ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΗΛΙΑ!!!

Υ.Γ: Χρόνια πολλά Ηλία μου αγαπημένε! 
                                                     ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΑΥΡΙΟ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ......

Υ.Γ: Παρ΄όλα  αυτά και επειδή έτσι έχουν τα πράγματα, αύριο απεργούμε!!!
                                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!!!

O Κώστας Τσάκωνας,ένας από τους πιο ταλαντούχους  αριστοφανικούς ηθοποιούς  της γενιάς του έφυγε σήμερα…. Στην ταινία << μάθε παιδί μου γράμματα>> με το χαρακτηριστικό γλυκόπικρό του ρόλο κατάφερε και μίλησε στην ψυχή μας . Χάρισε απλόχερα το γέλιο..Πολέμησε  με δύναμη και αξιοπρέπεια τα πολλά προβλήματα υγείας που είχε. Δεν τα κατάφερε... Του εύχομαι από την καρδιά μου καλό ταξίδι…

                                      ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ....

Η  ποίηση  είναι….

Πρόσφυγας.

Θαλασσοδέρνεται.

Φοβάται να πιαστεί απ΄ το χέρι σου.

Αρνείται τη βοήθεια.

Σίγουρα θα ζητήσεις κάτι

Ως αντάλλαγμα.

Έναν τίτλο.

Που δεν το αξίζεις 

Να στο δώσει.

Έφηβος.

Αδικαίωτος  τη μέρα .

Τη νύχτα άγρυπνος φρουρός

Του κόσμου.

Πιο εύκολο μες στο σκοτάδι να ξεφύγει

Τα  βέλη των ποιητών

Που προπονούνται να σκοτώνουν

Ό,τι λιγάκι πιο ψηλά πετάει.

Φυλακή.

Παντού υπάρχουν πόρτες.

Μια δαιδαλώδης διαδρομή

Με υποθέσεις.

Αν γράψω αυτό ,αν πω το άλλο.

Αν δε μιλήσω…

Σουσάμι άνοιξε επιτέλους!

Πανάρχαιο σύνθημα

Για κάθε είδους πόρτα.

Λέξεις.

Άτεχνες και λιγνές

Για να περνούν τα σύρματα

Τους φράχτες

Να προκαλούν τον οίκτο των μαστόρων

Που χτίζουν

Και γκρεμίζουν τα γεφύρια.

Κι όλο και κάποια  ανυποψίαστη φράση

Θα στοιχειώσουν

Για να στεριώσει, λες, το ποίημα.

                                      ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΕΠΟΧΗ....

ΓΟΥΩΚΜΑΝ 1983

Δήμος Μούτσης : ΣΤΊΧΟΙ

Δήμος Μούτσης :ΜΟΥΣΙΚΗ

1.

Δήμος Μούτσης

Σκοτεινή και παράξενη ετούτη η εποχή
Σιωπηλή μουσική, ηχηρή μοναξιά
Κάτι ακούγεται εδώ κάτι ακούγεται εκεί
Που με παίρνει και με πάει και δε με βγάζει πουθενά

Σκοτεινή και παράξενη ετούτη η εποχή
Σιωπηλή μουσική, ηχηρή μοναξιά
Όχι, όχι δε βρίσκω δε βρίσκω άλλες λέξεις
Έτσι ωραία να ζωγραφίζουν την πολυσύχναστη ερημιά

Ωχ αμάν, αμάν
Ωχ αμάν, αμάν
Ωχ αμάν, αμάν
Και ως πότε τούτη η άμυνα και ως που θα μας βγάλει
Ακούω μόνο γουώκμαν

Τα φεγγάρια με τους μύθους συναντιόνται τις νύχτες
Σε γιορτές αδελφοσύνης ενός άλλου καιρού
Που ολοένα ξεμακραίνουν, ξεμακραίνει και πάλι
Για να γεννηθεί και πάλι στην φαντασία ενός παιδιού

Ωχ αμάν, αμάν
Ωχ αμάν, αμάν
Ωχ αμάν, αμάν
Και ως πότε τούτη η άμυνα και ως που θα μας βγάλει
Ακούω μόνο γουώκμαν

Μια φωνή που τη γνωρίζω κάθε βράδυ στα όνειρά μου
Παραιτήσου μου φωνάζει παραιτήσου από παντού
Είναι τα ίδια μου τα λόγια που επιστρέφουν σε μένα
Έτσι καθώς σου τραγουδάω με το σφυγμό ενός νεκρού

Ωχ αμάν, αμάν
Ωχ αμάν, αμάν
Ωχ αμάν, αμάν
Και ως πότε τούτη η άμυνα και ως που θα μας βγάλει
Ακούω μόνο γουώκμαν

ΥΓ: Ο Δήμος Μούτσης είναι ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης. Κορυφαίος συνθέτης, στιχουργός αλλά και ερμηνευτής των τραγουδιών του. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι από τα αγαπημένα μου. Με ακολουθεί από τα φοιτητικά μου χρόνια. Ως πότε τούτη η άμυνα και ως που θα με βγάλει…

                                           ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ..

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ  (ΣΤΙΧΟΥΡΓΟΣ) ( 20 Απριλίου του 1922- 30 Οκτωβρίου του 1988)

ΣΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ

Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; 
Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω
...στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας.
«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ
ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες...

 ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ

Ο ήλιος ήσουν κι η αυγή
της νύχτας το φεγγάρι
της μάνας μου ήσουν η ευχή
της Παναγιάς η χάρη

Έφυγες και κλαίει ο άνεμος το κύμα
κλαίνε τ’ άστρα κι η νυχτιά
κλαίει κι η μάνα μου στο μνήμα
κλαίει, κλαίει κι η Παναγιά

Στον πυρετό ήσουνα δροσιά
κερί μες στο σκοτάδι
άστρο στην κοσμοχαλασιά
βασιλικός στον Άδη

Έφυγες και κλαίει ο άνεμος το κύμα
κλαίνε τ’ άστρα κι η νυχτιά
κλαίει κι η μάνα μου στο μνήμα
κλαίει, κλαίει κι η Παναγιά..

ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ

Μ’ αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός
κάθε καρφί του πίκρα και λυγμός
Μα όταν γυρίζαμε το βράδυ απ’ τη δουλειά
εγώ και εκείνη όνειρα, φιλιά

Το `δερνε αγέρας κι η βροχή
μα ήταν λιμάνι κι αγκαλιά και γλυκιά απαντοχή
Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή.

Πάρ’ το στεφάνι μας, πάρ’ το γεράνι μας
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή
Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου
εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί

Ένα κρεβάτι και μια κούνια στη γωνιά
στην τρύπια στέγη του άστρα και πουλιά
Κάθε του πόρτα ιδρώτας κι αναστεναγμός
κάθε παράθυρό του κι ουρανός

Κι όταν ερχόταν η βραδιά
μες στο στενό σοκάκι ξεφαντώναν τα παιδιά
Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε καρδιά

Πάρ’ το στεφάνι μας, πάρ’ το γεράνι μας
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή
Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου
εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί

ΓΕΡΝΑΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΖΕΙ

Ήταν ατέλειωτη η μέρα
κι ως νύχτωνε σε μια γωνιά
μ’ ένα τσιγάρο του πατέρα
τους άντρες παίζαμε κρυφά.

Τώρα η μέρα σε τρομάζει
γύρω αποτσίγαρα σωρός
και πια δεν είναι γυρισμός
γερνάς και σκοτεινιάζει.

Γέλια παιδιών έξω απ’ το σπίτι
πέτρες στην τσέπη της ποδιάς
μα έφτανε ένα νεκρό σπουργίτι
για να σε κάνει να πονάς.

Υ.Γ: Ο Τάσος Λειβαδίτης είναι ένας από τους πιο μελοποιημένους ποιητές-στιχουργούς. Τον δεύτερο τίτλο δεν τον θεωρούσε καθόλου υποτιμητικό. Αγαπώ όλα του τα τραγούδια…..Το πεντάστιχό του <<Σε μια γυναίκα>> το λατρεύω. Γιατί πολύ απλά μιλάει για το θαύμα της αγάπης…

                                             

                                                                ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΦΩΣ....

Υ.Γ: Άνθρωποι διακινδυνεύοντας τη ζωή τους σώζουν συνανθρώπους τους. Δίνουν ζωή χωρίς ανταλλάγματα.. Ακόμα και ο εβδομηντάχρονος από τη Μυτιλήνη που έπεσε στα κύματα για να βοηθήσει τα μωρέλια, όπως είπε, που πνίγονται. Την ίδια στιγμή η Ευρώπη και σύσσωμος...ο πολιτισμένος δυτικός κόσμος δεν βλέπει, δεν ακούει και δεν κατανοεί ότι ο πόλεμός τους στη Συρία πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Φαινομενικά βέβαια τον καταδικάζουν, στην πραγματικότητα όμως ενισχύουν την εμφύλια σύρραξη υποστηρίζοντας τα δικά τους συμφέροντα στην περιοχή. Είναι ο μόνος υπεύθυνος γι αυτή  την καθημερινή τραγωδία των προσφύγων που θαλασσοπνίγονται για να σωθούν..... Αφιερωμένο λοιπόν σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο το παρακάτω τετράστιχο του Κωστή Παλαμά.από την ποιητική συλλογή << ο κύκλος των τετράστιχων>>

                                                                         ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Τετράστιχο¹

Στην αργατιά, στη χωρατιά το χιόνι, η γρίπη, η πείνα, οι λύκοι,

Ποτάμια, πέλαγα, στεριές, ξολοθρεμός και φρίκη.

Χειμώνας άγριος. Κι η φωτιά, καλοκαιριά στην κάμαρά μου.

Ντρέπομαι για την ζέστα μου και για την ανθρωπιά μου.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ