Σάββατο 16 Ιουνίου 2018

ΞΑΝΑΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ!!!!



ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ Η ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΟΥ

Την Παρασκευή έζησα μια σπουδαία έκπληξη. Προσκεκλημένος της αγαπητής κυρίας Μαρίας Φούκα, καθηγήτριας του 2ου Γυμνασίου Πατρών, η οποία εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα πάνω στο βιβλίο «Το Ταξίδι του Φερεϋντούν», παρουσίασε σε μια κατάμεστη αίθουσα την εξαιρετική δουλειά της. Μας άφησε όλους άφωνους! Αντί να σκηνοθετήσει κατ’ αποκλειστικότητα τον Φερεϋντούν, κάτι που για μένα θα ήταν κοινότοπο, είχε την ευφυή σκέψη και αναντίρρητα την σκηνοθετική και διασκευαστική ικανότητα, να αποστασιοποιηθεί από το συμβάν του ταξιδιού του Φερευντούν και να μας εισάγει εις το προαιώνιο γεγονός του πολέμου. Τι σπουδαία έμπνευση! Αυτή είναι η πλέον ευτυχής συγκυρία για έναν συγγραφέα: το έργο του να δίνει το έναυσμα για να προχωρήσει η ιστορία πιο πέρα, απ’ τις σελίδες ενός παραμυθιού ή μιας πραγματικής υπόθεσης. Έτσι εξελίσσεται η ζωή, η σκέψη, η τέχνη, ο πολιτισμός! Όταν αντί της μιμήσεως προβάλλεται η καινοτομία και το ρηξικέλευθο πνεύμα!

Κατ’ αυτό τον τρόπο το συμβάν ενός ανθρώπου καθίσταται γεγονός παγκόσμιο. Αυτό έπραξε η κυρία Φούκα, όταν οι μαθητές της, με τη συνοδεία μουσικής που παρήγαν τα δάχτυλα στο πιάνο ενός ταλαντούχου πιανίστα μαθητή, μας έδωσε να αντιληφθούμε «τι εστί πόλεμος». Σπάνια σύλληψη και την συγχαίρω που κατόρθωσε να υποδαυλίσει υψηλά συναισθήματα στο κοινό, μέσω και του τρωικού πολέμου!
Η Ελένη του Ευριπίδη είχε την τιμητική της, όπως και μια σειρά άλλα σπουδαία πολεμικά γεγονότα της ιστορίας φώλιασαν στο μυαλό μας παρακολουθώντας την ευρηματική της αντίληψη. Την ώρα που παρακολουθούσα το έργο η σκηνοθέτιδα και ηθοποιός Κατερίνα Βαρδακαστάνη η οποία με συνόδεψε στην Πάτρα, έσκυψε στ’ αυτί και μου είπε: «Κατάλαβες τι σπουδαία δουλειά έχουν κάνει οι άνθρωποι; Εδώ δεν βλέπουμε το ταξίδι του Φερεϋντούν σε μια λαστιχένια βάρκα, αλλά το ταξίδι του πολέμου στο διάβα του χρόνου. Αυτό είναι επαγγελματική δουλειά και χειρισμός. Συγχαρητήρια».

Πραγματικά έφυγα συγκινημένος, από τη φιλοξενία, την τιμή και την αγάπη της κυρίας Φούκα των μαθητών και των όλων συντελεστών.
Ιδιαίτερη στιγμή για μένα υπήρξε η ανάγνωση του γράμματος μια μικρής Κενυάτισσας, από μια μαθήτρια. Ειλικρινά αν ξανάγραφα το βιβλίο μου, αντί της λευκής σελίδας που αφήνει στο τέλος ο Φερευντούν, θα έκλεινα με το γράμμα αυτό.

Ευχαριστώ από καρδιάς την Διεύθυνση του Γυμνασίου, την κυρία Μαρία Φούκα για την διασκευή, τη σκηνοθεσία και την πρόσκληση, καθώς και τις κυρίες Οικονόμου Παναγιώτα, Λοτσάρη Αγγελική και όλους του συντελεστές.

Κυρίως όμως τους μαθητές που με κατασυγκίνησαν.
Πλέον το 2ο Γυμνάσιο Πατρών εντάχθηκε στο καλύτερο σημείο της καρδιάς μου.

Όσο για τον φίλο μου Φερεϋντούν, σίγουρα θα είναι ευτυχισμένος για όσα είδε επί διήμερο στο 2ο Γυμνάσιο της Πάτρας.
Την αγάπη μου σε όλους σας…

Με τιμή
Γρηγόρης Χαλιακόπουλος

ΥΓ
Κοινοποίηση:
2ο Γυμνάσιο Πατρών
Συντελεστές παράστασης
Μαθητές
Ιστοσελίδα κυρίας Μαρίας Φούκα
Μέσα ενημέρωσης Πατρών και όπου αλλού.


Τετάρτη 13 Ιουνίου 2018

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ!!!!





Στον φιλόξενο χώρο του  θεάτρου ΜΠΑΡΡΥ παρακολουθήσαμε χθες ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ του Όσκαρ Ουάιλντ από τους ταλαντούχους σπουδαστές της δραματικής σχολής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας. Πρόκειται για τα υπέροχα παραμύθια ενός ιδιαίτερα ευαίσθητου και αιρετικού συγγραφέα ,όπως ήταν ο Όσκαρ Ουάιλντ , ΤΟ  ΑΣΤΕΡΟΠΑΙΔΟ και Ο ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ.. Οι σπουδαστές με την ομορφιά και την ζωντάνια της νιότης τους και με την καθοδήγηση μιας ευφάνταστης σκηνοθετικής ματιάς ζωντάνεψαν πάνω στη σκηνή όλα τα συναισθήματα και τα αισθήματα που γεννούν τα παραμύθια που έχουν να πουν κάτι μοναδικό: Πως η γενναιοδωρία και η αγάπη πάντα επιστρέφουν σε σένα. Όταν βέβαια δεν περιμένεις αντάλλαγμα και δίνεις από το υστέρημα και όχι από το περίσσευμά σου . Αντίθετα ο εγωισμός και η σκληρότητα σε βυθίζουν στην μοναξιά και στην αφόρητη πλήξη..Η δύναμη της γενναιοδωρίας λοιπόν φώτισε χθες την σκηνή του ΜΠΑΡΡΥ σε μαύρο φόντο για να λάμψει ακόμα περισσότερο στην ζωή μας που συνήθως κινείται ανάμεσα στον εγωισμό και στην φιλαυτία.. Η δύναμη της αγάπης , της φιλίας ,της αλληλεγγύης . Η δύναμη της πραγματικής ομορφιάς που την κατέχουν κυρίως αυτοί που αγαπούν και συγχωρούν .Αυτοί που συγκινούνται και δακρύζουν . Οι ήχοι, οι κινήσεις, τα βλέμματα και τα νεύματα, οι σιωπές και οι φωνές, οι μουσικές και τα τραγούδια, τόσο όσο το καθένα ήταν λειτουργικό και εξαίσια απαραίτητο μας βοήθησαν να δούμε πως μια παράσταση στήνεται μόνο με μεράκι, φαντασία και διάθεση να πεις κάτι σημαντικό. Εμείς  πήραμε και τα μηνύματα και την αγάπη των παραμυθιών αυτών..Και δηλώνουμε κατηγορηματικά. Παρά τα χρόνια που περνούν αγαπάμε και τα παραμύθια και την αλήθεια τους..

Υ.Γ1:  Φυσικά συναντήσαμε και εξαιρετικούς ηθοποιούς που παρακολούθησαν και αυτοί με ενθουσιασμό την παράσταση..Τον  Θεόδωρο Κατσαφάδο και τον Γιάννη Στάνκογλου. Αγαπώ πολύ τους ηθοποιούς. Γενικά όσους  υπηρετούν την  Τέχνη του Θεάτρου. Όσους δηλαδή υποδύονται ρόλους στην σκηνή μετά από εξαντλητικές  πρόβες και πολλή δουλειά πάνω στα κείμενα προκειμένου να είναι τέλειοι. Εύχομαι στους σπουδαστές της δραματικής σχολής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας να ταξιδέψουν όμορφα με την Τέχνη τους αλλά και να προσφέρουν  και στους θεατές υπέροχα ταξίδια. Τέλος να βρουν την δύναμη να αντισταθούν στις εύκολες λύσεις και να συναντήσουν στο δρόμο τους μόνο σπουδαία έργα και δημιουργούς. Το αξίζουν όλοι… Μπράβο παιδιά!!!

Υ.Γ2: Ο Όσκαρ Ουάιλντ στο DE PROFUNTIS  που είναι μια επιστολή σε ένα φίλο του από την φυλακή και τα δεσμά  <<epistula in carcere et vinkulis>> γράφει στο τέλος:<< Το μέλλον που ανοίγεται μπροστά μου είναι το παρελθόν μου. Πρέπει να το κοιτάξω με διαφορετικά μάτια , να αναγκάσω τον κόσμο και τον Θεό να το δουν με διαφορετικά μάτια. Και αυτό δεν θα το καταφέρω ποτέ αν το αγνοήσω, αν το καταφρονήσω, αν το εξυμνήσω ή το αρνηθώ αλλά μόνο αν το δεχτώ  σαν αναπόφευκτο στάδιο της εξέλιξης της ζωής  και του χαρακτήρα μου , μόνο αν σκύψω ταπεινά το κεφάλι μπροστά σε όλα όσα υπέφερα……. Μην ξεχνάς σε τι τρομερό σχολείο παίρνω τα μαθήματά μου .Όσο ανολοκλήρωτη και ατελής είναι η προσωπικότητά μου , έχεις να κερδίσεις πολλά από μένα. Ήρθες κοντά μου για να μάθεις την απόλαυση της ζωής και την απόλαυση της Τέχνης. Ίσως η μοίρα με διάλεξε για να σου μάθω κάτι σημαντικό. ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ>> Ύστερα από αυτό νομίζω ότι καταλαβαίνουμε όλοι γιατί αυτός ο άνθρωπος έγραφε τόσο ωραία παραμύθια!!!!
                                                  ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ
                                                                        


Κυριακή 10 Ιουνίου 2018

ΔΙΣΤΟΜΟ 10 ΙΟΥΝΙΟΥ 1944




                                
                                                       ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ: Επιμένω να θυμάμαι..Έτσι με έμαθε ο πατέρας μου..Και τώρα περισσότερο. Επειδή αυτός δεν θυμάται πια…

Σάββατο 9 Ιουνίου 2018

ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΗΜΟΥΝ!!!




Μας είπε ότι παλεύει με τον καρκίνο. Μας το εξομολογήθηκε δηλαδή για να πάρει δύναμη από τις ευχές μας και την αγάπη μας στον δύσκολο αγώνα που δίνει. Και με την συναυλία αυτή, στην οποία πολύ θα ήθελα να ήμουν, απέδειξε πως η μουσική και το ταλέντο δεν νικιούνται ποτέ, μένουν όρθια στον παλμό της καρδιάς του κόσμου που τα αγάπησε και θα τα αγαπάει για πάντα..Ξέρω πολύ καλά αυτή την απελπισία.. Όχι τόσο την δική του όσο  των αγαπημένων του. Όταν δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα δάκρυά σου, όταν προσπαθείς να ξεχάσεις ότι ξημέρωσε και δεν θες να ξυπνήσεις σε μια ακόμη μέρα που σε πνίγει, όταν όλα σου φαίνονται ανώφελα και το μόνο που θες είναι να θυμώσεις, να τα σπάσεις όλα, να βυθιστείς ακόμα πιο βαθιά στην δύσπνοια που είναι εδώ και δίπλα σου και μπροστά σου, να αγκαλιάσεις τον αγαπημένο σου που πεθαίνει και να του πάρεις έστω για λίγο τον πόνο και το φόβο. Τι είναι  να μετράς τις μέρες και τα λεπτά. Να έχεις από όλους παράπονο γιατί δεν τηλεφωνούν γιατί σε έχουν αφήσει μόνη στον πανικό σου.Και αν τηλεφωνούν γιατί δεν καταλαβαίνουν πόσο υποφέρεις.. Ξέρω καλά την απόγνωση. Την απελπισία. Την απόλυτη αδυναμία. Όταν οι γιατροί δεν έχουν κανένα καλό νέο, έστω ένα, μα περνάνε από το κρεβάτι σου βιαστικά μη και τους προλάβεις και ρωτήσεις κάτι που δεν μπορούν δυστυχώς να σου πουν..Ξέρω καλά την απόλυτη μαυρίλα. Ακόμα και ο θάνατος είναι λιγότερο μαύρος από την αναμονή του αναπόφευκτου τέλους. 

ΤΏΡΑ…

Επειδή αυτή η αρρώστια είναι περίεργη και η ζωή επίσης και έχοντας ακούσει άπειρες ιστορίες για ανάρρωση και γιατρειά εκεί που κανείς δεν το περίμενε, εύχομαι στον πολυαγαπημένο μου Θάνο Μικρούστικο ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ..Δύναμη και Δύναμη και Δύναμη..Είναι από τους τυχερούς ανθρώπους που πήραν πολλή αγάπη από τον κόσμο λόγω της θεόσταλτης δωρεάς που είναι το ταλέντο του στη μουσική..Τυχερός και ευλογημένος..Αυτή η ευλογία εύχομαι να συνεχιστεί και να βγει νικητής από αυτή τη δοκιμασία… Ο ΘΕΟΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥ!!!!

                                                                      ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

  ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΠΕΙΡΑΖΩ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΦΡΕΝΑ:

  
                    <<ΟΛΟΙ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΣ
ΚΑΙ ΑΠΟ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΗΤΟΣ>>                        
                                  
                                                                                       ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ
                                          Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος 1. Χρήστος Θηβαίος Πίσω απ’ το φως της μουσικής που ταξιδεύεις είσαι ολόκληρη αργεντίνικο τανγκό Και μήτε στ’ όνειρό σου πια δε με γυρεύεις όπως παλιά μ’ ένα σκοπό χερουβικό Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός Μες τα νεκρά τα καφενεία ρίχνει χιόνι κι εγώ πενθώ την ερημιά ενός φιλιού που σαν το ρούχο η αγάπη μας παλιώνει κι είναι σαν ήχος χαλασμένου πιστολιού Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός                                                                    

Τετάρτη 6 Ιουνίου 2018

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΡΑΤΗ ΜΟΥ!!!!!!!


Ανοίγεις τα φτερά σου να πετάξεις
Κι Εσύ..
Γοργός, στητός και δυνατός
Ανάλαφρος σαν άνεμος
Γαλάζια μέρη να γνωρίσεις
Ακτές  όμορφες
Εμείς ,γλυκέ μου, συνοδοιπόροι
Θα είμαστε σε ό,τι αγαπήσεις
Σε ό,τι ονειρευτείς να φτάσεις
Πάντα με εμπιστοσύνη
Στο χαμόγελό σου
Στην δίψα σου για τη ζωή
Που σου αξίζει..
Πάντα θα είμαστε περήφανοι για Σένα
Στράτο…


Υ.Γ: Πέρσι ο Ηλίας..Φέτος ο Στράτος..Το άλλο μου παιδί..Ετοιμάζεται να δώσει Πανελλήνιες εξετάσεις..Πότε πέρασαν τα χρόνια… Που σας είχα και τους δύο να παίζετε και να γελάτε… Είμαι πολύ  συγκινημένη όπως ακριβώς και πέρσι..Αγαπημένε μου Στράτο σου εύχομαι να σκίσεις..Να ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα οι κόποι σου και οι προσπάθειές σου. Ο καλός Θεός να σου δώσει δύναμη και να ευλογήσει αυτό σου το ταξίδι για μια όμορφη φοιτητική ζωή…Στο εύχομαι ολόψυχα!!!!!

                                                  ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ



Παρασκευή 1 Ιουνίου 2018

ΕΝΑΣ ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ...



II. ΕΝΑΣ ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Δὲν ξέρω τί φοροῦσε στὸ κεφάλι. Τὰ ροῦχα της δὲν εἶχαν οὔτε σχῆμα οὔτε χρῶμα. Ἐμπῆκε στὸ γραφεῖο κρατώντας στὴν ἀγκαλιὰ δυὸ παιδιὰ καὶ σέρνοντας τέσσερα. Καθένα ἔκλαιγε ἢ ἐφώναζε μὲ ἰδιαίτερο τρόπο. Ἄλλο τραβοῦσε τὸ φουστάνι της, ἄλλο τὰ μαλλιά της. Ἕνα ἀγόρι ὡς τριῶν χρονῶν ἔτρεμε μὲ κάτι παράξενα ἀναφιλητά, χωρὶς νὰ κλαίει. Ὅλα μαζὶ -- φριχτὴ συμφωνία -- ἐκοίταζαν τὴ μητέρα τους ὅπως οἱ μουσικοὶ τὸ μαέστρο. Αὐτὴ ὅμως εἶχε ξεχάσει τὴν παρτιτούρα της σ᾿ ἕνα κομψὸ γραφειάκι ἀπὸ acajou.
Στάθηκε μπροστά μας μὲ ὀρθάνοιχτα μάτια. Κάτι σὰν ψεύτικο γέλιο, μιὰ γκριμάτσα οἴκτου πρὸς τὸν ἑαυτό της, ἐξηγοῦσε τὰ λόγια της. Ἦταν Ἀρμένισσα. Ὁ ἄντρας της ἐπέθανε σ᾿ ἕνα χωριό, κ᾿ ἦρθε ἀπὸ κεῖ ζητώντας ψωμὶ γιὰ τὰ παιδιά της. Τώρα παρακαλοῦσε νὰ στεγασθεῖ. Κάποιος ποὺ ἤξερε τὴ γλῶσσα της τῆς εἶπε ὅτι δὲν ὑπῆρχε πουθενὰ θέσις. Καὶ καθὼς δὲν ἤθελε νὰ καταλάβει, τὴν ἔβγαλαν ἔξω στὸ διάδρομο. Ἔμεινε ξαπλωμένη μὲ τὰ παιδιά της ὡς τὸ μεσημέρι. Τὴν ἄλλη μέρα, ἡ ἴδια ἱστορία. Ἦρθε πολλὲς φορὲς ἀκόμη.
Ἐπιτέλους τὴν ἔριξαν σὲ μία ἀποθήκη. Τριάντα οἰκογένειες προσφύγων ποὺ ἔμεναν ἐκειμέσα εἶχαν χωρίσει τὰ νοικοκυριά τους πρόχειρα, μὲ φανταστικοὺς τοίχους. Μπόγοι, κασέλες, κουβέρτες ἁπλωμένες, ξύλα βαλμένα στὴ γραμμή, ἐσχημάτιζαν τετράγωνα, τὰ μαχητικὰ τετράγωνα τῆς τελευταίας ἀμύνης. Σ᾿ αὐτὲς τὶς φωλιὲς ἀκινητοῦσαν ἢ ἐσάλευαν πένθιμα σκιὲς ἀνθρώπων. Τρεῖς τρεῖς, πέντε πέντε, σκορπισμένοι ἀνάμεσα σὲ ρυπαρὰ ροῦχα καὶ ὑπολείμματα ἐπίπλων, ἦταν σὰ νὰ ψιθύριζαν παραμύθια ἢ νὰ προσπαθοῦσαν σιγὰ ν᾿ ἀποτινάξουν τὸ σκοτάδι.
Τώρα ἡ ἀποθήκη φωτίζεται ἀπὸ ἕνα κερί. Κάποιο δέμα τυλιγμένο μὲ καθαρὸ ἄσπρο πανὶ ἔχει τοποθετηθεῖ προσεκτικά, κάθετα πρὸς τὸν τοῖχο, χάμου. Εἶναι τὸ μικρότερο ἀπὸ τὰ ἕξι παιδιὰ τῆς Ἀρμένισσας, ποὺ πέθανε λίγες ὧρες μετὰ τὴν ἐγκατάστασή τους. Τ᾿ ἀδέλφια του παίζουν ἔξω στὸν ἥλιο. Ἡ μητέρα, ξαλαφρωμένη, παραστέκει γιὰ τελευταία φορὰ τὸ μωρό της. Οἱ ἄλλες γυναῖκες τὴ μακαρίζουν, γιατί θὰ μπορέσει ἀπὸ αὔριο νὰ πιάσει δουλειά. Εἶναι σχεδὸν εὐτυχής. Καὶ ὁ νεκρὸς ἀκόμη περιμένει μὲ τόση ἀξιοπρέπεια...
                                      Κ. ΚΑΡΥΩΤΆΚΗΣ
Υ.Γ: Δεν ξέρω αν αγαπώ περισσότερο τα ποιήματα ή τα πεζά του. Είναι τόσο ξεχωριστά όλα..Χθες ξαναδιάβασα τα τελευταία. Ένα ένα. Ο λόγος που αναρτώ τον πρακτικό θάνατο είναι γιατί  διαβάζοντάς το κανείς βλέπει το παρόν. Σαν να μην άλλαξε τίποτε από τότε στα δύσκολα χρόνια της προσφυγιάς από την Μεγάλη Καταστροφή. Ανάλογες εικόνες ζούμε σήμερα με άλλους βέβαια πρωταγωνιστές. Δεν είναι όμως μόνο αυτός ο λόγος αυτής της ανάρτησης. Κυρίως είναι η ουσία του τίτλου. Ο θάνατος μπορεί να είναι πρακτικός; Να επιλύει και να απελευθερώνει; Να λύνει τα χέρια και την ψυχή; Να είναι  λυτρωτικός ; Πόση απελπισία χρειάζεται να ζεις για να απαντήσεις θετικά σε ένα τέτοιο ερώτημα. Πόση απόγνωση να έχεις για να μιλάς  με όρους μαθηματικούς για το τέλος που δεν είναι αναστρέψιμο; Ο ποιητής λοιπόν  χαρακτηρίζει τον θάνατο του μικρού παιδιού της ταλαιπωρημένης γυναίκας πρακτικό. Όπως όλοι οι καλοί και ευαίσθητοι άνθρωποι έχει άλλο στόχο. Δεν το κάνει από ψυχρότητα ούτε από αδιαφορία. Ούτε  βέβαια από προκλητικό κυνισμό . Νομίζω είναι ένα σχόλιο για μια έτσι κι αλλιώς σκληρή πραγματικότητα .Τόσο σκληρή για κάποιους ανθρώπους που αβοήθητοι βαδίζουν τον δρόμο τους ..Και εξαιτίας της αδιαφορίας των υπολοίπων βλέπουν με ανακούφιση ακόμα και τον θάνατο… Σε πολλές τελευταίες ειδήσεις ταιριάζει γάντι αυτό το κείμενο. Απλώς κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε…..
                                                               ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ


Δευτέρα 28 Μαΐου 2018

ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ......



















Υ.Γ: ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΑΝ ΣΠΟΥΔΑΙΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ..ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΟΓΙΑ ..ΜΟΝΟ ΕΝΤΟΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΜΟΥ ΓΙ ΑΥΤΑ...ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ......
                                                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ