Χρόνια πολλά, Φωτούλα και Φώτη...

ΙΩΑΝΝΑ ΜΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ… ΦΩΣ…. Φως! Ουσία από το πυρ το πιο αρχαίο, στις απαρχές του κόσμου τις χαμένες πίσω στο χρόνο, τότε που το Πνεύμα το άυλο φωτοβόλησε το αρχέγονο σκότος σε μια εκρηκτική στιγμή θέλησης εκλύοντας τον εαυτό του, τον ανεξάντλητο, σε θυσία ανεξερεύνητη στης μορφής τα όρια. Το φυλακισμένο σκοτάδι ανάσανε. Ικέτης ήταν στη θύρα του Θεού, αποκαμωμένος από την τυφλότητα μ’ ενός άπειρου χρόνου την καταδίκη. Σύρθηκε με τα τρεμάμενα ίχνη της ζωής χωρίς κίνηση, γιατί ήταν σκοτάδι κι η κίνηση αδύνατη ήταν στην ανυπαρξία του, στις παρυφές της ελεύθερης χώρας, εκείνης του Θεού. --------------------------- Πνεύμα και ύλη, το αίνιγμα το αξεδιάλυτο κι όμως μέσα μας τόσο οικείο. Κι έγινε φως μεγάλο κι άπειρο κι η φυλακή φωτίστηκε μεμιάς. Και τότε σκέψεις σκοτεινές τρομαγμένες φανερώθηκαν, σκότος ηθελημένο μέσα στο αθέλητο σκοτάδι. Στίφη σκοτεινών στρατών παλέψαν με το φως. Μα αυτό ήταν άπιαστο, μια άσπιλη ομορφιά που εκείνα φθόνησαν, αλλά είχε μέσα τους κιόλας μπει κι η μάχη ήτανε απ’ την αρχή χαμένη, μπροστά στο Άπειρο,  μπροστά στο Αιώνιο Τώρα. Μονάχα στο χρόνο μαίνεται ο πόλεμος ακόμη, μα ο χρόνος μια απλή σκέψη του Θεού είναι και ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια μας το δράμα μέσα στους ίσκιους που έφτιαξε το φως. Ένα δράμα από γραμμές και χρώματα, σ’ αισθήσεις πύρινες του κόσμου να εξερευνούν το σκοπό του αέναα, μέχρι που όλα να φαίνονται φως. Νους και αισθήματα. Ποιος είπε πως ο κόσμος είναι αδειανός; Ο εαυτός ακατάπαυστα ξεδιπλώνεται στης ζωής τα πεδία και η συνείδηση σαν άλλο φως πορεύεται εκεί που το ηλιόφως δεν μπαίνει. ------------------------------------------- Φως! Μια ουσία μαγική, γεμάτη πνεύμα, όσο ο κόσμος αυτός μπόρεσε ν’ αντέξει. Ζωή στα πεδία της φύσης εκστατική, στο πράσινο χαλί της γης, στην ομορφιά που αποκαλύπτεται θριαμβευτικά στα μάτια των όντων, που η χαρά τους είναι το φως. Άπειρες διαβαθμίσεις φωτός λένε ιστορίες της φύσης και του ανθρώπου με εικόνες και φαίνονται όλα τόσο φυσικά, γιατί ξεχάστηκε η αρχή, τότε που το αθέλητο σκοτάδι λιπόθυμο στης ματαιότητας τα πεδία κειτόταν δίχως εκείνη τη σπίθα την περισσή της ζωής που ανελέητα τεντώνει την ύπαρξη στου χρόνου τα παιχνίδια, για νά βρει τον εαυτό της. -------------------------------- Η παλιά βελανιδιά στην αυλή κάτω απ’ τον ήλιο του καλοκαιριού σαν βράχος ακλόνητος στέκει, φρουρός του σπιτιού ακοίμητος, με το βάρος τόσων καλοκαιρινών αναμνήσεων μιας χαρούμενης θαλπωρής της ζωής προστατευμένης στους ίσκιους της. Και τα πουλιά και τα λουλούδια πιο πέρα. Ζουν μονάχα στο γενναιόδωρο φως κι οι χάρες τους φέρνουν ομορφιά, αμόλυντη απ’ το χάος, από εκείνο το ηθελημένο σκοτάδι που κρύφτηκε στην τυφλότητα την αρχέγονη για να μη τό βρει ο θάνατος. Όντα φωτός στηρίξαν τη ζωή μας, μα εμείς τα ξεχάσαμε αδιάφοροι. Όντα φωτός είμαστε κι εμείς, το φως δεν μπήκε μονάχα στα κλαδιά μας, μα πέρασε και στις κρύπτες της καρδιάς και του μυαλού και το Βιβλίο της Ζωής άνοιξε στα μάτια μας μπροστά και η πορεία για την ψυχή μας φωτίστηκε κι αυτή, ώστε η μάχη να μη γίνει στα τυφλά σ’ απέλπιδα προσπάθεια ζωής, με την ανευθυνότητα ανίκανη για παρηγοριά μας όταν το σκοτάδι της καρδιάς μας ξεγελά με τα φτωχά δώρα μιας φυλακισμένης ψυχής, ενώ τριγύρω μας μαίνεται το φως θριαμβευτικά, στη φύση και στον εαυτό τον εσώτερο.  Υ.Γ: ,Ένα ποίημα για το φως, αφιερωμένο στα αδέλφια μου ,Φωτούλα  και Φώτη..... Φωτεινά ονόματα για φωτεινούς ανθρώπους και λαμπρά πνεύματα… Πάνω από  όλα, αγαπημένα ..Χρόνια πολλά με υγεία…                          Με αγάπη                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Η ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ...

                                                      

Στη χώρα των παραμυθιών κυρίαρχη ήταν η λεωφόρος. Ένας πλατύς δρόμος με έξι λωρίδες χώριζε στη μέση τα βασίλεια και τα χωριά της με τους αγαθούς γέροντες , τους φτωχούς ξυλοκόπους, τις πανούργες μάγισσες και τους μάγους με το σαρδόνιο χαμόγελο. Η λεωφόρος , η πραγματική βασίλισσα αυτής της χώρας, ξάπλωνε φαρδιά πλατιά στον ήλιο , νωχελικά χαμογελώντας για την καλή της τύχη να κινείται πάνω της το σύμπαν των μικρών και μεγάλων παραμυθιών.

        Μια μέρα με ακραία καιρικά φαινόμενα, τα οποία δεν φαίνονταν καθόλου ακραία, όπως συμβαίνει σε όλα τα παραμύθια και ενώ  κάθε λογής κινούμενο έτρεχε με παραμυθικές ταχύτητες στην ασφαλτοστρωμένη ράχη της χωρίς λακκούβες, μια και στην παραμυθοχώρα δεν ζουν ανεύθυνοι εργολάβοι, η λεωφόρος σκέφτηκε τους φτωχούς φίλους της .Τα μονοπάτια. Θα μου πείτε , μεγάλη ευαισθησία δείχνει για κυρίαρχη λεωφόρος. Θα σας απαντήσω ότι στα παραμύθια μόνο και όχι στην πραγματική ζωή, τα κυρίαρχα όντα ενδέχεται να έχουν μικρές ή μεγάλες ευαισθησίες ανάλογα με τα κέφια και τις εμμονές  του παραμυθά τους .

        Η κυρίαρχη λεωφόρος λοιπόν, στολισμένη με όλο εκείνο τον ονειρεμένο διάκοσμο των παραμυθιών που περιλάμβανε κάθε λογής φώτα και λαμπιόνια μια και πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, γιορτή κατεξοχήν των παραμυθιών, αισθάνθηκε ότι δεν θα στερούνταν τίποτα από την μεγαλοπρέπεια και το μεγαλείο της αν έδειχνε κάποια ευαισθησία για τα κακόμοιρα μονοπάτια που συνέχιζαν τον κακοτράχαλο και σκοτεινό τους δρόμο μακριά από τα φώτα της έτσι κι αλλιώς αποκλειστικά δικής της δημοσιότητας. Ίσα- ίσα που λίγη ευαισθησία σε προσεγμένες ποσότητες θα της προσέδιδε κύρος και αξία τεράστια μια και μοιραία θα συγκρινόταν η ευτυχία της με την δυστυχία των στενάχωρων μονοπατιών.

       Ενώ έκανε αυτές τις σκέψεις με το φαρδύ πλατύ μυαλό της παρατήρησε έναν άνθρωπο με μια καθόλου εντυπωσιακή κορμοστασιά να στρίβει περπατώντας προσεχτικά το δρομάκι δίπλα της που κατευθυνόταν κάπου, που η λεωφόρος μας δεν ήξερε, καθώς ποτέ δεν είχε λοξοδρομήσει από τον ευθύ και πλατύ της δρόμο. Που να πηγαίνει άραγε αυτός ο δυστυχής; Αναρωτήθηκε η κυρίαρχη λεωφόρος. Σε λίγο θα νυχτώσει και το μονοπάτι δεν έχει καθόλου καλό φωτισμό. Κανένας περίεργος θα ΄ναι  που γυρεύει μπελάδες… Η ηρωίδα μας συνέχισε τις σκέψεις της τινάζοντας το λίγο χιονάκι που άρχισε να πέφτει πάνω της σαν ζάχαρη άχνη στο πιο γλυκό παραμυθένιο γλύκισμα.

          Μια ώρα μετά ο ανθρωπάκος με την καθόλου εντυπωσιακή κορμοστασιά εμφανίστηκε πάλι . Αυτή τη φορά το πρόσωπό του ήταν χαμογελαστό και έδειχνε σαν να είχε περάσει πολύ όμορφα στο μυστηριώδη και σκοτεινό του δρόμο. Χωρίς να χάσει καιρό η λεωφόρος τον ρώτησε για την αιτία της χαμογελαστής του επιστροφής . Ο ανθρωπάκος απάντησε σαν να περίμενε την ερώτηση από το μεγαλειώδη και καταστόλιστο δρόμο.

-Στο τέλος του μονοπατιού σε ένα ξύλινο μικρό σπίτι με ωραία βεράντα μένει ένας φίλος μου. Από κει αγναντεύουμε το πιο ωραίο ηλιοβασίλεμα των παραμυθιών..  

-Και γι αυτό είσαι τόσο ευχαριστημένος; Ρώτησε έκπληκτη η λεωφόρος

- Όχι μόνο γι αυτό..Απάντησε ο άνθρωπός μας ..Στο σπιτάκι αυτό μαζεύονται κι άλλοι φίλοι μας και μοιραζόμαστε με τις κουβέντες μας τη λύπη μας και τη χαρά μας..Ξέρεις, ο φίλος μου δεν περπατάει μετά από ένα ατύχημα..Όμως οι κουβέντες μας και το ηλιοβασίλεμα ,όπως λέει, είναι τα φάρμακά του….

           Περίεργος άνθρωπος , σκέφτηκε η λεωφόρος. Χαμογελάει πολύ εύκολα και άλλο τόσο εύκολα νιώθει ευτυχής..Χαρακτηριστικό των αποτυχημένων ανθρώπων και των στενάχωρων δρόμων.. Ο άνθρωπός μας χαμογέλασε και πάλι..Είχε ακούσει τις σκέψεις του δρόμου που πάνω του περνούσε το σύμπαν των μικρών και μεγάλων παραμυθιών..Έτσι είναι όλοι οι κυρίαρχοι ,σκέφτηκε. Ανόητοι… μέχρι να καταλάβουν το μέγεθος της ανοησίας τους ζουν στο δικό τους παραμυθικό κόσμο…

                                               ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ..     

Υ.Γ: Το αφιερώνω στους ανθρώπους των μονοπατιών ….         

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ...

Τάσος Λειβαδίτης - Ποιήματα

(1921-1988)

---

Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας V Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη. Νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ χτίστες ἀπ᾿ τὶς σκαλωσιὲς καὶ νὰ φιλιοῦνται μὲ τὸν ἥλιο νὰ τὸ μάθουν στὰ καράβια οἱ θερμαστὲς καὶ ν᾿ ἀνασάνουν ὅλα τὰ τριαντάφυλλα νὰ τ᾿ ἀκούσει ἡ ἄνοιξη καὶ νά ῾ρχεται πιὸ γρήγορα νὰ τὸ μάθουν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ μὴν φοβοῦνται τὸ σκοτάδι, νὰ τὸ λένε τὰ καλάμια στὶς ἀκροποταμιές, τὰ τρυγόνια πάνω στοὺς φράχτες νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ πρωτεύουσες τοῦ κόσμου καὶ νὰ τὸ ξαναποῦνε μ ὅλες τὶς καμπάνες τους νὰ τὸ κουβεντιάζουνε τὰ βράδια οἱ πλύστρες χαϊδεύοντας τὰ πρησμένα χέρια τους. Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει. Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ.

Υ.Γ: Καμιά ευχή δεν έχει νόημα αν δεν αγαπάς. Η αγάπη υπάρχει  και νικάει την ανυπαρξία. Δεν χάνεται. Ο χρόνος ακούει την αγάπη και την προστατεύει. Δεν την αγγίζει ποτέ. Χρόνια πολλά σε όλους….                                    ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

2015 ΕΥΧΕΣ....

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!!!

ΑΓΑΠΗ  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ   ΑΝΑΤΡΟΠΗ......
                                 ΦΟΥΚΑ ΜΑΡΙΑ

Ο ΧΡΟΝΟΣ...

Ο χρόνος

Αλλοιώνει τις γεύσεις των πραγμάτων.

Ισορροπεί  αισθήματα ανισόπεδα.

Διδάσκει λήθη…

Αποκαλύπτει ψέματα και λάθη

Ακριβοπληρωμένα ωστόσο….

Στιγμές  μαραίνει

Μένει το άρωμα..

Τον τελευταίο μας καφέ θυμάσαι;

Ο χρόνος

Μόνο 

Όταν δεν μοιάζει καταιγίδα

Αντέχεται…

                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ.

                     

ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ...

Φεύγουν οι άνθρωποι.

Κοιμούνται

Εν ειρήνη …

Σε χρόνο ανύποπτο

Γίνονται ανάμνηση.

Πικρή…

Μια τόσο ηχηρή απουσία….

Υ.Γ: Αφιερωμένο στην  καλή μου φίλη Τούλα που πάλεψε γενναία με την αρρώστια της και έφυγε από κοντά μας ..Την αποχαιρέτησα σήμερα με οδύνη..Καλό ταξίδι Τούλα..Θα έχω στο νου μου το Φοίβο σου ….

                                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ...

Αντέχει ο άνθρωπος τα πάντα.

Στρατόπεδα συγκέντρωσης

Ναυάγια

Πολέμους

Πείνα

Τη μοναξιά και την αρρώστια

Αντέχει ο άνθρωπος βουνά..

Θύτης και θύμα

Φόνους υφίσταται και διαπράττει.

Σηκώνεται στα πόδια του.

Την ύπαρξή του δικαιώνει.

                       ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ.

Υ.Γ: Το αφιερώνω στους ναυαγούς του Norman Atlantic και στους διασώστες τους..