2015: Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ..

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ...
                              ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ....

Εύχομαι σε όλους υγεία και πολλές ευτυχισμένες μικρές και μεγάλες στιγμές. Καλά Χριστούγεννα μπαμπά μου...Με το καλό να έρθει ο καινούργιος χρόνος....
                                                                             ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΡΩΓΜΕΣ...

Εξανίστανται οι ρωγμές

Απαιτούν

Βίαιες ενώσεις

Επαφές….

Βήματα στο κενό

Εξίστανται οι απορίες

Τόσους

Ανθρώπους

Παγιδεύουν…

Με απαντήσεις

Εύκολες

Ενίστανται οι ένοχοι

Υφίστανται οι αθώοι

Προΐστανται οι μικροί

Αφίστανται των ευθυνών τους

Οι υπεύθυνοι..

Παρίστανται και χαιρετίζουνε

Οι θύτες.

- Χρυσές δουλειές τα ρήματα

 Με τις καλές προθέσεις-

                 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ...

Αναζητώντας το πνεύμα των Χριστουγέννων….

Το  ψάχνω στους ανθρώπους.  Σε αγκαλιές ζεστές , ανοιχτές στον κόσμο. Σε λόγια που δεν λέγονται τυπικά και νυσταγμένα. Σε καλημέρες με γεμάτο στόμα και μεστή καρδιά, μαθημένη από τα χρόνια να κατανοεί και να πιστεύει. Σε φάλτσα τραγούδια που φανερώνουν χαρά και αγαλλίαση για το θαύμα της Αγάπης. Σε φτωχά αλλά γενναιόδωρα χέρια, σε  ανάπηρα πόδια που χορεύουν στον ύπνο τους.

Το ψάχνω σε σκοτεινούς δρόμους που φωτίζονται από τις καύτρες των τσιγάρων άστεγων ανθρώπων που κάποιοι ανώνυμοι τους μοίρασαν κουβέρτες. Σε ακρογιαλιές με πνιγμένα παιδιά που ακόμα κλαίνε στην αγκαλιά των διασωστών τους που δεν πρόλαβαν.

Το ψάχνω σε μοναχικά βήματα , σε πένθιμα τραγούδια , σε ιδρύματα που πληγώνονται από την καθωσπρέπει ελεημοσύνη . Σε στρατόπεδα προσφύγων που έτσι ή αλλιώς αιμορραγούν αδιαφορία. Σε ρεβεγιόν πολύ μακριά νυχτωμένων ανθρώπων για το τι γίνεται στον κόσμο.

Το ψάχνω στο σύμπαν των παραμυθιών που αναπαύουν τα κοριτσάκια με τα σπίρτα στην αγκαλιά της νεκρής γιαγιάς τους. Στα ποιήματα με χιόνια στο καμπαναριό και σ΄ όλες τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες με τα αναμμένα τζάκια , τις καλοψημένες γαλοπούλες και τα χρωματιστά δώρα κάτω από το δέντρο . Το όνειρο πολλών ανθρώπων απανταχού στον κόσμο.

Το ψάχνω στις  καλοφωτισμένες εκκλησιές , στα πλούσια άμφια , στην έρημο των άνυδρων λόγων ανθρώπων του Θεού που δεν κηρύττουν την αγάπη. Σε προαπαιτούμενα ανερυθρίαστων ρητόρων και σε επιδόματα που πρώτο στόχο έχουν να μη δίνονται. Σε αναιδείς ανθρώπους που υποκρίνονται τους κάποιους άλλους...

Το ψάχνω σε μοναχικά δωμάτια ψυχιατρείων χωρίς επισκεπτήριο , σε ετοιμοθάνατους ανθρώπους χωρίς καμιά ελπίδα , σε παγωμένα σπίτια και γωνιές παρατημένων ανθρώπων……..

                                                                               

                                                Το ψάχνω . Σπάνια το βρίσκω....και βεβαίως όχι στα λόγια του Άνθιμου Θεσσαλονίκης και του Αμβρόσιου Καλαβρύτων...  

   Y.Γ: Το αφιερώνω στους απεργούς πείνας, ασθενείς του νοσοκομείου των φυλακών Κορυδαλλού..

                                                                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Η ΑΝΝΟΥΛΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΑ

Στίχοι :Σαράντης Αλιβιζάτος

Μουσική :Μάριος Τόκας

1.

Αντώνης Καλογιάννης

Πάει καιρός που το φεγγάρι δεν περνάει από `δω
Το τοπίο είναι χακί, τρώει την καρδιά σου
Σε λευκό χαρτί τη νύχτα ξαναγράφω σ’ αγαπώ
στη σκοπιά παραμιλάω τ’ όνομά σου

Αχ, Αννούλα του χιονιά
δε θα είμαι πια μαζί σου
στου Δεκέμβρη τις εννιά
που έχεις Άννα τη γιορτή σου

Χτες το βράδυ στ’ όνειρό μου, τι σου είναι το μυαλό
μπήκαν, λέει, περιστέρια στο στρατώνα
Κι όπως το `φερε η κουβέντα, μου είπαν όνειρο κι αυτό
σήκω πήγαινε στην Άννα του χειμώνα

Αχ, Αννούλα του χιονιά...

Υ.Γ: Τα αγαπημένα μας τραγούδια είναι το λιμάνι μας. Ευγενικά συνοδεύουν την αναίδεια της κάθε μας μέρας και μας θυμίζουν τον σκοπό μας σ΄αυτό τον κόσμο. Να ταξιδεύουμε ακίνητοι, να ισορροπούμε κινούμενοι σε τεντωμένο σχοινί, σεβόμενοι την αρμονία της ζωής. Άλλοι την είπαν Φύση, εγώ την λέω Θεό. Ακόμα κι όταν διαταράσσεται, άλλες αρμονίες δημιουργεί και συμπληρώνει. Αυτή την τόσο τραυματική για μένα μέρα του αγύριστου ταξιδιού σου , μ΄ αυτό το τραγούδι που αγαπούσαμε σε νανουρίζω. Και αρμονικά σε νοσταλγώ...

                                                                    ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ 

ΣΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ..

Ασυνήθιστα σιωπηλό  το φεγγάρι

Δεν κουβεντιάζεται απόψε.

Κλείσε λοιπόν τις κουρτίνες.

Το μόνο που γελάει

Καθώς γλιστράνε τα παιδιά στο δρόμο

Είναι η βροχή στην άκρη του γκρεμού.

-Κάτι σωπαίνει  στα φτερά της πεταλούδας.

Είναι οι ψυχές φεγγάρι;

-Μη με ρωτάς

Δεν σου είπαν πως τις ταξιδεύω στους αιώνες;

-Δεν κλαίνε δεν αναζητούν τον κόσμο;

-Όχι. Συνήθως θέλουν να ξεχνάνε..

 Φλύαρο όπως  απόψε  το φεγγάρι….

                       ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΕΛΑΤΟ..

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα άρρωστο έλατο. Το πράσινό του χρώμα κοκκίνιζε στις άκρες των μυτερών του φύλλων, σημάδι της αρρώστιας. Στεκόταν στην πλαγιά του ψηλού βουνού με μεγάλη αξιοπρέπεια παρόλο που γνώριζε πως ήταν θέμα χρόνου να λυγίσει και να σπάσει λόγω της σοβαρότατης ξήρανσης που αντιμετώπιζε το άλλοτε λυγερό και καταπράσινο φύλλωμά του. Οι αιτίες της αρρώστιας πολλές, σύμφωνα με τους ειδικούς που έχουν όλες τις απαντήσεις για το επικείμενο και αναπόδραστο τέλος και καμιά για μια πιθανή αντιμετώπιση και θεραπεία του.

         Το άρρωστο έλατο, ωστόσο, συνέχιζε να αστειεύεται με τον βοριά που πάγωνε στα φύλλα του τις σταγόνες της βροχής , με τον ήλιο που έλιωνε τις χιονονιφάδες και τις έκανε να λαμπυρίζουν σαν αστέρια  , με τα σύννεφα που αναπαύονταν στο κεφάλι του πότε γκριζωπά και πότε ολόλευκα σαν κυριακάτικο κουστούμι , με τα πουλιά που φώλιαζαν στα πληγωμένα του σπλάχνα και με τα ζώα του δάσους που ανυποψίαστα για το μοιραίο τέλος του όμορφου δέντρου έδειχναν ολοφάνερα την προτίμησή τους στην σκιερή και δροσερή αγκαλιά του… Το άρρωστο δέντρο συνέχιζε με πείσμα το ακίνητο ταξίδι του στον κόσμο . Κάποτε κάποτε επηρεασμένο από ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα, τη μουσική του δάσους που διαπερνούσε το ξύλινο σώμα του σαν το καλύτερο φάρμακο – όλους εκείνους τους ήχους της ζωής που αρμονικά συμβιώνουν μέσα και πάνω από το χώμα- έφτανε να πιστεύει πως μπορούσε να νικήσει την αρρώστια που κρυφογελούσε με τις φρούδες ελπίδες του..

           Μια μέρα το όμορφο έλατο λύγισε από την αρρώστια. Δεν μπορούσε πια να αναπνεύσει το δροσερό οξυγόνο του βουνού , να πιεί νερό από τις βροχές του θεού και τα ποτάμια , να τραγουδήσει μαζί με τον άνεμο. Προπάντων δε μπορούσε να σηκωθεί όρθιο για να βλέπει τον μακρινό κάμπο και την γαλανή θάλασσα που πάντοτε ονειρευόταν να γνωρίσει. Για όσους παραξενεύεστε από αυτή του την επιθυμία , σας λέω ότι το έλατο αυτό δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο . Ήταν ένα παράξενο έλατο που αγαπούσε τη θάλασσα. Σαν παγιδευμένο προσπάθησε να αντιδράσει μαζεύοντας όλη του τη δύναμη. Στην οικογένειά του, το βοριά , τον ήλιο , τα σύννεφα , τα πουλιά και τα ζώα του δάσους άφησε σαν φυλακτό τα τελευταία του λόγια… << Ήρθα στον κόσμο για να είμαι όρθιο. Να  δίνω ίσκιο και δροσιά στους ορειβάτες , να χαρίζω ζωή και ομορφιά στην πλάση. Αλλιώς δεν υπάρχω..Και δεν θέλω να υπάρχω..>>

           Το όμορφο έλατο  σωριάστηκε στο χώμα. Σαν να αισθάνθηκαν το τέλος, χιλιάδες στολισμένα έλατα εκείνο το βράδυ, οκτώ του Δεκέμβρη , έστρεψαν το αστέρι τους στο φεγγάρι που υποδέχτηκε με σοβαρότητα την ψυχή του δέντρου. Τα στολίδια τους έχασαν τη λάμψη τους και την αστραφτερή τους ομορφιά. Και την άλλη μέρα, ο βοριάς , ο ήλιος , τα σύννεφα , τα πουλιά και τα ζώα του δάσους έπιασαν το τραγούδι και συνόδευσαν το αγαθό έλατο στον κήπο των αναμνήσεων . Αλλά και η θάλασσα , πολύ μακριά , υποκλίθηκε με αφρούς και παιχνιδίσματα στο παράξενο δέντρο που όσο ζούσε ονειρευόταν να τη συναντήσει….

                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ: Το αφιερώνω στον αγαπημένο μου Βασίλη που έφυγε μέσα στα Χριστούγεννα πριν τέσσερα χρόνια..