ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ......

Έτσι σχεδόν χορεύοντας αποκοιμήθηκε.

Δεν έβλεπε τον κίνδυνο μες το όνειρό  της.

Η νύχτα στριφογύριζε σαν παρτενέρ

Τελικά πέτυχε , την πήρε στο λαιμό της.

Όλα τριγύρω αθόρυβα και μαγικά

Με χίλια χρώματα και μουσικές τη γέμισαν.

Ψέματα , λάθη, εμμονές, σαν άνεμοι

σε ξέπλεκα σγουρά μαλλιά ,ανέμισαν.

Κι ύστερα ξύπνησε και τέλειωσε ο χορός.

Μα οι μνήμες είχαν κάτι από το λίκνισμά του.

Ατέλειωτες ,γλυκές, φριχτές,  μα αληθινές .

Το όνειρο είχε κάνει πάλι απλώς, το θαύμα του.

                                                         Μαρία Φούκα.

Πιο φιλική είναι η σκιά.....

Η άλλη διαδρομή είναι στον ήλιο.

Η άλλη οπτική γωνία. Το άλλο σκηνικό.

Μα μεγαλώνουμε και μας αρέσουνε

Οι σκιές. Μας κούρασαν οι αλήθειες.

Καθώς οι αντοχές μας λιγοστεύουν

Κατανοούμε πια την αχίλλειο πτέρνα

Των επιθυμιών .Και των ονείρων μας.

Με επιείκεια φροντίζουμε τις ατέλειες

Και τις κάθε λογής αδυναμίες.

Τα δεκανίκια που άλλοτε χλευάζαμε

Τώρα τα επιδιορθώνουμε με αγάπη.

Είναι δικά μας θα μου πεις. Οι φίλοι μας.

Όσοι  απομείναν εννοείται.

Και κείνα τα μπλε κάδρα που πετάξαμε

Στιγμές στιγμές τα αποζητούμε.

Ή  ό,τι άλλο τελοσπάντων.Παλιό.

Λησμονημένο. Ξανάρχεται στο φως.

Να το αγαπήσουμε και πάλι.

Η άλλη διαδρομή είναι στον ήλιο.

Όμως πιο φιλική είναι η σκιά.

                          Μαρία Φούκα

.

Όσα κοστίζουν μια δραχμή ,γι άλλους κοστίζουν μια ζωή, δεν είναι κρίμα!!!!

ΔΕΝ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ......

Πρόθυμοι οι κάθε λογής αγύρτες να μας εξουθενώσουν.

Να φτάσουνε  στα άδυτα  της πιο πικρής μας ήττας…

Πρόθυμοι οι κάθε λογής υποκριτές να μας χρεώσουν μικροπρέπειες

να αποδυναμώσουνε τη δύναμή μας,  να μας αφήσουν έκθετους

στις ορέξεις των εχθρών μας, στην χλεύη των ..φίλων  μας.

Πρόθυμοι οι κάθε λογής  υποταγμένοι  να μας καθυποτάξουν

Να μας εμπαίξουνε με χίλιους τρόπους. Πρόθυμοι. Μικροί.

Δεν τους φοβάμαι…Δεν τους τρέμω. Αυτοί να μας φοβούνται πρέπει.
                                                 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Αφιερωμένο στο γιο μου που χθες με μια αγκαλιά, μου πήρε τη λύπη.....

Τίποτα πιο ωραίο από ένα βλέμμα, ταξίδι , καταφύγιο.

Καταφύγιο βλέμμα. Βλέμμα ταξίδι. Γαλάζιο και χρυσό.

Βαμβάκι στου ξυραφιού την κόψη. Χαρταετός που παίρνει ύψος.

Λόγος που διατηρεί την έκφραση ,που λάμπει ,που αγγίζει.

Τίποτα πιο ωραίο από την απάντηση που το παρόν δηλώνει.

 Απ΄ το εξαίσιο πέταγμα όταν  σε καλοδέχονται με καλημέρα.

Τίποτα πιο μεγάλο από το μοίρασμα μιας άνοιξης. Ενός χειμώνα.

Μιας νίκης και μιας ήττας. Μιας απόγνωσης και μιας αγάπης.

Από το λίκνισμα ενός χορού συντροφικού με μουσική.

Από βιολιά που παίζουν φίλοι που δεν ξεχνούν να σε θυμούνται.

Τίποτα πιο υπέροχο από ένα καφέ και ένα τσιγάρο που έχεις κόψει.

Από τη θάλασσα που σου θυμίζει το βυθό των θησαυρών σου.

Την επανάληψη στιγμών και πόθων και κυμάτων και αμμουδιών.

Τίποτα πιο θαυμάσιο απ΄τον ήλιο σε ένα γραφείο, μια φυλακή.

Πριν την απόδραση. Πριν  τη συγγνώμη .Ένα βήμα πριν την αρχή.

Μα τίποτα δεν συγκρίνεται , δεν είναι καλύτερο και δεν υπάρχει

Απ΄το παιδί σου που αμήχανα σε πλησιάζει και σ΄αγαπώ σου λέει.

Και προπαντός να μη φοβάσαι .Να μην κλαις. Είναι όλα ωραία…

                                                               Μαρία Φούκα.

ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΤΙΣ ΠΛΗΓΩΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ......

Βαρέθηκα τις πληγωμένες λέξεις. Δείχνουν αδυναμία , πτώση, ήττα.

Κρατούν κλειδιά μες σε συρτάρια εκτεθειμένα σε μάτια αδιάκριτα.

Αποκαλύπτουν ενοχές που σου φορτώνουνε οι πιο γελοίοι της πλάσης.

Διακινδυνεύοντας  σωρούς  δακρύων στοχεύουν στην εκτόνωση

που  πάντα μασκαρεύεται ,υποκρίνεται και προσποιείται κάτι.

Βαρέθηκα τις πληγωμένες λέξεις. Ποτέ δεν φέρνουν αποτέλεσμα.

Ιδρώνουν , κραυγάζουν και εκτοξεύονται σε μη ακουόντων  ώτα.

Υποστηρίζοντας μαχητικά  τη θλίψη , εκτροχιάζονται  και πέφτουν.

Ανοίγουν θέματα κλειστά και συμμαχούν με φίλους ψεύτικους.

Που δεν υπήρξαν και που δεν υπάρχουν. Τίποτα δεν υπόσχονται.

Φυλλορροούν έτσι ακριβώς όπως τα φυλλοβόλα δέντρα τον χειμώνα.

Και ξενιτεύονται σαν τα πουλιά που ψάχνουν για φωλιές χαμένες.

Βαρέθηκα τις πληγωμένες λέξεις. Δίνουν στους άλλους δύναμη.

Που δεν την είχαν και που δεν την έχουν. Μορφάζουν απ΄τον πόνο.

Γυαλιά σπασμένα κείτονται που τα πατάς εσύ ο ίδιος και χορεύεις .

Στων άλλων τον ρυθμό. Γι αυτό σιχάθηκα τις πληγωμένες λέξεις.

                                                                   Μαρία Φούκα.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΛΕΩ....

Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν τους κάνεις φίλους.

Και την ψυχή σου να τους δώσεις σου τη δίνουν πίσω.

Δεν σε εμπιστεύονται. Εσύ γιατί εμπιστοσύνη δείχνεις;

Κάποτε   σου χαμογελούν .Μην παρασύρεσαι.

Δεν είναι για πολύ.  Το παγωμένο βλέμμα τους θα στείλουν

για να ανατρέψει τη καλή σου διάθεση, σαν φίδια.

Άδικα χάνεις τον καιρό μαζί τους. Απλά σε ανέχονται.

Ούτε κι αυτοί δεν ξέρουνε γιατί. Ή μήπως ξέρουν;

Ξέρουν ότι αυτό που κάνουν δεν θα κάνεις.

Την προδοσία εννοώ που αυτοί έχουν στο αίμα τους.

Αναγνωρίζουνε σε σένα αυτό που θα θελαν να είναι.

Και όταν εσένα πολεμούν ,τα μούτρα τους σε σένα βλέπουν.

Και εκδικούνται τις καλές προθέσεις με ένα βλέμμα.

Πολλή φιλοσοφία θα μου πείτε. Μεγάλη εμβάθυνση στο θέμα.

Ή όπως έλεγε η γιαγιά μου. Με τα άντερά τους τρώγονται.