Υ.Γ: Μια μικρή γεύση από την παράσταση των Παραμυθιών στον Παμμικρασιατικό Σύνδεσμο Πατρών!! Ευχαριστώ τον φωτογράφο Παναγιώτη Μουλίνο γι αυτές τις φωτογραφίες που μου έστειλε! Τέλος ευχαριστώ όλους τους φίλους που με περισσή αγάπη και γενναιοδωρία έδωσαν το παρόν στις παραστάσεις μας ! Την αγάπη μου και τις ευχές μου για καλό καλοκαίρι σε όλη την θεατρική ομάδα !!!!!
Υ.Γ: Η παράσταση των Παραμυθιών, που για μια τελευταία φορά ειπώθηκαν ανάποδα από την θεατρική ομάδα του 2ου Γυμνασίου Πατρών, στην θεατρική σκηνή του Παμμικρασιατικού Συνδέσμου, ήταν σπουδαία. Όλα τα παιδιά έδωσαν την ψυχή τους ! Έπαιξαν , τραγούδησαν , χόρεψαν. Όλη η δικαιολογημένη κούραση που νιώθαμε πήγε περίπατο και έδωσε την θέση της στην χαρά και ικανοποίηση...Χίλια ευχαριστώ δεν φτάνουν στα υπέροχα παιδιά της θεατρικής ομάδας..Η αγάπη μας θα τα συντροφεύει πάντα και οι ευχές μας για καλή πρόοδο στις σπουδές και στη ζωή τους..Τώρα κοιτάμε μπροστά και ονειρευόμαστε άλλα ταξίδια..Όποια ταξίδια..Εννοείται με επιστροφή....
… είναι ένα από τα
αριστουργήματα του λυρικού και φαντασιακού θεάτρου, γραμμένο από τον βέλγο
συγγραφέα Μωρίς Μαίτερλινκ (Maurice
Maeterlinck 1862–1949, Νόμπελ λογοτεχνίας 1911)· μια ονειροφαντασία με θέμα δύο
αδελφάκια, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που αναζητούν το πουλί της ευτυχίας, ένα
πτηνό παράξενο αλλά και θαυματουργό. Μια νεράιδα θα τα συντροφεύσει σε αυτό το
γεμάτο αλληγορικές περιπέτειες ταξίδι, σε μια μαγική ατμόσφαιρα, γεμάτη τοπία
με πλάσματα μυστηριώδη και σαγηνευτικά πουλιά. Μια περιπλάνηση που συμβολίζει
τη διαδικασία της ωρίμανσης, το κυνήγι του ανέφικτου και την αναζήτηση της
πραγματικής ευτυχίας, που τελικά κρύβεται στα απλά πράγματα και κυρίως στη
ζεστασιά της οικογενειακής αγάπης.(από το διαδίκτυο)
Υ.Γ: Δεν λέω ότι δεν είχα σπουδαίο κίνητρο να πάω σ΄ αυτή τη Θεατρική Παράσταση.
Είχα. Έπαιζε η Πολυξένη..Στον δροσερό υπαίθριο χώρο του Σκαγιοπουλείου λοιπόν, χθες παρακολουθήσαμε επί Σκηνής
το
Ταξίδι της Εφηβείας να γνωρίσει τον κόσμο. Την αλήθεια της Ζωής. Την
Ευτυχία. Το Γαλάζιο Πουλί που ψάχνουμε όλοι. Κυρίως οι νέοι που ονειρεύονται ακόμα
όσο κι αν οι μεγάλοι κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους σταματήσουμε από φόβο,
καχυποψία και την κακώς εννοούμενη μοναδική οπτική της λογικής μας.Οι έφηβοι
λοιπόν ηθοποιοί, όλοι ανεξαιρέτως, έπαιξαν σπουδαία ένα δύσκολο έργο μια και το
κοινό συνήθως δεν είναι εκπαιδευμένο σε ονειροφαντασίες και αλληγορικά ταξίδια
και προτιμά αυτά που γνωρίζει ως έχουν. Έτσι τα Άψυχα Πράγματα αλλά και τα Ζώα
απόκτησαν ψυχή – είδαμε το Ψωμί να ανησυχεί μη φαγωθεί πρώτο, το Νερό να τα
κάνει μούσκεμα, τη Φωτιά- κόκκινη βεντάλια αλλά και τη Ζάχαρη , το Σκύλο , τη
Γάτα και τη Νύχτα να έχουν φωνή και να συντροφεύουν
τους δυο εφήβους στο όνειρό τους να βρουν το γαλάζιο πουλί τους. Φυσικά δεν
έλειψαν οι Νεράιδες, απαραίτητες πάντα στα όνειρα αλλά και στην πραγματική ζωή,
αρκεί να μπορείς να τις δεις, ένα Διαμάντι που όταν το στρίψεις μια φορά
ταξιδεύεις στο Παρελθόν- που πάντα χρειάζεται ως Μνήμη και Εμπειρία-Πείρα – και
όταν το στρίψεις δυο φορές ταξιδεύεις στο Μέλλον- που και αυτό χρειάζεται για
να μπορείς να δεις σφαιρικά τον κόσμο , αυτό που έφυγε και αυτό που έρχεται και
να συμφιλιωθείς και με τα δυο. Η σκηνή με τα παιδιά που περιμένουν να γεννηθούν
απολαυστική , εκείνη με τους πεθαμένους παππούδες, που κερνάνε τα εγγόνια που τους επισκέφτηκαν, κορομηλόπιτα , όπως έκαναν και όταν ζούσαν, πολύ
συγκινητική- ιδιαίτερα η ατάκα της γιαγιάς <<είναι ωραίο να σε θυμούνται
και να σε επισκέπτονται>> μας άγγιξε
όλους .. Ο Χρόνος με το στηθοσκόπιο γιατί είναι γιατρός που όλα τα κανονίζει ,κατά
πως θέλει, παγιδεύοντας τα πάντα στους δικούς
του απαράβατους νόμους, οι Αρρώστιες που
είναι πολύ άρρωστες αφού νικήθηκαν από τον άνθρωπο αλλά και τα Φαντάσματα που
βγαίνουν τη Νύχτα και συμβολίζουν τους φόβους μας πήραν σάρκα και οστά με το
μαγικό ραβδί του θεάτρου. Ειδική αναφορά αξίζουν ΟΙ ΧΟΝΤΡΕΣ ΕΥΤΥΧΙΕΣ, οι Κακίες
δηλαδή του ανθρώπου που του προσφέρουν εφήμερη ικανοποίηση, όπως είναι η προσκόλληση στον Πλούτο, στην Τεμπελιά, στην
Ματαιοδοξία…αλλά και οι Καθημερινές ΜΙΚΡΕΣ ΕΥΤΥΧΙΕΣ, το Χαμόγελο του φίλου μας, των γονιών μας το Χάδι, ένα Όμορφο Πρωινό,
μια υπέροχη Ανατολή και μια εξίσου υπέροχη Δύση..η πραγματική δηλαδή Ευτυχία των Ανθρώπων
που συνήθως δεν την εκτιμούν και δεν τη βλέπουν, όλα παρέλασαν μπροστά μας .. Τα παιδιά , με φωνή δυνατή, υπέροχη κίνηση, αυτοσχεδιασμούς
, χορό , χρώματα και μουσικές, με θεατρική άνεση μας έκαναν να ονειρευτούμε και
εμείς μαζί τους , να τα θαυμάσουμε και να τα χειροκροτήσουμε με ενθουσιασμό.
Τόσο αυτά όσο και τις δασκάλες τους που κατέβαλαν χωρίς αμφιβολία πολύ κόπο σε
ατέλειωτες κοπιαστικές πρόβες.. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ..ΜΠΡΑΒΟ ΠΟΛΥΞΕΝΗ…
Υ.Γ2 : Το Γαλάζιο Πουλί δεν είναι εκεί που συνήθως ψάχνουμε. Στο Βόλεμα και
στην Ασφάλεια μιας κατάστασης που δεν αλλάζουμε από Φόβο. Πολλά χρόνια προσπαθώ να αγαπήσω τις Αλλαγές. Ακόμα και τις Ανατροπές.
Και να μην τις Φοβάμαι. Να τις δω
σαν Ευκαιρία για κάτι καλύτερο από αυτό που έχω. Να εκτιμώ την Ουσία , τις Μικρές
και όχι τις Χοντρές Ευτυχίες..Να συμφιλιωθώ με το Παρελθόν και με το Μέλλον
ζώντας στο Παρόν ..Ζώντας όμως…
Υ.Γ: Το θεατρικό ταξίδι των Παραμυθιών θα κάνει μια τελευταία στάση πριν το καλοκαίρι!!!Τελευταία Παράσταση λοιπόν στις 25 Ιουνίου ....9 το βράδυ..ημέρα Τρίτη...Γιατί τα επαναλαμβάνω;;;Μα επειδή η επανάληψη είναι μητέρα κάθε μάθησης! Σας περιμένουμε με μεγάλη χαρά...
Θα κατεβάσω απ’ το
ταβάνι σου τα αστέρια
κι όλο τον κόσμο σου θ’ αφήσω χτυπημένο
ξέρω στα λόγια μου ακονίζονται μαχαίρια
νιώθω να σφίγγουν την ζωή μου κρύα χέρια
και με το θάρρος μου απ’ τα γόνατα κομμένο.
Όμως απόψε πρέπει να τα καταφέρω
δεν έχω δύναμη τα πόδια μου να πάρω
μακάρι να `τανε κάπως αλλιώς δεν ξέρω
μακάρι να `τανε και πάλι να σε θέλω
και να σου πω: "σήκω μαζί μου θα σε πάρω"
και να σου πω.....
Δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω
φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω την ζωή μου
νιώθω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω
να μ’ αγαπάνε δυο φορές για να γυρίσω
σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου
Βγαίνω στο δρόμο και σκουπίζω τα αίματά σου
κι όσα σου είπα δεν μπορώ να τα πιστέψω
"να μην ξεχάσεις να πιαστείς απ’ τα όνειρά σου"
"να μην φοβάσαι η ζωή είναι μπροστά σου"
πόσες βλακείες είπα για να ξεμπερδέψω
Δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω
φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω την ζωή μου
νιώθω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω
να μ’ αγαπάνε δυο φορές για να γυρίσω
σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου.
Υ.Γ: Από τους έτσι κι
αλλιώς υπέροχους στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου διαλέγω σήμερα τους εξής:
Ξέρω στα λόγια μου ακονίζονται
μαχαίρια
Νιώθω να σφίγγουν τη
ζωή μου κρύα χέρια
Καιμε το θάρρος μου απ΄ τα γόνατα κομμένο
Δεν ξέρω ποιον παλεύω
να νικήσω
Φτάνω στην πόρτα και
ζυγίζω τη ζωή μου…
Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι τους αόρατους εχθρούς, τους εξουσιοδοτημένουςφίλους, τους όψιμους συμπαραστάτες, τις αδίστακτες
εξουσίες , τις κακές προθέσεις… Είπα φοβάμαι..Πάντα όμως πολεμώ…
Υ.Γ:
Είτε ως ποιητική έμπνευση είτε ωςδροσερή απόδραση καταμεσήμερο όταν ο ήλιος καίει η
θάλασσα είναι το ίδιο μαγευτική. Όλα
αντέχονται στη θέα της και στη δροσιά της. Την αγαπώ ιδιαίτερα γιατί μου
θυμίζει υπέροχες στιγμές ξεγνοιασιάς τότε που ζούσαμε….
Υ.Γ: Ένας πολύ χρήσιμος
όσο και άχαρος ρόλος για τον εκπαιδευτικό ανεξαρτήτως ειδικότητας είναι
χωρίς αμφιβολία ο ρόλος του
επιτηρητήστις Πανελλήνιες
Εξετάσειςπου αποτελεί Θεσμό στη χώρα μας
εδώ….. και αιώνες- γνωρίζω την υπερβολή της έκφρασης αλλά έτσι νιώθω- Θεσμό, επαναλαμβάνω,που δεν συνοδεύεται –ίσως ο
μοναδικός στο είδος του- με μομφές οποιασδήποτε διαβλητότητας ούτε καν ως ελάχιστη υποψία… Αυτό βέβαια είναι αποτέλεσμα της
ακάματης προσπάθειας χιλιάδων συναδέλφων μου που με μεγάλο άγχος και
υπευθυνότητα προσέρχονται στα εξεταστικά κέντρα της χώρας για να εξασφαλίσουν
την απρόσκοπτη διεξαγωγή των εξετάσεωνγια τα Ανώτερα και Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.. Εδώ δεν θα αναφερθώ
καθόλου στο αν αξίζει τελικά τον κόπο να προσπαθήσει κανείς να πετύχει στην
Ελλάδα της Κρίσης και της Ανεργίας και της Εθνικής μας Γκαντεμιάς να διώχνουμε
τα παιδιά μας στο Εξωτερικό προς αναζήτηση μιας καλύτερης μοίρας στις μεταπτυχιακές
σπουδές και στην δουλειά τους. Την απάντηση θα την δώσει ο καθένας κατά πως
νιώθει , σκέφτεται και αξιολογεί την ζωή και τη γνώση. Εγώ κυρίως γράφω αυτές τις
γραμμές για να πω πόσο συγκινούμαι κάθε φορά που συναντώ τους μαθητές της Γ΄
Λυκείου, χαμογελαστούς παρά το άγχος τους , την κούραση και ενδεχομένως το
ξενύχτι τους , έτοιμους στην πλειοψηφία τους
να συνεργαστούν μαζί σου στον έλεγχο των στοιχείων τους και στην γενική τακτοποίηση όλων των απαραίτητων διαδικασιών
που προηγούνται της εξέτασης αλλά και έτοιμους να αστειευτούν, να μιλήσουν και να
επικοινωνήσουν την απολύτως δικαιολογημένη ανησυχία τους για το τι μέλλει
γενέσθαι την δύσκολη και πιο μεγάλη ώρα που είναι Τώρα.– Δεν είναι αλλά έτσι
νομίζουν-
Οι μαθητές αυτοί, που ηλικιακά
απέχουμε παρασάγγας, που εκείνοι πηγαίνουν και
εμείς γυρίζουμε, αφού δώσαμε Εξετάσεις σε άλλη Χιλιετία, άλλον Αιώνα και με
άλλο Νόμισμα, οι μαθητές ,επαναλαμβάνω, που χρησιμοποιούν λέξεις και τρόπους
στην καθημερινή τους ζωή που φαντάζουν σε μένα κινέζικα – και δεν με λες και
χαζή-αυτοί οι μαθητές , οι ύποπτοι και
κατασυκοφαντημένοι από όλα τα συστήματα και τις εξουσίες, υπομένουν καρτερικά και με αρχαιοελληνική στωικότητα το δυσβάστακτο βάρος
μιας εξέτασης που δεν θα ανακαλύψει και την Αμερική αν την αντιμετωπίσουν με
επιτυχία και που για πολλούς είναι ένα
σκαλοπάτι πιο κοντά στην Ανεργία. Έχοντας
βρεθεί και στην θέση του Γονιού Υποψηφίου Πανελληνίων και μάλιστα – δεν το
κρύβω- με πολύ άγχος αλλά και στην θέση Βαθμολογητή γραπτών –τοις ονόμασιν
κεκαλυμμένων- πάλι με πολύ άγχος για την ορθότητα ή μη της διόρθωσης προκειμένου να μην πάρω κάποιο
μαθητή στο λαιμό μου, και τώρα στη θέση
του Επιτηρητή –άρα δικαιούμαι δια να ομιλώ- θέλω από τα βάθη της καρδιάς μου να
ευχηθώ σε όλους τους μαθητές τα καλύτερα όχι μόνο για τις σπουδές και την δουλειά αλλά και για
τη ζωή τους μετά το Λύκειο. Και επειδή όσο να πεις ένα κόλλημα το έχω με παλιά τραγούδια, παλιά ποιήματα, παλιές
ταινίες, παλιές αγάπες , θα τους αφιερώσω
και ας φανεί alittlebitretroένα ποίημα του ΚΙΠΛΙΝΓΚόχι γιατί έχω ιδιαίτερη σχέση με την αγγλική
ποιητική τέχνη αλλά γιατί το ποίημα αυτό άρεσε στον πατέρα μου και μας είχε
μάθει να το απαγγέλλουμε απέξω …δυνατά και καθαρά… Το ποίημα βέβαια δεν
χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση..Φωνάζει από μόνο του…
Αν να
εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο τον εαυτό σου,
όταν
ο κόσμος δεν σε πιστεύει
κι αν μπορείς να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.
Να περιμένεις
αν μπορείς δίχως να χάνεις την υπομονή σου.
Κι αν
άλλοι σε συκοφαντούν,
να
μην καταδεχθείς ποτέ το ψέμα,
κι αν
σε μισούν, εσύ ποτέ σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,
μα να
μην κάνεις τον καλό ή τον πολύ σοφό στα λόγια.
Αν να
ονειρεύεσαι μπορείς,
και
να μην είσαι δούλος των ονείρων
αν να
στοχάζεσαι μπορείς,
δίχως
να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,
αν ν’
αντικρίζεις σου βαστά το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια
κι όμοια να φέρνεσαι σ’ αυτούς τους δυο
τυραννικούς απατεώνες,
αν
σου βαστά η ψυχή ν’ ακούς όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη, παραλλαγμένη απ’
τους κακούς,
για
νάναι για τους άμυαλους παγίδα,
ή
συντριμμένα να θωρείς όσα σου έχουν ρουφήξει τη ζωή σου
και
πάλι να ξαναρχινάς να χτίζεις μ’ εργαλεία πούναι φθαρμένα.
Αν
όσα απόχτησες μπορείς σ' ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις
και
δίχως φόβο,
μονομιάς
κορόνα ή γράμματα όλα να τα παίξεις
και
να τα χάσεις και απ’ αρχής, ατράνταχτος να ξεκινήσεις πάλι
και να μη βγάλεις και μιλιά ποτέ γι’ αυτόν τον
ξαφνικό χαμό σου.
Αν
νεύρα και καρδιά μπορείς και σπλάχνα και μυαλό
και όλα να τα σφίξεις
να σε
δουλέψουν ξαναρχής,
κι ας είναι από πολύ καιρό σωσμένα
και
να κρατιέσαι πάντα ορθός,
όταν
δε σούχει τίποτε απομείνει παρά μονάχα η θέληση, κράζοντας σ’ όλα αυτά:
«ΒΑΣΤΑΤΕ».
Αν με
τα πλήθη να μιλάς μπορείς
και
να κρατάς την αρετή σου,
με
βασιλιάδες να γυρνάς δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακρύνεις.
Αν
μήτε φίλοι, μήτ’ εχθροί μπορούνε πια ποτέ να πειράξουν,
όλο
τον κόσμο αν αγαπάς,
μα
και ποτέ πάρα πολύ κανένα.
Αν
του θυμού σου τις στιγμές που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου, μπορείς ν’ αφήσεις
να διαβούν την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,
δική
σου θάναι τότε η Γη,
μ’ όσα και μ’ ό,τι απάνω της
κι αν έχει και κάτι ακόμα πιο πολύ: Άνδρας
αληθινός θάσαι παιδί μου.
Υ.Γ2΅: Φυσικά υπάρχουν και άλλες επιλογές ζωής..Ο Κ.Βάρναλης μας τις παρουσιάζει παρωδώντας το ποίημα του Κίπλινγκ..Τα δυο ποιήματα δεν συμφωνούν σε τίποτε. Παραμόνο στον τελευταίο στίχο..Δική σας η επιλογή ......
