ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ.....DON'T WORRY,BE HUPPY

ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΛΙΜΕΡΙΚ.....

Ένας ψαράς σε μια λίμνη στο δάσος,

Είχε όπως φαίνεται πολύ μεγάλο θράσος,

Με ένα καλάμι και τα σύνεργά του

Τρομοκρατούσε τα ψάρια με τη βάρκα του.

Αυτός ο  θρασύτατος  ψαράς μες τη λίμνη.

 

Το τριαντάφυλλο στο κήπο μου

Ήταν κόκκινο με μεγάλα αγκάθια.

Πλημμύρισε με άρωμα το σπίτι μου

Με μάτωσε όταν το’ κοψα

Αυτό το εκδικητικό τριαντάφυλλο στο κήπο μου

  Το παιδί με τα μπλε μες την τάξη μου

   Είχε μεγάλα και όμορφα όνειρα

   Στο πρώτο θρανίο  καθότανε πάντοτε

  Κι όλο γιατί  και γιατί με βομβάρδιζε.

   Αυτό  το σοφό το παιδί μες τη τάξη μου

    Το φεγγάρι το βράδυ στη θάλασσα

    Ήταν έτσι λαμπρό και τεράστιο

    Συντροφιά με μια βάρκα ψαράδικη

   Τα άσπρα κοχύλια ακόμα πιο άσπρα τα φώτιζε

  Αυτό το αυγουστιάτικο φεγγάρι στη θάλασσα.

                                                             ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΛΙΜΕΡΙΚ.......

Έ να μικρό καράβι στο πέλαγος

Ταξίδευε μες τα χείλη παιδιών

Τα πανιά του ανέμιζε με ορμή ποταμών

Και γέμιζε χαρά τα παιδιά

Ε κείνο το ταξιδιάρικο καράβι στο πέλαγος…

Μια άσπρη πεταλούδα στη φτέρη

Ίσως ,θαρρώ, να έψαχνε για ταίρι

Και τη γύρη τρυγούσε με χάρη

Κι η φτέρη εσειόταν κι  εχάρη

Με την τόσο φιλική πεταλούδα  που έψαχνε ταίρι..

Δυο γαλάζια δελφίνια στην άκρη των βράχων

Στα δίχτυα ενός ψαρά πιάστηκαν

Απελπισμένα κουνούσαν τα σώματα

Κι ο ψαράς κι η ψαρού τα λυπήθηκαν

Τα δυο  ερωτευμένα δελφίνια στην άκρη των βράχων

                                                         ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΚΑΘΕ ΣΗΜΑΙΑΣ ΠΛΑΙΣΙΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΥΣ........ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ.....

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΜΟΥ.......

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ …….ΓΕΛΑΝΕ

-Θέλω αέρα ,ουρανό και λέξεις.

-Τί δεν θα πούμε είναι το ζήτημα.

Μόνοι γελάμε και κλαίμε και μαζί

ανταμώνουμε………

Γίναμε έρμαια των ονείρων μας.

-Οι λέξεις είναι πέρασμα σε σένα

μα  και η σιωπή…….

Οι λέξεις, φωτιές που καίνε τις προθέσεις

και τα αισθήματα.

-Βροχή, νωπό το χώμα, σύννεφα

και νικητής ο ήλιος με το ποίημα.

Όπως και στη ζωή …….η ομορφιά των

γυναικών και η σιωπή τους.

-Οι λέξεις είναι φυλακή και ελευθερία.

-Ποτέ δε λέμε γίναμε……. γινόμαστε στο άπειρο.

-Κύμα και θάλασσα. Εχθροί και φίλοι.

-Όταν μιλάς ,να ζωγραφίζεις χρώματα ,να γράφεις και τραγούδια.

Οι λέξεις έχουνε καρδιά, ψυχή και κόκκαλα δικά τους.

Η Τέχνη είναι θάνατος όταν δεν την……… ακούμε.

-Πόσες φορές δε γεύτηκες τον ήλιο και τη θάλασσα

χωρίς καν να δακρύσεις……….

-Οι άνεμοι και οι λέξεις με ραπίζουν.

Εκλέγω πάντοτε τον ακατάλληλο στίχο. Είναι ο πιο όμορφος!!

-Θέλω…… .μα δεν έχω αντοχή .Ή μήπως έχω ;

-Δεν λησμονούμε τίποτα σαν τ’ αγαπάμε.

-Τα δάκρυα είναι εδώ και σε θυμούνται.

Οι ήχοι είναι κρότοι ή σιωπές .Εσύ αποφασίζεις.

-Δυο λέξεις σου θυμάμαι. <<  Δεν  φοβάμαι>>

-Είμαι υπέρ κι ας διαφωνούσα .Το διάβασες  σωστά.

-Οι λέξεις είναι δρόμοι .Με πέτρες και μ ΄ αγκάθια.

-Οι λέξεις δεν είναι μικρές ούτε μεγάλες.

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΜΟΥ.

Κάνω άλμα πιο σίγουρα μες τη  χαρά……..

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι στίχοι σ΄αυτό το ποίημα ίσως φαίνονται άσχετοι μεταξύ τους. Κι αυτό γιατί

                      γράφτηκαν στα πλαίσια μιας άσκησης.Κάθε στίχος ουσιαστικά απαντά σε έναν

                      στίχο από διαφορετικά ποιήματα.Δηλαδή άκουγα έναν στίχο και έγραφα σε ένα

                       λεπτό έναν δικό μου.Στο τέλος απλώς ένωσα τους στίχους.Κυρίαρχο βέβαια 

                      θέμα είναι οι λέξεις.

                                                            ΜΑΡΙΑ  ΦΟΥΚΑ

ΤΟ ΠΙΟ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ......

ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ..............

Λέξεις  που δεν ειπώθηκαν και που σκλαβώθηκαν

Δεν γράφτηκαν και δεν  ξεθάφτηκαν

Είναι η ζωή μου

Πράξεις που δεν ποιήθηκαν αλλά πτοήθηκαν

Που εγκαταλείφθηκαν  κι αποκοιμήθηκαν

Είναι η ζωή σου

Ταιριάξαμε τους δρόμους μας σε ωραίες πλατείες

Θάλασσες, μνημεία, πορείες, ένα σπίτι , ιστορίες,

Ένα παιδί ,ένα  αστέρι ,έναν ήλιο, έναν Ηλία

Είναι η ζωή μου, Είναι η ζωή σου, Είναι η ζωή μας.

              ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ