ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ....

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΡΟΖΑΦΑ

Έπεσε η οµίχλη πάνω από την Μπούνα και την κάλυψε ολόκληρη. Τρεις µέρες και τρεις νύχτες η οµίχλη
έµεινε εκεί. Μετά τρεις µέρες και τρεις νύχτες ένας αδύναµος άνεµος έπνευσε και ανύψωσε την οµίχλη. Την ανύψωσε και την πήγε µέχρι τον τάφο του Βαλδανούζι. Εκεί στην κορυφή του λόφου, τρία αδέλφια δούλευαν. Έχτιζαν κάστρο µέγα. Τη µέρα έχτιζαν, το βράδυ γκρεµιζόταν, κι έτσι δε χτιζόταν. 
Περνάει, λοιπόν, από εκεί ένας καλός γέροντας. Καλή δουλειά, ω τρία αδέλφια. Να’ σαι καλά, ω καλέ
γέροντα. Πού τη βλέπεις όµως συ την καλή δουλειά; Τη µέρα το υψώνουµε, τη νύχτα καταρρέει. Ξέρεις κανα λόγο να µας πεις χαρµόσυνο; Τι πρέπει να κάνουµε για να κρατήσουµε τους τοίχους στα πόδια τους; 

Εγώ ξέρω – αποκρίνεται ο γέροντας – αλλά δειλιάζω να σας πω, γιατί είναι αµαρτία. Ρίξ΄ την αµαρτία πάνω µας, γιατίθέλουµε να κρατήσουµε στα πόδια του αυτό το κάστρο. Ο καλός γέροντας σκέφτεται και ρωτάει: - Είστε παντρεµένοι, ω παλικάρια; Τις έχετε εσείς οι τρεις τις τρεις κοπέλες σας; Παντρεµένοι είµαστε, του λένε εκείνοι, και οι τρεις τις έχουµε τις τρεις κοπέλες µας. Για πες, λοιπόν, τι πρέπει να κάνουµε, για να στεριώσει αυτό το κάστρο; Αν θέλετε να στεριώσει δεσµευτείτε µε όρκο: Μην πείτε στις γυναίκες σας, στο σπίτι µη µιλήστε για τα λόγια που εγώ θα πω. Μια από τις τρεις συννυφάδες που θα’ ρθει αύριο να σας φέρει φαγητό, να την πάρετε και να την χτίσετε ζωντανή στον τοίχο του κάστρου. Τότε θα δείτε ότι ο τοίχος θα στεριώσει και θα επιζήσει αιωνίως. 

Αυτά είπε ο γέροντας και σε µια στιγµή εξαφανίστηκε. Συµφορά, ο µεγάλος αδερφός πάτησε τον όρκο του και δεν κράτησε το λόγο του. Μίλησε στο σπίτι, είπε στηγυναίκα του να µην πάει εκεί την επόµενη µέρα. Κι ο µεσαίος αδερφός πάτησε τον όρκο του: όλα τα είπε στη γυναίκα του. Μόνον ο µικρός κράτησε το λόγο του, δε µίλησε στο σπίτι και στη γυναίκα του δε µίλησε.  Ξηµέρωµα κι οι τρεις σηκώνονται νωρίς και πάνε στη δουλειά τους. Τα σφυριά κοµµατιάζονται, οι πέτρες διαλύονται, οι καρδιές χτυπάνε, οι τοίχοι υψώνονται. Στο σπίτι η µάνα των αγοριών δεν ξέρει τίποτε. Λέει στη µεγάλη: Καλέ µεγάλη νύφη, οι µάστορες θέλουν φαΐ και νερό. Πρέπει να τους πάµε κολοκύθες. Της απαντάει η
µεγάλη νύφη: Πίστεψέ µε µάνα, σήµερα δεν µπορώ να πάω, γιατί είµαι άρρωστη. Γυρνάει και λέει στη µεσαία: Καλέ µεσαία νύφη, οι µάστορες θέλουν φαΐ και νερό. Πρέπει να τους πάµε κολοκύθες. Πίστεψέ µε µάνα, σήµεραδεν µπορώ να πάω, γιατί έχω να πάω στους συγγενείς µου. Τότε η µάνα των αγοριών γυρνάει και λέει στη µικρότερη: - Καλέ µικρή νύφη. Η µικρή νύφη όρθια στα δυο της πόδια : - Ορίστε µητέρα. Οι µάστορες θέλουν φαΐ και νερό. Πρέπει να τους πάµε κολοκύθες. Πίστεψέ µε µάνα, εγώ θα πάω. Αλλά έχω γιο µικρό. Θέλει να θηλάσει, θέλει να πιει και κλαίει. Ξεκίνα γρήγορα, γιατί το γιο τον έχουµε εµείς, δεν τον αφήνουµε να κλαίει, λένε οι συννυφάδες. 

Σηκώνεται η µικρή γυναίκα, η καλή, παίρνει ψωµί, νερό και κολοκύθα, φιλάει το γιο στα δυο του µάγουλα, ξεκινάει και κατηφορίζει στην Καζένα, εκεί ανεβαίνει το λόφο του Βαλδανούζι, κοντεύει στον τόπο των µαστόρων. Εκεί είναι οι δυο κουνιάδοι και ο άνδρας της. Καλή δουλειά, ω µάστορες. Μα τι είναι αυτό;  Σταµατάνε τα σφυριά και κόβονται, αλλά οι καρδιές χτυπούν όλο και πιο δυνατά. Τα πρόσωπα χλοµιάζουν. Όταν βλέπει ο µικρός τη γυναίκα του, πετάει το σφυρί απ’ το χέρι, καταριέται την πέτρα και τον τοίχο. Η γυναίκα του του λέι: - Τι έχεις αφέντη µου; Γιατί καταριέσαι τον τοίχο και την πέτρα; Πετιέται τότε ο κουνιάδος, ο µεγάλος:  Ω έχεις γεννηθεί σε µαύρη µέρα, νύφη µου. Εµείς συµφωνήσαµε να σε χτίσουµε ζωντανή στον τοίχο αυτού του κάστρου. Έχετε γεια, ω κουνιάδοι. Θα σας αφήσω όµως µια τελευταία επιθυµία: όταν µε χτίσετε στον τοίχο, να αφήσετε έξω το δεξί µου µάτι, να αφήσετε έξω το δεξί µου χέρι, να αφήσετε έξω το δεξί µου πόδι, να αφήσετεέξω το δεξί µαστό µου. Γιατί το γιο µου τον έχω µικρό, όταν θα αρχίσει να κλαίει µε το ένα µάτι θα τον βλέπω, µε το ένα χέρι θα τον νανουρίζω, µε το ένα πόδι θα του κουνώ την κούνια και να του δίνω το δεξί µαστό µου να πίνει. Να ζεσταθεί ο µαστός µου, το κάστρο να στεριώσει, ο γιος µου να γίνει παλικάρι να γίνει βασιλιάς, να βασιλέψει. 

Παίρνουν τη µικρή νύφη και τη χτίζουν στα θεµέλια τούτου του κάστρου. Και οι τοίχοι σηκώνονται, 
υψώνονται δεν πέφτουν πια σαν πρώτα. Πλάι στους τοίχους βρεγµένοι στέκουν και µουχλιασµένοι ακόµη και σήµερα οι βράχοι, γιατί συνεχίζουν τα δάκρυα της µάνας για το γιο της. Κι ο γιος µεγάλωσε, θάρρεψε και πολέµησε.

Υ.Γ: Το κάστρο της Ροζάφα είναι μια παραλλαγή του περιβόητου γεφυριού της Άρτας. Μια από τις πολλές  που υπάρχουν στα Βαλκάνια και όχι μόνο. Μας έρχεται από την γειτονική Αλβανία.  Βλέπεις παντού στον κόσμο τα μεγάλα έργα για να γίνουν χρειάζονται θυσίες. Προσωπικές θυσίες. Στην λογοτεχνία λοιπόν αλλά και στην ζωή πρέπει να εστιάζουμε σε αυτά που μας ενώνουν και όχι μόνο σε αυτά που μας χωρίζουν.  Η μικρή νύφη λοιπόν χτίζεται στα θεμέλια του κάστρου της Ροζάφα. Μόνο που διατυπώνει την τελευταία της επιθυμία. Να της αφήσουν έξω τον δεξί μαστό της για να θηλάζει το μωρό της …όπως και η γυναίκα του πρωτομάστορα που αλλάζει την κατάρα της σε  ευχή από αγάπη για τον αδελφό της …Συγκλονιστικά και τα δυο….

                                                ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ....

Στίχοι - μουσική : Υπόγεια Ρεύματα στη μνήμη του Ζακ Κωστόπολου / Zackie Oh Ο καλός νοικοκύρης ο καλός νοικοκύρης που όλα ξένα τα βλέπει σ'έναν τέλειο κόσμο τα δικά του προσέχει ο καλός νοικοκύρης που κοιτάει την δουλειά του κι έναν έρημο κόσμο φτιαχνει για τα παιδιά του ο καλός νοικοκύρης πρώτος ρίχνει τον λίθο τον σηκώνει απ'το χώμα και σε στήνει στον τοίχο ο καλός νοικοκύρης πάντα θα χει ένα θύμα έχει τόσα να χάσει κάστρα δίπλα στο κύμα Ο καλός νοικοκύρης που όλα ξένα τα βλέπει σ'έναν τέλειο κόσμο τα δικά του προσέχει

Υ.Γ: Τα Υπόγεια Ρεύματα κάθε άλλο παρά μιλούν υπογείως. Αντιθέτως, αμέσως και σαφώς  με μοναδική καυστικότητα μιλούν για τον καλό νοικοκύρη που νομίζει ότι μπορεί να κρίνει τους πάντες βλέποντάς τους  μέσα  από το δικό του μικρόψυχο μικροσκόπιο. Κάποτε και να τους σκοτώνει…

Προσθέτω μερικούς στίχους:

Ο καλός νοικοκύρης

Πάντα ψάχνει για λάθη

Στην καμπούρα του άλλου

Που καλά να τα πάθει…

Ο καλός νοικοκύρης

Έχει πάντα ένα λόγο

Να σταυρώνει να βρίζει

Να κρατά πυροβόλο

Ο καλός νοικοκύρης

Δεν ευθύνεται, όχι

Πάντα πιάνεται όμως

Στην δικιά του απόχη

Ο καλός νοικοκύρης

Όταν πια καταλάβει

Θα ναι αργά για τον ίδιο

Ό, τι δώσει θα λάβει…

                                            ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΥΝΗΓΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΕΜΟΥΣ...

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

Τον γνωρίζουμε περισσότερο ως στρατευμένο συγγραφέα, με πλούσια δράση στην Αντίσταση κατά των Γερμανών στους κόλπους του ΕΑΜ. Με ρίζες προσφυγικές, από την Μικρά Ασία, σε όλη του τη ζωή θα ζήσει πρόσφυγας και πολιτικός κρατούμενος για τις ιδέες και τα πιστεύω του. Θα χάσει εξαιτίας τους την Ελληνική του ιθαγένεια και όταν την επανακτά και έρχεται επιτέλους στην Ελλάδα , πεθαίνει.. Δεν άντεξε η καρδιά του, φαίνεται,  τόση χαρά…Εγώ θα σταθώ στην ποιητική του ιδιότητα. Είναι νομίζω λιγότερο γνωστή , λιγότερο ηρωική , πολύ ευαίσθητη και πολύ ερωτευμένη Επειδή τώρα τελευταία μου αρέσει αυτή η πλευρά των ανθρώπων…….

. Ἐρωτικὸ κάλεσμα

Ἔλα κοντά μου, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά.
Τὶς φωτιὲς τὶς σβήνουν τὰ ποτάμια.
Τὶς πνίγουν οἱ νεροποντές.
Τὶς κυνηγοῦν οἱ βοριάδες.
Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά.

Ἔλα κοντά μου δὲν εἶμαι ἄνεμος.
Τοὺς ἄνεμους τοὺς κόβουν τὰ βουνά.
Τοὺς βουβαίνουν τὰ λιοπύρια.
Τοὺς σαρώνουν οἱ κατακλυσμοί.
Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ὁ ἄνεμος.

Ἐγὼ δὲν εἶμαι παρὰ ἕνας στρατολάτης
ἕνας ἀποσταμένος περπατητὴς
ποὺ ἀκούμπησε στὴ ρίζα μιᾶς ἐλιᾶς
ν᾿ ἀκούσει τὸ τραγούδι τῶν γρύλων.
Κι ἂν θέλεις, ἔλα νὰ τ᾿ ἀκούσουμε μαζί.

Τὸ παραμύθι ἑνὸς ραγισμένου ἔρωτα

Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
ἦταν ἕνα γραμμόφωνο.
Ἕνα ὁλομόναχο γραμμόφωνο.
Μὰ μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ἤτανε γραμμόφωνο
καὶ νά ῾ταν μόνο ἕνα τραγούδι,
ποὺ ζητοῦσε ἕνα γραμμόφωνο,
γιὰ νὰ πεῖ τὸ καημό του.

Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
ἦταν ἕνας Ερωτας.
Ἕνας ὁλομόναχος Ἔρωτας
ποὺ γύριζε μὲ μία πλάκα στὴ μασχάλη,
γιὰ νὰ βρεῖ ἕνα γραμμόφωνο
γιὰ νὰ πει τὸ καημό του………………………………….

Υ.Γ : Μου αρέσει να σκέφτομαι τον Λουντέμη να εμπνέεται από τον Έρωτα. Μόνο έτσι αντέχεται η ζωή . Μόνο έτσι αγωνίζεσαι να την κάνεις καλύτερη. Αλλιώς τι νόημα έχουν οι αγώνες;

                                                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

ΣΥΜΦΩΝΩ...

Υ.Γ: Και εγώ..
                            ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ       

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ...

 ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ

Νωχελικά σαν πάχνη απλώνεται σε χώρο ακίνητο.

Άσπρα σεντόνια στα έπιπλα και στους καθρέφτες.

Έλλειψη σε πληθωρισμό. 

Απουσία.

Βασίλισσες αράχνες πλέκουν ανενόχλητες.

Σκόνη στα πλήκτρα κάποιου πιάνου 

Και  κλειστό παράθυρο.

Εκκωφαντική σιωπή ακούγεται  τριγύρω.

Ούτε ένα δείγμα  επιστροφής μιας έμπνευσης.

Σκοτάδι τέλειο. 

Τελεία και παύλα.

Υ.Γ: Η παραίτηση είναι στάση ζωής. Χρόνια τώρα ερωτοτροπώ μαζί της. Τα υπόλοιπα είναι, άλλα λόγια ν΄αγαπιόμαστε…

                                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΤΑΙΝΙΑ...

                                                                    

                                                           ΜΑΝΤΑΡΙΝΙΑ

Υ.Γ: Η σκοτεινή και η φωτεινή πλευρά των ανθρώπων με φόντο τον πόλεμο. Τότε που όλοι πίνουν στην υγειά του θανάτου κάποιοι επιμένουν να πίνουν στην υγειά της ζωής. Της ζωής που εχθροί και φίλοι αγαπούν περισσότερο. Μόνο που νομίζουν ότι για να το δείξουν πρέπει να πεθάνουν. Η έβδομη τέχνη  δικαιώνει τον σκοπό της ύπαρξής της . Να μιλήσει με τον ίδιο ζήλο και στο μυαλό και στην καρδιά μας..Είδα την ταινία με την καλύτερη παρέα.Τον γιο μου που τη διάλεξε!!!

                                                                         ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΒΟΥΝΟ ...

 ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΒΟΥΝΟ ΤΟΥ ΤΟΜΑΣ ΜΑΝ( 1875-1955)

<<Ο άνθρωπος είναι κύριος των αντιθέσεων. Υπάρχουν μέσω αυτού και επομένως αυτός είναι ευγενέστερος από αυτές. Ευγενέστερος από τον θάνατο, πολύ ευγενής για τον θάνατο- αυτή είναι η ελευθερία του μυαλού του. Ευγενέστερος από τη ζωή, πολύ ευγενής για τη ζωή- αυτή είναι η ελευθερία στην καρδιά του…>>

Έχοντας ζήσει ουσιαστικά δυο παγκοσμίους πολέμους καθώς και την άνοδο του Φασισμού και του Ναζισμού  στην Γερμανία από όπου τελικά και εκδιώχτηκε, αφιέρωσε την ζωή του στην λογοτεχνία . Με το Μαγικό Βουνό κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Αφορμή για το σχόλιο στάθηκε το μικρό, ομολογουμένως δυσνόητο,  απόσπασμα στο εσώφυλλο του βιβλίου του. Ο άνθρωπος κύριος των αντιθέσεων. Δεν υπάρχουν χωρίς αυτόν; Υπάρχουν αλλά μόνο μέσω αυτού έχουν νόημα.  Γι αυτό  είναι ευγενέστερος από αυτές. Γιατί αυτό που νοηματοδοτεί είναι ανώτερο από το νοηματοδοτούμενο. Ζωή και θάνατος η κυρίαρχη αντίθεση. Τίποτα δεν έχει από μόνο του….. εγγενές νόημα. Ο άνθρωπος καλείται να δώσει νόημα και στη ζωή και στο θάνατό του. Πώς; Με τις επιλογές του. Με τις αξίες και τη στάση του απέναντι και στα δυο αυτά  στάδια της ύπαρξής του. Στη ζωή και στο θάνατο. Ευγενέστερος από το θάνατο. Γιατί τον αποδέχεται ως αναπόφευκτο . Στέκεται απέναντί του με γενναιότητα… Αυτή είναι η ελευθερία του μυαλού του. Ευγενέστερος από τη ζωή. Γιατί την ζωγραφίζει με τα δικά του πινέλα , τη βιώνει με την δική του ξεχωριστή και μοναδική πνοή , βηματισμό , ματιά.. Της δίνει τη λάμψη ή το σκοτάδι του. Αυτή είναι η ελευθερία στην καρδιά του. Μου αρέσει αυτή η διάκριση. Μυαλό για το θάνατο. Καρδιά για τη ζωή. Αυθαίρετα ερμηνεύω όπως πάντα. Γιατί όπως έχω ξαναπεί, αγαπώ τις αυθαίρετες ερμηνείες.

                                                                 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ