πληγές μας ανοιχτές σε αδιάκριτα βλέμματα

Αν δεν απαιτούμε αυτό που ονειρευτήκαμε όταν βλέπαμε καθαρά

Αν δεν ονειρευόμαστε ακόμα

Αλίμονο

Αν δεν πιστεύουμε στην ύπαρξη ως κάτι μη τετελεσμένο

Αλλά σαν κάτι που μπορεί να  γίνεται  καλύτερο

Αν δεν ριγούμε στα λόγια των ποιητών και στις πλανόδιες μουσικές των δρόμων

Αν δεν αγανακτούμε αν τα ζυγίζουμε όλα με το μέτρο αν ανεχόμαστε διπλά μηνύματα αλληλοσυγκρουόμενα

Αν δεν αναγνωρίζουμε το ψέμα και την αλήθεια που δεν λέγεται ποτέ

Ολόκληρη για τις ισορροπίες

Αλίμονο  

Αν φοβόμαστε την μοναξιά την αγάπη την αδυναμία

Αν θέλουμε να νιώθουμε πάντα δυνατοί και σίγουροι και απόμακροι

Αν στο κεφάλι μας δεν έχει μείνει τίποτα ατακτοποίητο χωρίς λογοκρισία

Αν έχουμε ενοχές , αν δεν έχουμε και αν δεν μετανιώσαμε ποτέ για κάτι

Αν φοβόμαστε το αύριο και χάνουμε το τώρα

Αλίμονο

Αν δεν παραδεχτούμε τα λάθη μας αν δεν τα ξανακάνουμε

Μέχρι να γίνουνε σωστά

Αν δεν κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για όλες τις χαμένες ευκαιρίες

Έτσι κι αλλιώς τιμώντας την απόφασή μας να τις χάσουμε

Αν ερμηνεύουμε τα ποιήματα και δεν τα τραγουδάμε

Αν  οι καημοί, τα δάκρυα, τα πάθη , ο πόνος  δεν βρίσκουν στέγη και τροφή

Στη μέρα μας

Αλίμονο

Αν ξέρουμε  το μυστικό της όποιας ευτυχίας και δεν το μοιραζόμαστε

Αν  πέφτουμε και μας αρέσει έτσι που είμαστε πεσμένοι

Αν δεν είμαστε πάντα έτοιμοι για ένα ταξίδι

Αν η αλλαγή η ανατροπή η όποια ξαφνική πληγή δεν γίνεται αφορμή

Για κάτι ωραίο..

Αλίμονο

                                                                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΕΝΑ ΕΥΚΟΛΟ ΑΙΝΙΓΜΑ

                                       
                               ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΟΕΟ;;;;;;;;

      ΑΛΛΑΞΕ Ο ΜΑΝΩΛΙΟΣ.....

Υ.Γ: ΟΠΟΙΟΣ ΤΟ ΒΡΕΙ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. ΓΙΑΤΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΗ....
                                                ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΚΑΛΗ ΨΗΦΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ!!!

ΣΗΜΕΡΑ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ        

·         Αν με τις εκλογές αλλάζανε τα πράγματα, θα ήταν παράνομες Ανώνυμος

·         Αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες Καρλ Μαρξ

·         Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες

· Εκλογές: μοναδικοί αγώνες όπου κερδίζουν οι περισσότεροι των συμμετασχόντων Πίτερ Λ.

·  Εκλογές: ψευδαίσθηση διαλόγου. Και μετά: τέσσερα χρόνια μονόλογος. Δημοκρατία Δήμου Ν.

·         Εκλογικό σώμα: σώμα μιας χρήσης Μουρταζάγεφ Α.

·       Ένας που έχει πραγματική αξία εκλέγεται άνετα από ώριμο πολιτικά λαό, χωρίς να ζητιανεύει ψήφους Μάλαμας Λ.

·     Εσείς κερδίσατε της εκλογές, εγώ όμως κέρδισα στην καταμέτρηση ψήφων Σαμόσα Α.

·         Θα τους μαυρίσω όλους. Θα τους ρίξω λευκό. Μητρόπουλος Κώστας

·         Να μιλάς με τον πολιτικό για τις εκλογές, είναι το ίδιο σαν να μιλάς με άλογο για ιπποδρομίες Ζβοναρέφ Μ.

·         Ο καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει λάθος, και για ν' ασκήσει αυτό το δικαίωμα, διεξάγουν εκλογές Άγνωστος

·         Οι εκλογές είναι τσάμπα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε με δόσεις. Στερν Μπιλ

·         Οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται απ’ τους καλούς πολίτες που δεν παίρνουν μέρος στη ψηφοφορία. Νατάν

·         Όλοι στις εκλογές από τα δυο κακά Κρουτιέρ Μπ.

·         Ποτέ δεν ψηφίζω υπερ κάποιου. Πάντα ψηφίζω κατά. Φιλντς Β.Σ.

·         Ποτέ οι άνθρωποι δεν λένε περισσότερα ψέματα απ’ ό,τι έπειτα από ένα κυνήγι, κατά τη διάρκεια ενός πολέμου και πριν από εκλογές

·         Τα αποτελέσματα των εκλογών, σαν κανόνας, είναι μη ικανοποιητικά. Τι μας εμποδίζει να απολαύσουμε τη διαδικασία; Κορνίλοφ Β.

·         Τα χρήματα μαζί με την βλακεία δίνουν τη μεγαλύτερη πιθανότητα να κερδίζεις στης εκλογές Κανόνας του Ουόλτον

·         Τίποτα δεν βλάπτει τόσο το παρελθόν σου, όπως η συγκατάθεση να είσαι υποψήφιος στις εκλογές Άγνωστος

Υ.Γ: Αν οι εκλογές είναι ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ έχουν οπωσδήποτε μια χρησιμότητα. Και εγώ πιστεύω στην συμμετοχή και στη συλλογική δράση. Γιατί τίποτε άλλο δεν μας έχει απομείνει!!!

                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ