BYTINA....

Η Βυτίνα παραμένει πάντοτε για μένα η μικρή πόλη της απόδρασης και της επαφής με τον κόσμο. Πέντε λεπτά από τα Μαγούλιανα Αρκαδίας στέκει χαμηλότερα από το επιβλητικό υψόμετρο των 1365μ. του  χωριού μου αλλά με την σιγουριά ότι θα την αναζητήσεις όταν κουραστείς από την ησυχία και την μοναξιά του. Ανέκαθεν αποτελούσε  λύση για ψώνια, για καφέ, για βόλτες και βραδινό φαγητό, για νότες δηλαδή διαφορετικές από τις κυρίαρχες κατά την διάρκεια των διακοπών του καλοκαιριού στο υπέροχο χωριό του πατέρα μου, τα Μαγούλιανα. Περνώντας τα χρόνια  και συνειδητοποιώντας μετά από πολλές και αντικρουόμενες σχετικές αναλύσεις  πως η χαρά βρίσκεται πάντοτε στην επαφή με τους ανθρώπους και τα πράγματα επιζητώ περισσότερο την αίσθηση της διακριτικής  συντροφιάς της όταν επισκέπτομαι το χωριό μου.  Όχι ότι νεότερη λειτουργούσα διαφορετικά. Απλώς η νεότητα είναι περισσότερο εγωιστική και αυτάρκης . Θεωρεί ότι έχει όλη την ζωή μπροστά της να χτίζει και να γκρεμίζει ,να αλλάζει ρότα και επιλογές, να απορρίπτει, να κλείνεται στον εαυτό της και να ανοίγεται όποτε θέλει αυτή.  Παρόλα αυτά ανέκαθεν ήμουν άνθρωπος της επικοινωνίας. Πίστευα και πιστεύω στις γέφυρες που πρέπει να χτίζονται ανάμεσα στους ανθρώπους. Στην κουβέντα με έναν καφέ ή χωρίς, στην ανταλλαγή και στην συνύπαρξη. Στην προσπάθεια να σπάμε τα τείχη της απομόνωσης και της μοναχικής ματιάς που είναι αυστηρή με τους άλλους αλλά και με τον εαυτό μας. Πίστευα και πιστεύω στους ανθρώπους. Ακόμα και αν σε διαψεύσουν ή σε πληγώσουν είναι καλύτερο από το να είσαι αλώβητος μόνος σου στην αλαζονεία της δικής σου αλήθειας. Γι αυτό αγαπώ ιδιαίτερα την Βυτίνα. Συμβολίζει την επαφή, την επικοινωνία και  την απόδραση από την μοναχική διαδρομή που έτσι και αλλιώς είναι συχνά απαραίτητη για να αναζητήσεις και να βρεις τον εαυτό σου. Όταν όμως τον βρεις, και για να μην τον χάσεις, πρέπει πάντοτε να βρίσκεις τους άλλους….

                                                            ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΤΟ ΝΗΣΙ....

 ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ

Όταν επισκέπτεσαι για πρώτη φορά το νησί δεν νιώθεις και πολλά πράγματα. Είναι όλα τόσο τουριστικά που δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς το ζοφερό παρελθόν και τον τρόμο που προκαλούσε στους ανθρώπους και μόνο η σκέψη μιας πιθανής καταδίκης να περάσουν τις πύλες της. Αν είσαι και σαν εμένα, άνθρωπος ειδικού βάρους , αυτό που κυρίως σε απασχολεί είναι πώς θα το περπατήσεις κάτω από τον ήλιο που καίει και πως θα περιδιαβείς τα σοκάκια χωρίς να χρειαστεί να λιποθυμήσεις αν μάλιστα έχεις κάνει την ανοησία και δεν κουβαλάς  μαζί σου νερόόό…..

Όταν φεύγεις με το καραβάκι για την Πλάκα και το βλέπεις να απομακρύνεται πίσω σου , ούτε και τότε νιώθεις ότι στο παρελθόν όσοι πήγαιναν στιγματισμένοι από την λέπρα συνήθως έκαναν μονάχα την μια διαδρομή. Ποτέ την αντίθετη. Απλά φεύγεις βγάζοντας ίσως τις απαραίτητες φωτογραφίες όπως όλοι οι συνταξιδιώτες σου…

Τις επόμενες μέρες όμως  το Νησί έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό σου. Και αφού κάνεις μια μικρή επανάληψη της σειράς, Το νησί, που αποτυπώνει με τον δέοντα σεβασμό στην ιστορία την ζωή των χανσενικών της Σπιναλόγκα  σκέφτεσαι επιτέλους ότι υπήρξαν άνθρωποι που πολέμησαν με το θεριό της Λέπρας απομονωμένοι και στιγματισμένοι για πάντα. Αυτοί αλλά και οι οικογένειές τους. Συγκινείσαι με  κείνους , γιατρούς , νοσηλευτές , ιερείς  που τόλμησαν να ζήσουν μαζί τους προσφέροντάς τους βοήθεια και αγάπη.. Όταν μάλιστα οι ασθενείς με λέπρα  δεν  θεωρούνταν  απλώς άρρωστοι , ήταν και ηθικά απαξιωμένοι μια και η κοινωνία συνήθιζε να συνδέει την ασθένεια με  θεϊκή τιμωρία λόγω μιας βαρύτατης  αμαρτίας …….

Η Σπιναλόγκα βέβαια έκλεισε και το φάρμακο βρέθηκε… Με διαφορετική σειρά..Όμως οι άνθρωποι εξακολουθούμε και χτίζουμε άλλες Σπιναλόγκες. Το ίδιο αποκρουστικές και  το ίδιο  στιγματισμένες.. Η λέπρα απλώς  αλλάζει μορφή. Δεν είναι η αποκρουστική νόσος αλλά έχει όλα τα χαρακτηριστικά που σε οδηγούν να μην απλώσεις το χέρι στον συνάνθρωπό σου..Η λέπρα τώρα είναι η άλλη θρησκεία, η άλλη χώρα προέλευσης, η άλλη σεξουαλική ταυτότητα, η άλλη οικονομική δυνατότητα που δεν δύναται , η άλλη , η διαφορετική κουλτούρα, η άλλη αντίληψη, η άλλη άποψη… Η  άλλη λέπρα που οδηγεί τους διαφορετικούς ανθρώπους στην Σπιναλόγκα της απόρριψης και του περιθωρίου..Η άλλη λέπρα που απαιτεί εγκλεισμούς και αποκλεισμούς και ηθική απαξίωση ανθρώπων και ιδεών… Λιγότερο προφανής ίσως , το ίδιο αποκρουστική και ανελέητη..Έχουμε τρεις επιλογές.. Να αδιαφορούμε, να απορρίπτουμε, να τείνουμε το χέρι για βοήθεια..Όπως ο ιερέας της Σπιναλόγκα.. Ο πατήρ Χρύσανθος Κατσουλογιαννάκης. Που χαιρετούσε δια χειραψίας τους χανσενικούς..

                                                                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ: Γύρισα και ξαναφεύγω..Μέχρι να επιστρέψω να είστε όλοι καλά… Καλό φθινόπωρο σε όλους τους φίλους μου!!!

ΛΕΙΠΟΥΝ.....

Υ.Γ: Το συγκινητικό σκίτσο του Αρκά  αφιερωμένο στις δίδυμες αδελφούλες που χάθηκαν στην πυρκαγιά στο Μάτι. Ας με συγχωρέσει ο σπουδαίος σκιτσογράφος αλλά από το σκίτσο λείπουν η γιαγιά και ο παππούς των κοριτσιών στην αγκαλιά των οποίων βρέθηκαν. Η γιαγιά και ο παππούς που προσπάθησαν μέσα στην αγκαλιά τους να τα σώσουν..Η γιαγιά και ο παππούς που θα είναι μαζί τους για πάντα...  Αυτοί οι τέσσερις δεν θα χωριστούν ποτέ...Καλό ταξίδι !!!

                                                    ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΑΓΙΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΣ...

Ερρίκος Θαλασσινός : Στίχοι

Μίκης Θεοδωράκης : Μουσική

Φεγγάρι μάγια μου ‘κανες
και περπατώ στα ξένα
είναι το σπίτι ορφανό
αβάσταχτο το δειλινό
και τα βουνά κλαμένα
Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή

Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
ένα χελιδονάκι,
να πάει να χτίσει τη φωλιά
στου κήπου την κορομηλιά
δίπλα στο μπαλκονάκι,
στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή

Να πάει στη μάνα υπομονή
δεμένη στο μαντίλι
προικιά στην αδερφούλα μου
και στη γειτονοπούλα μου
γλυκό φιλί στα χείλη

Υ.Γ1: Αρκεί μόνο ένας στίχος για να αγαπήσεις ένα τραγούδι; Αρκεί. Φεγγάρι μάγια μου ΄κανες.. Τι έμπνευση κι αυτή…

                                      ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ2:   Δεν ξέρω αν είναι το φεγγάρι που εμπνέει

          Ή κάποια ενδόμυχη ανάγκη να αποδώσουμε

          Σε κάτι τόσο μακρινό τις γήινές μας ευαισθησίες..

         

           Δεν ξέρω αν είναι το φεγγάρι που εμπνέει....

           

           Ξέρω όμως ότι μόνο  αυτό το τόσο μαγικά μοναχικό

           Μπορεί να μιλήσει  για την αξία του Έρωτα

           Που πάντοτε απαιτεί δυο ανθρώπους

           Αγκαλιά να το θαυμάζουν….

           

         Θυμάσαι στη Σύρο;;;Γυρίζοντας από την πόλη στον Γαλησσά με τη βεσπούλα είχε ένα τέτοιο φεγγάρι..Και σύ άναβες τσιγάρο και εγώ σε μάλωνα...

          

                                                                 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΑΛΛΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΧΥΔΑΙΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ...

Η εθνική τραγωδία που δεν έχει τέλος για τους πυρόπληκτους συνανθρώπους μας στην Ανατολική Αττική αποκάλυψε για άλλη μια φορά την υποκρισία αυτών που λένε ότι υπηρετούν την Ενημέρωση. Δεν θα μιλήσω για την ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού που για άλλη μια φορά άφησε τους ανθρώπους αβοήθητους στην μοίρα τους σε μια περιοχή χωρίς δρόμους ή με δρόμους παγίδες ,αδιέξοδους και για το θεαθήναι. Όλοι γνωρίζουν πια πως όλα πήγαν λάθος. Και δεν εκπλήσσονται γιατί έτσι ήταν και έτσι θα συνεχίσει να είναι η κατάσταση μέχρι να συνειδητοποιήσουν όλοι ότι η πρόληψη και η σωστή δόμηση καθώς και οι κατάλληλα επανδρωμένες δομές που αντιμετωπίζουν ανάλογες κρίσεις είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να μην θρηνούμε θύματα κάθε τρεις και λίγο. Αυτά …Τι εξυπηρετεί όμως η εμετική συμπεριφορά της συντριπτικής πλειοψηφίας των δημοσιογράφων που προκειμένου να καλύψουν τις πολύωρες όσο και εντελώς άχρηστες για την αποτελεσματικότητά τους <<ενημερωτικές εκπομπές>> πλησιάζουν τους θλιβερούς πρωταγωνιστές των γεγονότων και με πρωτοφανή  αδιακρισία τους ρωτούν πώς αισθάνονται που έχουν καεί τα σπίτια τους και οι δικοί τους με προτεταμένο το μικρόφωνο σαν πυροβόλο όπλο στην έτσι κι αλλιώς ελάχιστη εναπομείνασα αντοχή τους; Τίποτα. Δεν εξυπηρετεί τίποτα. 

Και αυτό δεν είναι ενημέρωση. Είναι κιτρινισμός, είναι εκμετάλλευση της απόγνωσης και της απελπισίας, είναι κυνισμός και συνενοχή στην διαπαιδαγώγηση ενός κοινού που διψά για θέαμα με αίμα και δάκρυα καθισμένο στον ασφαλή καναπέ του. Πώς γίνεται αυτό; Με κακοστημένο και κακοπαιγμένο θεατρικό τρόπο και ενίοτε με  κακά ελληνικά περιγράφουν με  μια τρομολαγνική μανία τις πιο ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της συμφοράς των θυμάτων αναγκάζοντάς τα να τα ξαναλένε και να τα ξαναθυμούνται ποζάροντας δίπλα τους δήθεν συγκινημένοι για να βγει το πολυπόθητο πλάνο που ενδεχομένως γίνει η αιτία μιας αύξησης στον πενιχρό μισθό τους.  Είμαι άδικη; Προκατειλημμένη; Ίσως. Μα είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις μιας διακριτικής ενημερωτικής ματιάς που έχει ως στόχο να βοηθήσει τους πληγωμένους από την καταστροφή συνανθρώπους μας και να τους κατευθύνει στις κατάλληλες δομές για να απαλύνουν τον πόνο και την θλίψη τους. Οι υπεύθυνοι απόντες. Παρόντες  μόνο όλοι οι κραυγάζοντες δια μικροφώνου που είμαστε υποχρεωμένοι να τους ανεχόμαστε εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο πολλαπλασιάζοντας το μέγεθος της καταστροφής με  υποκριτικές σπαραξικάρδιες αναμεταδόσεις  που κάποιες φορές σου φαίνεται ότι εύχονται να βρεθούν κι άλλα θύματα, κι άλλα , κι άλλα ,για να έχουν να ασχολούνται για πολλές εβδομάδες ακόμα…

 Θα μου πείτε δεν πρέπει να ενημερωθεί το κοινό για αυτά που συμβαίνουν; Πρέπει. Όχι όμως με την λογική της κλειδαρότρυπας στην προσωπική ζωή των άτυχων συνανθρώπων μας που υπέστησαν την πιο άγρια μοίρα. Ούτε σαν υπερθέαμα που σπάει την ρουτίνα και καταβροχθίζει τη λογική  και το πληγωμένο συναίσθημα δημιουργώντας φοβίες , ανασφάλειες και αμέτρητα γιατί που δεν βρίσκουν απάντηση. Η ενημέρωση είναι πρόληψη, αναζήτηση ευθυνών, απαντήσεις αρμοδίων , σεβασμός των θυμάτων και των συγγενών τους. Και πάνω από όλα είναι σιωπή όταν δεν μπορούν τα λόγια να περιγράψουν το μέγεθος του πόνου και της οδύνης .Αλλιώς θα φαίνεται σαν χυδαία εκμετάλλευση της πιο προσωπικής στιγμής του ανθρώπου. Όταν θρηνεί το θάνατο των αγαπημένων του πάνω στα ερείπια της ζωής  του που  δεν υπάρχει πια………

                                                             ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

                                         

Ο ΑΜΛΕΤ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΠΕΤΑΞΕ ΜΑΚΡΙΑ

 ΕΦΥΓΕ  Ο ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

ΔΙΚΟΠΗ ΖΩΗ

Απ' το κακό και τ' άδικο διωγμένο
κι όπως ενήστευες τη δίκοπη ζωή,
σε βρήκα ξαφνικά σημαδεμένο
να σ' έχει ο κάτω κόσμος ξεγραμμένο
κι ο πάνω κόσμος να 'ναι οι τροχοί
που σ' έχουν στα στενά κυνηγημένο...

Και πήρες του καιρού τ' αλφαβητάρι
και της αγάπης λόγια φυλαχτό,
για να βρει πάλι ρίζα το χορτάρι
και πήρες την ελπίδα και τη χάρη,
ψηλά να πας να χτίσεις κιβωτό
με την ελπίδα μόνο και τη χάρη...

Μα πως να μην ξεχάσεις την αυλή σου
και την παλιά τη γνώμη καθενός,
όσους κρυφά περπάτησαν μαζί σου
να σημαδεύουν πάλι τη ζωή σου
και να σαι το πουλί κι ο κυνηγός
στις μαύρες λαγκαδιές του παραδείσου...

Κρυφά και φανερά σ' ακολουθούνε
οι συμμορίες κι οι βασανιστές
και ψάχνουν μέρα - νύχτα να σε βρούνε,
μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε
γιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές,
το χώμα που πατούν να προσκυνούνε..

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΡΚΙΖΑ

Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει
σε μια φωτογραφία της στιγμής
είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη
σ’ εκείνο το τοπίο της βροχής.

Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει
κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής.
Εσύ όπου να πας, σ’ όποιο ταξίδι, 
σε λάθος στάση θα κατεβείς.

Χρόνια μετά και κάτω απ’ τη μαρκίζα
σε βρήκα που `ρθες για να μη βραχείς, 
ίδια η βροχή τα μάτια σου τα γκρίζα
μα τίποτα, όπως πάντα, δε θα πεις.

Μονάχα εγώ ρωτώ χωρίς ελπίδα
πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς ζεις, 
κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα
δεν έχεις κάτι για να μου πεις.

Υ.Γ1: Σήμερα, την ημέρα αυτή του εθνικού πένθους, ένα άλλο πένθος προστέθηκε.  Αποχαιρετήσαμε τον αγαπημένο μας ποιητή Μάνο Ελευθερίου. Τον σεμνό και γλυκό άνθρωπο που όλη του τη ζωή υπηρέτησε την Τέχνη του με εντιμότητα, τρυφερότητα και παιδική σχεδόν ορμή. Το παλληκάρι έχει καημό σήμερα. Γιατί ο Άμλετ της Σελήνης τράβηξε για των αγγέλλων τα μπουζούκια. Το σπίτι γέμισε με λύπη. Σε αυτή τη γειτονιά  ο χάρος βγήκε παγανιά. Δεν θα σε ξανάβρω λοιπόν στους μπαξέδες Μάνο Ελευθερίου. Και θα χτυπώ σε σπίτι κλειστό που κανείς δεν ακούει. Γιατί εσύ ελεύθερος και ωραίος , όπως ακριβώς και στα χρόνια της υπομονής, πήγες ψηλά να χτίσεις κιβωτό. Έρημοι σταθμοί οι καρδιές μας σήμερα. Με παραπονεμένα λόγια σε πενθούμε. Και τα τραγούδια που αγαπούσες είναι αρρώστια να τα ψιθυρίζουμε.  Άφησες όμως την διαθήκη σου. Διαμαρτυρήθηκες για τη ζωή σου που την κυνηγούσαν, όταν έπρεπε. Χωρίς φόβο. Κάτω από τη μαρκίζα στάθηκες για να μη βραχείς και για να βροντοφωνάξεις ότι δεν είσαι άλλος. Είσαι αυτός με τα μαλαματένια λόγια, ο άγιος Φεβρουάριος με τη δίκοπη ζωή που κάποιοι δεν κατάλαβαν γιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές, το χώμα που πατάς να προσκυνούνε. Καλό ταξίδι Μάνο Ελευθερίου. Ακόμα κι αν διάλεξες κηδεία πολιτική, ο καλός Θεός που εγώ πιστεύω, εύχομαι να σε δεχτεί στον Παράδεισό του. Γιατί ο Θεός δεν κρίνει όπως οι άνθρωποι….. ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

Υ.Γ2: Διευκρινίζω ότι στο πρώτο σχόλιο χρησιμοποίησα πολλούς τίτλους των τραγουδιών του Μάνου Ελευθερίου. Γιατί οι ποιητές πρέπει να ξεπροβοδίζονται με τα τραγούδια τους.......

                                                                       ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ..

K.Π .ΚΑΒΑΦΗΣ

Μέσα στον φόβο και στες υποψίες, με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια, λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί. Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο· ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα (ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά). Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν, εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας, κι ανέτοιμους — πού πια καιρός — μας συνεπαίρνει.

Υ.Γ: Ημέρα πένθιμη ξημέρωσε σήμερα. Δεν υπάρχουν λόγια για την εθνική τραγωδία. Και η πληγή αυτή δεν επουλώνεται με τίποτε. Ανέτοιμοι οι πάντες να την αντιμετωπίσουν.

 Σεβασμός στα θύματα και στους αγαπημένους τους… Μόνο αυτό….     Και  οι υπεύθυνοι  Σκασμός…Να το βουλώσουν….

                                      ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ