Η Κ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΔΕΝ ΒΟΛΕΥΕΙ..ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΟΛΕΥΕΤΑΙ....

 Η Κ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΔΕΝ ΒΟΛΕΥΕΙ………ΚΑΙ ΔΕΝ  ΒΟΛΕΥΕΤΑΙ

Θα βόλευε τους πάντες να παρέμενε σιωπηλή.. Θρηνούσα πάνω σε έναν άδειο τάφο, χωρίς  νεκρό, αφού δεν της παραδόθηκε τίποτα να θάψει..θα βόλευε να καταπίνει το ένα ψυχοφάρμακο μετά το άλλο και να καταριέται την κακή της τύχη και την κακή ώρα γενικά.. Να φοβάται να περπατήσει στο δρόμο από τους εφιάλτες..Να συνεχίζει τη ζωή της σαν να μην έθαψε ο,τι πολυτιμότερο  της έδωσε η ζωή....κάτι σαν θέλημα Θεού  η σαν θυσία για να φτιαχτούν νέοι δρόμοι  και σιδηρόδρομοι και τρένα που δεν θα τρέχουν αντίθετα στην ίδια γραμμή..Θα βόλευε  να τη λυπούνται  για το ατόπημά της να συναινέσει να ταξιδέψει η κόρη της με τρένο στην ασφαλή γραμμή Αθήνα - Θεσσαλονίκη,  αφού η πολιτεία διασφάλισε την ασφάλεια..

Θα βόλευε τους πάντες  να μην ταράζει τον ύπνο κανενός..Τα πρωϊνάδικα να μιλάνε ακαταπαύστως για τη Γιουροβίζιον και για  άλλα ανάλογα εθνικά θέματα όπως για το γάμο του Νικόλα και της Χρυσής Βαρδινογιάννη, εμβαθύνοντας με τις ώρες στο dress code των υψηλών προσκεκλημένων τους ..Για τον χωρισμό του τάδε και του δείνα υψηλού προσώπου που έχει κάνει επιστήμη να εξευτελίζει τη ζωή του << μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις και ομιλίες…>> που λέει και ο ποιητής.. Θα βόλευε να παρελαύνουν καθημερινά στις οθόνες μας υπουργοί φωνασκούντες και ειρωνευόμενοι εργαζόμενους γιατρούς και νοσηλευτές που αδυνατούν σε υποστελεχωμένα νοσοκομεία να κάνουν σωστά τη δουλειά τους..Ή υπουργοί καταχειροκροτούμενοι από τη βουλή πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι της παραίτησής τους από τον βαρύγδουπο θώκο τους για δυστυχήματα –εγκλήματα με θύματα ανυποψίαστους έλληνες πολίτες.. Ή άλλοι καρεκλοκένταυροι , διαφημιστές των Ωνασείων σχολείων που θα λύσουν τα χρόνια προβλήματα μιας υποχρηματοδοτούμενης εκπαίδευσης δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερες ανισότητες και καιάδες ..Θα βόλευε να σωπαίνει, αρχηγός στη σιωπή μιας μεγάλης στρατιάς συγγενών και θυμάτων που δεν θα ξαναχαμογελάσουν..

Η κ Καρυστιανού λοιπόν και οι λοιποί συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, ζωντανών και νεκρών,  δεν βολεύουν το σύστημα..Τους θεσμούς που λειτουργούν αλά καρτ, την Δικαιοσύνη που είναι τόσο ανεξάρτητη όσο που να μην θίγονται οι υψηλά ιστάμενοι και προϊστάμενοί της… Γι αυτό  και θέλουν να σωπάσει η κ Καρυστιανού και κάθε άλλη φωνή που της μοιάζει. ..Να μη μιλάει..Να κλαίει σιωπηλή… Δεν είναι η μόνη , επιτέλους, που έχασε το παιδί της σε ένα ατυχές περιστατικό..Ούτε ,εννοείται και η τελευταία..Ας το βουλώσει λοιπόν αυτή και οι υπόλοιποι και ας αφήσει τη Δικαιοσύνη να κάνει όποτε και όπως γουστάρει, τη δουλειά της..

ΥΓ: Η κ Καρυστιανού δεν βολεύει… Και  δεν βολεύεται.. Εμείς;;;;;;

                                                ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

                          

ΝΟΜΟΣ......

 ΝΟΜΟΣ

Όταν λένε ότι θα ρίξουν άπλετο φως σε μια υπόθεση

Πρέπει να ανησυχούμε

Όταν λένε ότι θα αποδοθούν ευθύνες όσο ψηλά κι αν βρίσκονται

Πρέπει να τρέμουμε ότι δεν θα πληρώσει κανείς…

Όταν λένε ότι το λόγο έχει η δικαιοσύνη ….

Και να περιμένουμε να κάνει τη δουλειά της

Να είμαστε βέβαιοι

Ότι κανένας υψηλά ιστάμενος δεν θα λογοδοτήσει στο Νόμο….

                                                                                  ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 ΥΓ: ΦΟΒΑΜΑΙ...

Η ΜΟΥΓΓΗ ΚΑΜΠΑΝΑ .....ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ACT

Η ΜΟΥΓΓΗ ΚΑΜΠΑΝΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΤΡΙΑΡΙΔΗ

ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ  ACT

                                                                                                  

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ

Ένα κείμενο γροθιά στο στομάχι..Ήδη από τον τίτλο καταλαβαίνεις ότι τίποτα δεν θα εκλεπτυνθεί και εξωραϊστεί για να το αντέξουμε ..Η μουγγή και όχι, ας πούμε , η βουβή καμπάνα..Η λέξη παραπέμπει σε πλάσμα περιθωριακό, περιφρονημένο και απόλυτα ατελές που δεν δύναται να ιαθεί..Η μουγγή καμπάνα είναι  δημιούργημα ενός αλλόδοξου , του Ισμαήλ που την έφτιαξε με το αίμα που ο ίδιος έχυσε αφού έπρεπε να σκοτώσει ένα πλάσμα που αγαπούσε πιο πολύ ..Ένα παιδί..υπακούοντας τυφλά σε μια εξουσία; δύναμη; Πάνω και πέρα από αυτόν. Αφού πρώτα ερωτεύτηκε εκτός ορίων ένα πλάσμα με άλλο Θεό από τον δικό του..Βαρύ το τίμημα αυτού του πετάγματος της καρδιάς στην κοινωνία των ανθρώπων..

 

Χάρισε την καμπάνα του με το υπέροχο κόκκινο χρώμα σε μια πόλη που η εκκλησία της δεν είχε καμπάνα παρά τις αντιρρήσεις και τις καχυποψίες πολλών ευυπόληπτων καλοθελητάδων..Και ήρθε και κάθισε η ευλογία του Θεού σε όλη την πόλη..Που δεν είχε τείχη..Που δεχόταν τους πάντες  να τους ευλογήσει και να τους δώσει τα δώρα της..Γιατί ήταν το εύγλωττο και εύηχο στόμα του θεού αυτή η υπέροχη καμπάνα, το δώρο του αλλόδοξου Ισμαήλ στην πόλη..Μέχρι που όλα άλλαξαν..Όσοι έχουν εξουσία στην πόλη, πολιτικοί και εκκλησιαστικοί άρχοντες  θυμήθηκαν ότι  κάποιοι είναι επικίνδυνοι για τους πολίτες της ευλογημένης και προστατευμένης πόλης..Και πρέπει να αποκλειστούν από τις παροχές και ευλογίες της..Γιατί απλούστατα είναι κατώτεροι, αλλόθρησκοι, μιάσματα  που δεν ταιριάζουν στην κοινωνία των άριστων κατοίκων της ευλογημένης πόλης..Κλείστηκαν στα τείχη τους και όχι μόνο.. Έδιωξαν τους ξένους που ζητούσαν άσυλο, βοήθεια..και όχι μόνο..Τους κατέσφαξαν εν ονόματι του Θεού τους …Και τότε συνέβη κάτι που κανείς δεν περίμενε ..Η εύγλωττη και εύηχη καμπάνα τους μουγγάθηκε ..Ακολούθησε βία στη βία της εξουσίας με στόχο το κέρδος και όχι την ευλογία της καμπάνας..Που παραμένει μουγγή μέχρι η αθωότητα και η αλληλεγγύη των ανθρώπων να της δώσουν φωνή..

 

Ένα κείμενο τόσο ρεαλιστικό μέσα στον υπερρεαλισμό του  και τόσο επίκαιρο μέσα στην ιστορικότητά του..Ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας όλες οι πτυχές της ανθρώπινης παθολογίας, όλα τα ανθρωποειδή και κτηνώδη ένστικτα της ταυτότητας των ανθρώπων..Η υποκρισία και η εξουσιομανία περισσεύουν, η διαπλοκή και η  σκληρότητα κυριαρχούν, η περιφρόνηση και η έλλειψη αποδοχής στο διαφορετικό βασιλεύουν..Οι 4 ηθοποιοί , ο ένας καλύτερος από τον άλλον σωματοποιούν τον πόνο και την έχθρα, την τρυφερότητα και την απανθρωπιά , την αγάπη και τη σφαγή σε μια εναλλαγή συναισθημάτων και δράσεων που κόβουν την ανάσα..Η τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης που σκοτώνει για να ζήσει και ζει για να σκοτώνει ανιχνεύεται  σε κάθε λέξη, κίνηση, ήχο, γκριμάτσα ..δάκρυα και παραμορφωμένα χαμόγελα δίνουν τη θέση τους στην οργή..Πώς είναι δυνατόν άνθρωποι εμείς να γίνουμε τόσο απάνθρωποι, αριβίστες, ωφελιμιστές και βολεμένοι στην κοσμάρα μας; Πώς είναι δυνατόν να ανεχόμαστε με τη σιωπή και τη συνενοχή μας τόσες μουγγές καμπάνες στη ζωή μας…

 

Μια σπουδαία δραματοποίηση ενός εξίσου δυνατού κειμένου που δεν κρύβει τίποτα..Τουλάχιστον από αυτούς που αγαπούν να ψάχνουν κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων..Εκεί που συνήθως φωλιάζει η ελπίδα….

                                               ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΥΓ:  Παρακάτω αφιερώνω στους φίλους μου που αγαπούν να ψάχνουν ένα ποίημά μου..Νομίζω ταιριάζει κάπως με την μουγγή καμπάνα… με την ευχή  να αποκτήσει και πάλι η ζωή μας χρώμα και ήχο εύγλωττο και γλυκό..

 

ΑΧΟΡΤΑΓΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

 

Αχόρταγη θάλασσα

Οι άνθρωποι…

 

Να καταπιούν την κάθε μέρα

Να κλέψουν στη μικρή τους

Διαδρομή

Τα βλέμματα

 

Εξαργυρώνοντας θυμούς

Αισθήματα

Και δάκρυα διαμάντια…

 

Χορεύοντας

Παιδιά

Τρελούς χορούς

 

Ακίνητοι σχεδόν στα άσπρα χρόνια

 

Ανεμίζοντας καλά φυλαγμένες

Σημαίες

-Μισή ζωή -

Και που και που

Ολόγιομα φεγγάρια

Ξεχασμένα

Στην παραζάλη του καιρού

Και στο χειμώνα

-Εύκολο να τα αναζητάς

Δύσκολο να τα ζεις-

 

Σπάζοντας στα δυο

Ό,τι δεν μοιράζεται

Και παίρνοντας

Δικό τους

Ό,τι ξένο..

 

Πλασμένοι πάντα για μεγάλα πράγματα

Μικρά εντέλει

Ανθρωπάκια…

 

Κλείνουν τα σύνορα με φράχτες

Απομονώνουν

Καταργούν

Αρνούνται

Σε ικέτες

Πανάρχαιους βωμούς να προσκυνήσουν

-Λίγο νερό, λίγο ψωμί

Και μια πατρίδα-

 

Αχόρταγη θάλασσα οι άνθρωποι,

 

Πνίγει  θαλασσοπνίγει

Πνίγεται

Ο θάνατος πνιγμός

Σε επίσημα χαρτιά και με τη βούλα

Νεκροτόμου

Που δεν έχει πληρωθεί

Υπερωρίες

 

Αχόρταγη θάλασσα οι άνθρωποι

Υποσχόμενοι  λέξεις

Που δε θυμούνται μετά

Φωνασκώντας από άμβωνος

-Φύγετε

Εδώ δεν υπάρχει τόπος για αλλόθρησκους

Παιδιά με πυρετό και τρόμο στα μάτια

-Φύγετε

Εδώ σας διώχνουμε από αγάπη

Απλώς δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας

Πρόσφυγες

Που πεινάτε και κλαίτε παράφωνα

Σε αδιάφορα μικρόφωνα

Και πληκτικά δελτία

Νοσταλγώντας μια  πόλη καμένη

Και ένα δέντρο που δε θα ανθίσει ποτέ

-Φύγετε

Εδώ είναι το τέρμα.

Ο δρόμος που οδηγεί σε γκρεμό

Απολίτιστοι ,βάρβαροι, που γεννάτε στις βάρκες μας δυο δυο τα παιδιά σας

Φύγετε…

 

Αχόρταγη θάλασσα οι άνθρωποι

Γεμάτη  χέρια ,πόδια, μαλλιά με πλεξίδες , τρύπια σωσίβια

Σε γειτονιές με αρχαία ναυάγια και πανιά, έντρομα μάτια

Φωτογραφίες σε παιδικά γενέθλια σβησμένα

 

Οι άνθρωποι

Αχόρταγη θάλασσα

Ή το λιμάνι…..

-Να μπεις και να αράξεις, να φας και να κλάψεις…

 

                                             ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

                                                                                                                                                                       ΥΓ: Σήμερα , ημέρα μνήμης και διαμαρτυρίας για να χυθεί άπλετο φως στο έγκλημα στα Τέμπη όπου ο λαός έδωσε ένα πολύ ηχηρό παρών , η μουγγή καμπάνα μέσα μου πήρε άλλη διάσταση..Είναι η ελπίδα, που σας έλεγα, ότι  γεννιέται εκεί που δεν την περιμένεις..Όταν η αλληλεγγύη και η ενσυναίσθηση ανθίσουν...Τέλος , την εποχή που η δημόσια εκπαίδευση  βάλλεται από δήθεν σωτήρες - βλέπε Ωνάσεια σχολεία-  η μουγγή καμπάνα  θα εξακολουθήσει να παραμένει μουγγή αν εμείς οι εκπαιδευτικοί δεν αποφασίσουμε να αντιτάξουμε τη φωνή μας διεκδικώντας μόρφωση για όλα τα παιδιά χωρίς εξαιρέσεις και αστερίσκους...

ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ!!!!ΕΣΕΙΣ;;;

ΥΓ: ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΞΥΓΟΝΟ ΚΑΙ ΠΝΙΓΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΑΣ ΕΡΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ...ΟΣΟΙ ΖΗΤΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ , ΤΟ ΙΔΙΟ...ΟΣΟΙ ΘΕΩΡΟΥΝ ΟΤΙ  ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΔΙΚΑΙΩΤΟΙ ΚΑΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ , ΕΠΙΣΗΣ...

ΟΣΟΙ ΠΑΛΙ ΘΕΩΡΟΥΝ ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΑΦΟΥ ΕΚΕΙΝΟΙ ΔΕΝ ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΝΑ ΚΑΘΙΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΡΙΖΕΣ..

                                                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕ ΕΛΠΙΔΑ 2025!!!!

Βιαστικά να φύγει το 2024; Όχι βέβαια....Κάθε χρόνος στην καρδιά μας  θα κατοικεί πάντοτε. Γιατί  έχει μαζί του τους αγαπημένους μας , τις στιγμές μας τις ανεπανάληπτες , τα χαμόγελα και τα δάκρυά μας. Απλώς   συνηθίσαμε να ελπίζουμε στον καινούργιο χρόνο!!Να τον περιμένουμε με ελπίδα στην καρδιά.. Ότι όλα θα πάνε καλά με τη βοήθεια του Θεού.. ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ! ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!! 

                                                                             ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΣΥΜΜΑΘΗΤΡΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑ ΚΑΙ ΦΙΛΗ, ΕΛΕΝΗ ΣΕΡΕΤΗ!!!

 ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΦΙΛΗ , ΕΛΕΝΗ ΣΕΡΕΤΗ.....16-12-24

Αγαπημένη μας  συναδέλφισσα και φίλη και παλιά μου συμμαθήτρια Ελένη, σε αποχαιρετούμε σήμερα με απέραντη λύπη..Το 2^ο Γυμνάσιο Πατρών πενθεί  για σένα, την καθηγήτριά του της Μουσικής...Μαθητές και μαθήτριες, με δακρυσμένα μάτια ,παλιοί και νέοι, γονείς, συνάδελφοι θρηνούμε το τόσο αναπάντεχο και γρήγορο φευγιό σου...Η Μουσική, το Τραγούδι και οι Μελωδίες υποκλίνονται για να περάσεις.

Ήσουν κοντά μας , στο σχολείο μας, που αγαπούσες, σχεδόν μέχρι το τέλος...Στ΄ αυτιά μας έχουμε την υπέροχη χορωδία σου για την γιορτή της 28^ης Οκτωβρίου και στα μάτια μας τα χαρούμενα πρόσωπα των μαθητών σου, που τραγουδούσαν μαζί σου..Μέχρι το Τέλος όρθια στον αγώνα της τάξης , ενώ πάλευες με μια δύσκολη ασθένεια την οποία σαν πεισματάρικο παιδί αρνιόσουν να κάνεις επίκεντρο στη ζωή σου..

Γιατί Ελένη, αγαπημένη μας συναδέλφισσα και φίλη και παλιά μου συμμαθήτρια ήσουν ένα παιδί στο βάθος..Γελούσες σαν παιδί, θύμωνες σαν παιδί, αγαπούσες σαν παιδί, ήθελες να σε αγαπάνε, όπως θέλουν τα παιδιά, συγχωρούσες σαν παιδί, ήσουν καλόψυχη και με χιούμορ, σαν παιδί.. Δεν κρατούσες κακίες, σαν παιδί..Αντιμετώπιζες τη ζωή με μια σχεδόν καλλιτεχνική ελαφρότητα και παιδική αφέλεια, χωρίς να σε βασανίζει η τόσο ψυχοφθόρα τελειομανία που δυσκολεύει τη ζωή μας...

Ήθελες όλα τα παιδιά στη χορωδία σου, καλλίφωνα και μη, για τη χαρά της συμμετοχής και όχι για το τέλειο αποτέλεσμα...Χάραξες λοιπόν τη δική σου διαδρομή στο δημόσιο σχολείο που υπηρέτησες χρόνια, δίνοντας όλη την αγάπη σου στο τραγούδι και στη χαρά των μαθητών σου. Γι αυτό και τα παιδιά σ΄ αγαπούσαν και σε αγκάλιαζαν με το χαμόγελο και την ψυχή τους...Αγαπούσες τους μεγάλους συνθέτες και τα έργα τους και ήθελες να τους γνωρίσεις και στους μαθητές σου σε εποχές δύσκολες όπου η Τέχνη υποτιμάται και περιφρονείται..Αναδείκνυες τα ταλέντα των μαθητών σου στο τραγούδι και στα μουσικά όργανα και τα πρόβαλλες με αγάπη και περηφάνια..

Στην αρχή της χρονιάς με κείνο το χαμόγελο που τα ΄βλεπε όλα ωραία και εύκολα είχες πει..<<Θα κάνω ένα αφιέρωμα στη μεγάλη μας στιχουργό Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου..Θα βάλω τα παιδιά να τραγουδήσουν τα τραγούδια της.>> Όταν στο θύμισα , σε μια αμήχανη στιγμή στο νοσοκομείο και στο κρεβάτι  του πόνου σου , τραγούδησες μέσα από τη μάσκα του οξυγόνου σου το <<Με ένα όνειρο τρελό , όνειρο απατηλό, ξεκινήσαμε οι δυο μας..Μα στου δρόμου τα μισά , σβήσαν τα άστρα τα χρυσά, ξαφνικά από τον ουρανό μας>> της Ευτυχίας, ενώ με το χέρι σου, παρ όλους τους ορούς σου, συντόνιζες μια φανταστική χορωδία ..

Αυτά που αγαπούσες δεν τα ξέχασες στιγμή ακόμα και σε κείνες τις πολύ δύσκολες ώρες της νοσηλείας σου..Κι ενώ ήσουν ένα παιδί, αντιμετώπισες το Τέλος με απίστευτη υπομονή και καρτερία , γενναιότητα, αξιοπρέπεια και ευγένεια προς όλους, όσοι σε επισκέφτηκαν , χωρίς κανένα παράπονο , με την ίδια  παιδική αφέλεια  που είχες στη ζωή σου..

Αγαπούσες τα Χριστούγεννα..Τη γιορτή της γέννησης του Θεανθρώπου..Είχες πίστη..Δασκάλα χρόνια στα κατηχητικά σχολεία συνέδεσες τη ζωή σου με τα παιδιά και τους μαθητές σου ..Όχι με σοβαροφάνεια και σεμνοτυφία αλλά με καλοσύνη και  ματιά παιδική.. Πάντοτε περιποιημένη, όμορφη, χρωματιστή δοτική και χαμογελαστή, μιλούσες  με μεγάλη στοργή για τους δικούς σου ανθρώπους και ιδιαίτερα για τις ανιψιές σου, που λάτρευες...Αυτά τα Χριστούγεννα δεν θα τραγουδήσεις τα κάλαντα στη γη..Η τόσο χαρακτηριστική όμορφη φωνή σου θα αντηχήσει σε άλλους τόπους, στον παράδεισο που ο καλός Θεός ετοίμασε για σένα τόπο αναπαύσεως, δίπλα στους καλούς γονείς σου ..Να είσαι ήσυχη  Ελένη μου..Δεν θα σε ξεχάσουμε, όσο υπάρχουμε και εμείς. Στην καρδιά μας θα έχουμε μια ζεστή γωνιά για σένα. Κυρίως δεν θα σε ξεχάσουν οι μαθητές σου, που συντετριμμένοι έχουν έρθει σήμερα να σε αποχαιρετήσουν και θα σου αναγνωρίζουν πάντοτε την εργατικότητα , την προσπάθεια και την αγάπη που τους έδειξες όλα αυτά τα χρόνια μέσα κι έξω από την τάξη στις γιορτές και στις ποικίλες μουσικές δράσεις που αναλάμβανες με όλη σου τη ζωντάνια, κάνοντας ό,τι καλύτερο μπορούσες..

Ελένη μου...Δεν θα ξαναδιαβάσεις τον Απόστολο στον αγιασμό  του σχολειου μας, δεν θα ξανατραγουδήσεις στις εξόδους του συλλόγου μας , δεν θα μας ξανακεράσεις τα γλυκά σου, δεν θα μας ξαναπροσφέρεις τη βεντάλια σου τις μέρες τις ζεστές ....Η μελωδική φωνή σου όμως θα αντηχεί στα αυτιά μας, πάντα γνώριμη και πάντα αγαπημένη..Καλό σου ταξίδι...

                                                               

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ ΣΥΜΜΑΘΗΤΡΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑ ΚΑΙ ΦΙΛΗ, ΕΛΕΝΗ ΣΕΡΕΤΗ

 

Λοιπόν...Σου χαρίζω δυο τραγούδια.. όχι γιατί οι λυπητεροί τους στίχοι ταιριάζουν με το φευγιό σου.. αλλά γιατί τα τραγούδησες με την ψυχή σου στο νοσοκομείο και από το  κρεβάτι του πόνου σου, με χαμόγελο χωρίς να δείξεις ούτε στιγμή ότι σε αφορούν ως προς το νόημα τους..Κι αυτό γιατί....

Η Παναγία δεν έφυγε στιγμή από δίπλα σου..

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΕΛΕΝΗ ΜΟΥ.......ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ  ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΙΟ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΣΟΥ,  ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΩΡΑ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΟΝ  ΠΑΛΑΙΟ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΟΥ  ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ...ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ...

                                                     ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ