ΚΑΛΕΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ...

Υ.Γ: Το χρώμα δίνει λάμψη στη χαρά και στη λύπη...Το χρώμα ....Που σιγά σιγά αποβάλλεται από όλα τα πράγματα...Ψάχνοντάς  το  λοιπόν εναγωνίως,  πολλές ευχές σε όλους.....                                                                                         ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΣΟΥ!!!

 

ΜΕ ΔΥΟ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ

Να ΄χεις του κόσμου τα καλά μέσα στην αγκαλιά σου

Και ένα χαμόγελο δροσιά στα χείλη τα γλυκά σου

Σαν το λουλούδι που σκορπά το άρωμά του πέρα

Έτσι κι εσύ Φωτούλα μου ομορφαίνεις κάθε μέρα…

ΚΑΙ ΕΝΑ ΧΑΙΚΟΥ

Ποτέ ο χρόνος

Δεν πειράζει το κορίτσι

Που κρύβεις βαθιά….

Υ.Γ: Βιαστικά όπως πάντα γράφω και με μεγάλο θράσος τα αναρτώ. Μέσα από την καρδιά μου πάντα..Χρόνια πολλά..

                                                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ,,

Σημείο Αναγνωρίσεως της Κικής Δημουλά.

(άγαλμα γυναίκας με δεμένα χέρια)

Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,

εγώ σε πρσφωνώ γυναίκα κατευθείαν.

Στολίζεις κάποιο πάρκο.

Από μακριά εξαπατάς.

Θαρρεί κανείς πώς έχεις ελαφρά ανακαθήσει

να θυμηθείς ένα ωραίο όνειρο πού είδες,

πώς παίρνεις φόρα να το ζήσεις.

Από κοντά ξεκαθαρίζει το όνειρο:

δεμένα είναι πισθάγκωνα τα χέρια σου

μ’ ένα σκοινί μαρμάρινο

κι η στάση σου είναι η θέλησή σου

κάτι να σε βοηθήσει να ξεφύγεις

την αγωνία του αιχμάλωτου.

Έτσι σε παραγγείλανε στο γλύπτη:

αιχμάλωτη.

Δεν μπορείς

ούτε μια βροχή να ζυγίσεις στο χέρι σου,

ούτε μια ελαφριά μαργαρίτα.

Δεμένα είναι τα χέρια σου.

Και δεν είν’ το μάρμαρο μόνο ο Άργος.

Αν κάτι πήγαινε ν’ αλλάξει

στην πορεία των μαρμάρων,

αν άρχιζαν τ’ αγάλματα αγώνες

για ελευθερίες και ισότητες,

όπως οι δούλοι,

οι νεκροί

και το αίσθημά μας,

εσύ θα πορευόσουνα

μες στην κοσμογονία των μαρμάρων

με δεμένα πάλι τα χέρια, αιχμάλωτη.

Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,

εγώ σε λέω γυναίκα αμέσως.

Όχι γιατί γυναίκα σε παρέδωσε

στο μάρμαρο ο γλύπτης

κι υπόσχονται οι γοφοί σου

ευγονία αγαλμάτων,

καλή σοδειά ακινησίας.

Για τα δεμένα χέρια σου, πού έχεις

όσους πολλούς αιώνες σε γνωρίζω,

σε λέω γυναίκα.

Σε λέω γυναίκα

γιατ’ είσ’ αιχμάλωτη.

Υ.Γ:  Ημέρα της γυναίκας σήμερα. Εγώ λοιπόν την αφιερώνω στις γυναίκες  πρόσφυγες .Το βλέμμα τους δεν περιγράφεται σε ποιήματα  και  πρόζες. Η λύπη τους και η αγωνία τους ντροπή για όλο τον πολιτισμένο κόσμο. Που σίγουρα φαντασμαγορικά και με πολυτελή μεγαλοπρέπεια θα γιορτάσει  αυτή τη μέρα.

                                                                ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

ΑΙΝΙΓΜΑ.....

Υπηρετείται σκόπιμα

Ενέχει φθόνο

Και πολλαπλά συμφέροντα

Υποκρύπτει

Αλλάζει δέρμα

Ανάλογα με τους καιρούς

Και τους ανθρώπους

Τηρεί ισορροπίες εύθραυστες

Για χρόνια

Και ένα τσιγάρο δρόμος

Έφτασε

Να γίνει σκόνη…

Τι είναι;;;

ΥΓ: Η κακώς εννοούμενη πολιτική..Το αφιερώνω στην Ευρώπη και όχι μόνο..

                                                 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

                           

ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΠΙΝΙΑΡΗ.....

Η Ζωή

Ένα κομμάτι πανί 

Και 

Αργαλειός μας η γη.

Για να υφαίνονται λόγια και βλέμματα

Μοναξιές και αγκαλιές.

Εμείς οι κλωστές

Και

Τα χρώματα

Και η φαντασία

Μα χρειάζεται κάποιος

Να υφάνει

Το σκληρό

Να το κάνει οπτασία

Στον Όμηρο η Καλυψώ

Τώρα η Αναστασία…

Υ.Γ: Στην αγαπημένη μου φίλη Αναστασία που εκθέτει τα έργα της υπηρετώντας με μεγάλη ευαισθησία και μεράκι την υφαντική τέχνη!!! στον όμορφο χώρο του ΘΡΕΤΤΑΝΕΛΟ   μέχρι τέλη Μάρτη.… Αναστασία σου εύχομαι να δημιουργείς πάντα ό,τι αγαπάς και ονειρεύεσαι…..

                                                       ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΨΥΧΕΣ ΠΟΛΥΒΟΥΕΣ ΚΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ...

ΣΤΙΧΟΙ:Διονύσης Σαββόπουλος

:  

 ΜΟΥΣΙΚΗ:Διονύσης Σαββόπουλος

Υ.Γ1: Αυτή η μέρα ένας κόμπος πάντα.
Τόσος κόσμος πλάι του πέρασε και τον προσπέρασε
τι να ζητάει επαρχιώτης στην Ομόνοια μες το ψιλόβροχο αρχές του Μάη
Ψυχές πολύβουες κι ούτε ένα πρόσωπο τι καρτεράει κλαρίνα παίζουν
κόσμος γλεντάει η ώρα πάει η ώρα πάει

Ξένος ως και στη χαρά του μεσονύχτι του Σαββάτου
τραγουδάκια μου κατάμονα αν σας αντάμωνα θα `πεφτα κάτου
στο ρυθμό σας ονειρεύομαι και ξενιτεύομαι στα βήματα του
κάπου εδώ έχω γνωστούς αλλά τέτοιαν ώρα μη βαρύνω τους

Ζήτω η Ελλάδα και καθετί μοναχικό στον κόσμο αυτό
Ελασσώνα Λειβαδιά Μελβούρνη Μόναχο
Αλαμάνα και Γραβιά Αμέρικα
Βελεστίνο Άγιοι Σαράντα Εσκι Σεχήρ
Κώστας Κώστας Μανώλης Πέτρος Γιάννης Τάκης
Πλατεία Ναυαρίνου Διοικητηρίου κι Εξαρχείων
Αλέκος Βασίλης Άγγελος
Μπιζανίου κι Αναλήψεως Αγίας Τριάδος κι 25ης Μαρτίου
η Ελλάδα που αντιστέκεται η Ελλάδα που επιμένει
κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει

Καλωσόρισες πουλί μου μοναξιά ελληνική μου
απ’ αγάπη φεύγεις έρχεσαι πηγαινοέρχεσαι σαν την πνοή μου
κι απ’ την έρημη την απόσταση παίρνει υπόσταση κάθε γιορτή μου
απ’ τους δυο μας ποταμούς θα γευτεί μια νύχτα η έρημος καρπούς
 

       Ένα πικρό τραγούδι από μια μπάντα

       Ένα ταξίδι που έμεινε στη μέση

        Μια απάντηση  σε ένα γιατί που δεν αρέσει…

Υ.Γ2: Ψυχές πολύβουες κι ούτε ένα πρόσωπο… .Ο ποιητής χτύπησε φλέβα χρυσού. Ταιριάζει σε όλα τα γλέντια και τις συνάξεις , τις πόλεις και τις σχέσεις, τα ξεφαντώματα. Και επιμένει.... κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει..Υποκλίνομαι……

                                                         ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ...

ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΤΑΣΙΜΟ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ…

…..Ανέμυαλοι όσοι επιζητούν τη δόξα

      Με λόγχες και με δυνατά

      Στον πόλεμο κοντάρια,

      Λογιάζοντας αστόχαστα πως έτσι

      Θα πάψουν των θνητών τις συμφορές.

      Γιατί, αν το δίκιο σου ζητάς με αίμα ,

      Η αμάχη δεν θα λείψει από τον κόσμο.

      Γι΄ αυτήν οι Πριαμίδες πήγαν

      Κάτω στη γης, ενώ μπορούσαν

      Μονάχα με τα λόγια , Ελένη ,

      Τέλος να δώσουνε στην έχθρα.

      Τώρα στον Άδη ΄ναι βαθιά χωμένοι,

       Τα κάστρα τους φωτιά τα ΄χει σαρώσει

       Σαν κεραυνός του Δία κι εσύ

       Πέρασες βάσανα και βάσανα

       Που αβάσταχτους σηκώσαν θρήνους…

Υ.Γ1:  Ο Ευριπίδης ο Αθηναίος, πεντακόσια  χρόνια πριν από το Χριστό, γράφει την αντιπολεμική του Ελένη, όταν μαινόταν ένας άλλος μεγάλος πόλεμος, ο πελοποννησιακός, που κατέστρεψε την πόλη του και πολλές άλλες ελληνικές πόλεις. Τον καταδικάζει απερίφραστα ως επιλογή και λύση οποιουδήποτε προβλήματος. Τόσο επίκαιρος στην εποχή μας, εποχή της κρίσης , των πολέμων, των παράπλευρων απωλειών , των θυμάτων ,των προσφύγων …

Υ.Γ2: Ο Γιώργος Σεφέρης γράφει για τον ΕΥΡΙΠΙΔΗ

 Ευριπίδης, Αθηναίος

Γέρασε ανάμεσα στη φωτιά της Τροίας και στα λατομεία της Σικελίας. Του άρεσαν οι σπηλιές στην αμμουδιά κι οι ζωγραφιές της θάλασσας. Είδε τις φλέβες των ανθρώπων σαν ένα δίχτυ των θεών, όπου μας πιάνουν σαν τ’ αγρίμια· προσπάθησε να το τρυπήσει. Ήταν στρυφνός, οι φίλοι του ήταν λίγοι· ήρθε ο καιρός και τον σπαράξαν τα σκυλιά. Υ.Γ3: Πριν τον σπαράξουν τα σκυλιά στην κυριολεξία, ο λιγότερο βραβευμένος αυτός τραγικός ποιητής αναμετρήθηκε με τους συντηρητικούς κύκλους της εποχής του, τους θρησκόληπτους , φιλοπόλεμους και δημαγωγικούς που έβαζαν εμπόδια στη σκέψη και στην έκφραση απόψεων που αμφισβητούσαν ουσιαστικά την εξουσία τους. Και 2.500 χιλιάδες χρόνια μετά, επίκαιρος όσο ποτέ, και αυτός και όσοι τον πολέμησαν..                                                 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ