Τρίτη 14 Ιουνίου 2016

ΡΟΒΗΡΟΣ ΜΑΝΘΟΥΛΗΣ ...

ΑΝΟΙΧΤΉ ΕΠΙΣΤΟΛΉ  ΠΡΟΣ  ΕΛΛΗΝΑΣ  ΕΚΔΟΤΑΣ
Είμαι ένα μεταπολεμικό αγόρι
Τυλιγμένο μέσα σε συναλλαγματικές 
Που έληξαν το ίδιο βράδυ
Που 
Άλλαξε χρώμα το μάρμαρο
Και μας πήραν τη γεύση της ιστορίας
Ανάμεσα απ΄τα χείλη μας.

Σας το φωνάζω 
Παλιοί και νέοι μου σύντροφοι
Και εσείς που δε βρήκατε ακόμα
Τον καιρό να μ΄αγαπήσετε
Πως αν δεν είμαι σπίτι μου την ώρα 
Του ραντεβού μας
Θα με βρείτε σ΄ ένα παράρτημα απογευματινής εφημερίδας
Να κηρύττω τα μάτια σας ζεστά από σφαίρες
-Σαν ώριμο πλατύ Βαλκανικό χαμόγελο-

Σήμερα
Που δεν έχω παράθυρο για να δεχτώ το σύνθημα
Που δεν έχω τα μάτια μου κατάσαρκα στα μάτια σας
Δώστε μου μια σελίδα σ΄ένα δεμένο βιβλίο
Να αποθέσω το ερωτικό μου ποίημα
Σταλαγματιά, σταλαγματιά
Σαν ασφάλεια ζωής
Εμπρησμού ή 
Θανάτου.

Περιμένω καρτερικά το φωτογράφο σας
Για το προφίλ 
Που μου ζητήσατε
Δίπλα στο βιογραφικό μου σημείωμα.
                                  ΡΟΒΗΡΟΣ ΜΑΝΘΟΥΛΗΣ

Υ.Γ: Ο Ροβήρος Μανθούλης ,ο σκηνοθέτης της αγαπημένης μου ταινίας <<Ψηλά τα χέρια Χίτλερ>> είναι μια προσωπικότητα που με εντυπωσιάζει για την περιπετειώδη και πολύγευστη ζωή του , τα πάσης φύσεως καλλιτεχνικά του ταλέντα, (σκηνοθέτης, ποιητής , συγγραφέας…), το μεράκι του να αγωνίζεται πάντοτε γι αυτό που πιστεύει,την επιμονή του να δηλώνει ουμανιστής και τέλος γιατί ποτέ δεν έκρυψε ότι η ζωή είναι η υποκειμενική ματιά του καθενός μέσα σε ένα καθολικό και…. αντικειμενικό σκηνικό καταστάσεων και προσώπων. Ο κόσμος κατ΄εμέ , ο βίος μου και τα πάθη μου ,είναι ο τίτλος του βιβλίου του που λέει ακριβώς αυτό. Δεν θα πω τη δική σας αλήθεια, αναγνώστες μου, ούτε θα δω τα πράγματα με την αντικειμενική, επιστημονική ματιά των πάσης φύσεως στρατευμένων ιδεολόγων. Θα μιλήσω για τον κόσμο κατ΄ εμέ…. Έχω μόνο μια ευθύνη.  Να είναι απολαυστικός ο τρόπος που θα αφηγηθώ τον κόσμο μου και δεν θα προσποιηθώ ότι έζησα τίποτε από αυτά που δεν έχω ζήσει. Θα το διαβάσω!!!

                                                                ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Κυριακή 12 Ιουνίου 2016

ΤΟΞΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ! ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ!!!


ΤΟΞΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Υπάρχουν παντού. Ανθεκτικοί σαν τις κατσαρίδες. Έτοιμοι να σε κεραυνοβολήσουν με την σουβλερή ματιά τους και την απαξιωτική ατάκα τους ειδικά όταν έχεις πετύχει κάτι αξιοζήλευτο. Δεν το αντέχουν. Τους είναι ανυπόφορο. Πραγματικά σπουδαίοι στο να βρίσκουν ψεγάδια και λάθη εκεί που δεν υπάρχουν και να κρύβουν τα δικά τους όταν βγάζουν μάτι! Το παίζουν πάντα θύματα αλλά είναι αιμοσταγείς θύτες. Αυτοί και οι κολλητοί τους. Που είναι ίδιοι και χειρότεροι! Αδύνατο να συγχαρούν, να συλλυπηθούν, να συμπάσχουν. Ακόμα πιο αδύνατο να συμπονούν και να συμπορεύονται. Είναι πρώτοι στις τρικλοποδιές, στα χτυπήματα κάτω από τη μέση, στις ραδιουργίες αλλά και στα μυξοκλάματα .Αρρωστημένα φθονεροί, υποκριτικά σε ανέχονται όταν δεν μπορούν να σε βλάψουν. Όταν τους δοθεί η ευκαιρία όμως βγάζουν όλο τους το δηλητήριο ! Μόνο σε μια περίπτωση γλυκαίνουν. Όταν σε έχουν ανάγκη. Να σε ρωτήσουν κάτι, να τους δώσεις κάτι… Από καθαρό συμφέρον δηλαδή. Είναι συνήθως αστοιχείωτοι, ατάλαντοι , ανόητοι, θρησκόληπτοι και κακοί. Ειδικά με τους αδύναμους σε κάτι. Διασκεδάζουν με το να τους ταλαιπωρούν και να τους φέρνουν σε δύσκολη θέση. Νομίζουν ότι η αδυναμία των άλλων είναι μια τονωτική ένεση στη δική τους ανασφάλεια . Ακόμα και αν έρθει κάτι καλό στη ζωή τους δεν το βλέπουν. Με την κακή τους ενέργεια το εξολοθρεύουν ή νομίζουν ότι το εξολόθρευσαν. Σύντομα όμως αντιλαμβάνονται ότι τα καλά πράγματα είναι ανθεκτικά σαν τους ίδιους. Και σκυλιάζουν γι αυτό . Κάποτε έμπαινα στη διαδικασία να τους λυπάμαι και να προσπαθώ να τους αλλάξω. Να τους βρίσκω ελαφρυντικά. Τους καημένους , έλεγα , πόσα χάνουν από τη ζωή τους… Τώρα τους μισώ..’Η καλύτερα τους σιχαίνομαι..Τους περιφρονώ..Είναι αόρατοι. Σχεδόν δεν τους βλέπω. Ή τους βλέπω τόσο, όσο να τους δείχνω ότι γνωρίζω καλά το παιχνίδι που παίζουν και είναι χαμένοι από τα αποδυτήρια. Γιατί μπορεί η ζωή να είναι μικρή και η αγάπη να είναι η απάντηση στα πάντα, όμως από μένα θα την παίρνουν απλόχερα μόνο όσοι την αξίζουν….

                                                                         ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ









ΚΟΙΤΑ ΤΟΥΣ! ΑΠΟ ΤΗΝ Γ΄ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΩΝ....


Υ.Γ:  Μια σπουδαία παράσταση είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε χθες από τη θεατρική ομάδα των εκπαιδευτικών της Γ΄ ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΩΝ στο ΚΟΥΚΟΥΛΙ. Πρόκειται για το θεατρικό έργο του Μάριου Ποντίκα << Κοίτα τους>> . Ένα έργο του οποίου κάθε σκηνή είναι μια φωτογραφία , ένα στιγμιότυπο της ελληνικής κοινωνίας –οικογένειας, άλλοτε πικρό και σκληρό και άλλοτε χαριτωμένο και γαργαλιστικό, σε φόντο γνώριμο και οικείο, με χιούμορ πάντοτε και ευαισθησία. Γελάσαμε πολύ –ευτυχώς- συγκινηθήκαμε αλλά και σκεφτήκαμε….Η κάθαρση πάντοτε είναι προσωπική υπόθεση του καθενός…
Οι συνάδελφοι ηθοποιοί ήταν όλοι τους εξαιρετικοί, καθοδηγημένοι από μια ευφάνταστη σκηνοθεσία αλλά και το ταλέντο τους , το μεράκι τους και την αγάπη τους για το θέατρο! Μπράβο σε όλους…….

                                              ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ


Πέμπτη 9 Ιουνίου 2016

ΖΩΗ ΤΕΛΙΚΑ....



Ζωή τελικά
Δεν είναι μόνο
Η μαγεία ενός δειλινού
Άσπρο πανί στη θάλασσα
Φεγγάρι κατακόκκινο
Στον Παρθενώνα

Δεν είναι μόνο
Ένα βιβλίο, ένας καφές
Ερωτευμένο βλέμμα
Εφηβικό στο διάλειμμα

Ένα ναυάγιο, ένας καημός
Μια τύψη
Στο σκοτάδι

Ζωή είναι
Δυο μωρά χρονιάρικα
Απ΄ του παππού το κουρασμένο στόμα
Πέταξε περδικούλα μου, να ακούν
Και να χορεύουν …
Υ.Γ: Χαρούμενα πρώτα γενέθλια Παναγιώτη και Αναστασία!!!
                                                ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ





Κυριακή 5 Ιουνίου 2016

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ!!!


Σας προσκαλούμε στην θεατρική παράσταση του 2ου Γυμνασίου Πατρών στον Αύλειο Χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου Πατρών που θα γίνει στις 18 Ιουνίου , ημέρα Σάββατο και ώρα 9.00μμ στα πλαίσια του 2ου Μαθητικού Φεστιβάλ Πολιτισμού και Τέχνης.Θα προηγηθούν οι δημιουργίες του 1ου και 16ου Γυμνασίου Πατρών  στις 8.00 μμ ...Σας περιμένουμε!!!
                                                                     ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Παρασκευή 3 Ιουνίου 2016

ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΙΚΗ...

Σε είπαν Νίκη…
Για να νικήσεις σε προόριζαν
Το τέρας
-Δεν εννοώ ,βεβαίως, την αρρώστια-
Αλλά την καλοβολεμένη μας ζωούλα
Που σ΄έβλεπε αφύσικη και ξένη
Σε είπαν Νίκη…
Και μόλο που δε σε γνωρίζω
Ξέρω
Ότι και αγάπη έδωσες και πήρες
Στα δεκαέξι χρόνια σου στον κόσμο.
Σε είπαν Νίκη…
Επέβαλες
Η  φυλακή σου
Να γίνει η χαρά και ελευθερία
Αγνώστων ξένων
Που εξορισμένοι ζούσαν σαν εσένα.
Σε είπαν Νίκη..
Και νίκησες λοιπόν στο τέλος…
Υ.Γ: Το αφιερώνω με αγάπη στην Νίκη Νικολοπούλου με την προσευχή μου και την αγάπη μου… Και σε όλους τους  αγαπημένους της…
                                            ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ



Πέμπτη 2 Ιουνίου 2016

ΣΚΟΝΗ...



Σκονισμένες οι λέξεις μας
Στα ράφια
Της φριχτής μας πλήξης
Χωρίς το άρωμα
Συνάντησης
Δίχως προσχήματα και τέτοια
Ισορροπώντας πάντατε με λογική τα πράγματα
Που όλο πιο πολύ
Δείχνουν παράλογα…
Υ.Γ: Μεγάλο πράγμα η συνεννόηση. Και ακόμα μεγαλύτερο να ξέρεις με ποιους δεν πρόκειται ποτέ να συνεννοηθείς..Ποτέ όμως…
                                                                       ΦΟΥΚΑ ΜΑΡΙΑ