ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ....ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ.

Γέρικα δέντρα που άντεξαν τους κεραυνούς του κόσμου.

Βαθιές οι ρίζες τους στο χώμα απλώνονται σαν δίχτυα.

Πιάνουν με αγάπη το σφυγμό της γης που τρέφει τη ζωή.

Γίνονται ένα. Με φύλλωμα πυκνό ,γυαλιστερό σαν πέτρα.

Που την ραπίζει η θάλασσα και τη φιλάει το άσπρο κύμα.

Φύλλωμα ζωηρό και φρέσκο σαν το ψωμί . Κρατάει δροσιά

Και ευλογημένο ίσκιο. Κουρνιάζεις στο ψιθύρισμα των φύλλων.

Κουβεντιάζεις με τα σοφά τους λόγια. Μαθαίνεις την υπομονή

Και την αγάπη. Αυτά τα δέντρα όταν πεθαίνουν δεν πεθαίνουν.

Έχουν τους σπόρους τους φυτέψει με τη βοήθεια των ανέμων.

Με της βροχής το καθαρό νερό  ποτίζουν και τα δάκρυά τους.

Υπόσχονται γαλήνη. Στις καταιγίδες σου αντιστέκονται . Φρουροί

Και φύλακες εκεί που πρέπει. Έχουνε μάτια και καρδιά και χέρια.

Να σε σηκώσουν όταν πέσεις. Να κλάψουν για να ξαλαφρώσεις.

Να σ΄αγαπήσουν καταπράσινα ,στητά και με σοφία περίσσια.

Αυτά τα δέντρα περπατούν και με σκεπάζουν μη κρυώσω……..

                                ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΒΕΡΒΙΝΗ Ν. ΗΛΕΙΑΣ....Η μισή καρδιά μου είναι εκεί......

ΧΡΥΣΗ ΕΦΗΒΕΙΑ....

Ανοίγουν βήμα τα παιδιά. Ακολουθώ με κόπο.

Λαχανιάζω. Το φως που λάμπουν με θαμπώνει.

Κλείνω τα μάτια. Τρέχουν.Γέλια  χελιδονίσματα

φτεροκοπάνε. Κάνω να πιάσω τα φτερά τους.

Όμως γίνονται αέρας. Δεν κλείνονται σε πρέπει

σε κανόνες. Νόμος. Η εφηβεία τρέχει. Ερωτεύεται.

Σκοντάφτει. Πέλαγα γέλια και ποτάμια δάκρυα.

Να τα στεγνώσω. Σαστίζω με την αλλαγή. Φοβάμαι.

Ένα καμίνι ενοχές μη τα φορτώσω. Τρέμω. Όμως

αυτά μπροστά τραβάνε το δικό τους δρόμο. Σοφά

στη γνωστική τους τρέλα. Με πονηριά αθώα. Έξαψη.

Σκιρτήματα που συντροφεύει το φεγγάρι. Αλήτικα

νοικοκυρόπαιδα που νυχτοπερπατάνε. Μοιάζουν

με τα πουλιά που φεύγουν για φωλιές δικές τους.

Γυρίζουν το κεφάλι τους και σε κοιτάνε. Εσύ οφείλεις

να σαι κει όταν θελήσουν να ξεκουράσουν τα φτερά τους.

Μα σίγουρα θα ξαναφύγουν. Νόμος . Κανείς δε σταματά

την καταιγίδα . Δεν φυλακίζει τους ανέμους . Η εφηβεία

καλπάζει. Αλαργεύει. Σκόνη σηκώνει .Προσπερνάει.

Τραβήξου πίσω. Άκου τι θέλει να σου πει. Εμπιστοσύνη

να μάθεις να της έχεις. Και πάντοτε με αγάπη να είσαι εκεί.

                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ.

ΠΥΡΙΝΟΙ ΔΡΟΜΟΙ....

Πύρινα χνάρια ακολουθεί. Φλέγεται ο δρόμος.

Σκόνη καυτή μπαίνει στα μάτια αλατισμένη

Θάλασσα  απέραντη μπροστά για να περάσει.

Άπνοια. Σαν να μη φύσηξε ποτέ  στον κόσμο.

Κύματα λάβας στροβιλίζονται στο διάδρομο

που περιμένει το αίμα του να βομβαρδίσουν.

Χαμογελά πικρά πιασμένος στην παγίδα.

Αναζητά το βλέμμα μου . Θα αντέξω; Σίγουρα.

Δεν μιλάμε πια. Λευκές στολές ισορροπούνε

στα κρεβάτια. Μάτια που χάνονται  αργά.

Ψιθυριστά μιλούν οι γύρω.  Αυτός ελπίζει

να τελειώσουν όλα. Ένα καφέ να πιεί με φίλους.

Μήπως και δροσερέψει η λάβα. Πάψει ο καημός.

Στο δρόμο για το σπίτι δύσπνοια. Κι αυτός

που πάλεψε με τους ανέμους, που τα βαλε

με γίγαντες, λυγίζει. Τα πόδια κόβονται.

Μπαίνει στο μπάνιο. Βουρτσίζει τα μαλλιά

Και τα μισά μένουν στα χέρια του. Γλυκός

όπως συνήθως  με ρωτάει πως μοιάζει.

Ποτέ δεν ήσουν ομορφότερος. Και κλαίω……

                                    ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Και τώρα έτοιμοι για τα Μαγούλιανα!!!

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΗ.....

Ποτέ δεν είναι περιττή η ευγένεια. Ξεκουράζει και ζεσταίνει σαν ήλιος μετά τη βροχή. Δεν αδιαφορεί, δεν προσποιείται ότι δεν σε βλέπει. Δεν υποκύπτει σε συμφέροντα, δεν νοιάζεται για τους τύπους. Όχι. Ξέρει να λέει ευχαριστώ . Χαμογελά με φως στα μάτια. Συγκινείται. Δεν κρύβεται πίσω από το δάκτυλό της . Σκέφτεται σοφά. Ποτέ δεν έχει επίκεντρο τον εαυτό της. Ούτε τους άλλους γενικά και αόριστα. Κρίνει κάθε φορά και με ευαισθησία αναγνωρίζει αυτό που αξίζει.  Ακούει και κατανοεί το διαφορετικό. Το αποδέχεται χωρίς να κάνει ότι τα ξέρει όλα.Δεν είναι δουλοπρεπής, δεν υποκύπτει σε πιέσεις. Δεν πιέζει. Δεν καμώνεται τον κάτοχο της μόνης αλήθειας.Η ευγένεια μιλά και αφοπλίζει. Κι όταν συναντά αχαριστία δεν ασχολείται. Απλώς φεύγει. Ευγένεια είπαμε. Όχι βλακεία……

                                                                           ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Κάποτε........

Κάποτε θα ρθουν χρόνια που δεν θα θυμάσαι

Τι είπες, τι είπαν……

Θα αλλάξουν χρώμα οι ανατολές, ο ήχος της αυγής

 Με τη βροχή………..

Θα γίνουν πιο μικρές οι μέρες ,οι μνήμες μακρινές

Τα βράδια…….

Κάποτε θα λιγοστέψουν οι φωνές ,θα αλλάξει  γεύση

Ο ουρανός……..

Θα’ χουν θεριέψει τα χορτάρια στην αυλή, ξενιτεμένες

Οι ορτανσίες….

Κάποτε θα χτυπούν πιο πικραμένα τα ρολόγια το χρόνο

Που περνά…..

Οι άνεμοι θα μοιάζουν έτοιμοι να συνοδεύσουν τα καράβια

Μάταια πια…..

Κι οι θάλασσες θα γίνουν μακρινές , θα κυματίζουν ήσυχες

Χωρίς εσένα…….

Κάποτε θα ναι πιο κοντά τα αδύνατα ,πιο μαγικά τα δυνατά

Μονάχα στο όνειρο…..

                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ