Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ...

Η ποίηση είναι επιστροφή

Σε οικεία μέρη

Άνοιξη και φθινόπωρο μαζί

Και καλοκαίρι

Νόστιμον ήμαρ στην σπαρμένη γη σου

Κι όταν γυρίζει απ΄ τα ξένα  το παιδί σου

Η ποίηση είναι επιστροφή

Δροσάτο να φυσάει το αγέρι

Καρπούζι κατακόκκινο στο χέρι

Μια Κυριακή.

Ταξίδι με ωτο στόπ  και με ποδήλατο

Και με τσιγγάνικη καρότσα και κορμί τροχήλατο

Η ποίηση είναι επιστροφή

Με τουμπελέκια και βιολί

Και έμπνευση

Που ακροβατεί

Με γκάζια μα και φρένα πειραγμένα

Κλαίγοντας

Που ποτέ δεν είναι εκεί

Όταν ακούει να σφυρίζουνε τα τρένα.

                                           ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ: Η ποίηση είναι επιστροφή. Ποτέ απομάκρυνση ή ξενιτιά. Μόνο επιστροφή.

ΟΙ ΑΝΥΠΑΚΟΥΟΙ ΑΝΕΜΟΙ..

Μια φορά και έναν καιρό στην πιο μακρινή γωνιά της γης  υπήρχε  μια  πολιτεία με το όνομα, Πολιτεία των Ανέμων. Σ΄αυτή την πολιτεία κυβερνούσε η Άπνοια. Ουδ΄όσο κάνει η μέλισσα κοντά στο λουλουδάκι, όπως λέει και ο ποιητής. Που σημαίνει ότι απουσίαζε η παραμικρή ανάσα, το ανεπαίσθητο φύσημα που προκαλούν τα μικροσκοπικά και λεπτεπίλεπτα φτερά της μέλισσας που πετά δίπλα σε ένα λουλούδι. Για πολιτεία των ανέμων η κατάσταση ήταν άκρως αποπνικτική. Πλήθος άνεμοι, βοριάδες, νοτιάδες, μελτέμια και αεράκια και κάθε λογής αερικά ζούσαν αφοπλισμένοι και κυριολεκτικά φιμωμένοι από κανόνες που έθετε η Άπνοια.

         Στην αποπνικτική αυτή ατμόσφαιρα της πολιτείας των ανέμων τα πάντα ήταν ετοιμόρροπα. Σπίτια, γέφυρες, δέντρα, πύργοι, σχολεία ,υπουργεία και φρούρια… Μα ακριβώς επειδή δεν φυσούσε το παραμικρό αεράκι, τίποτα δεν απειλούσε τα σαθρά και σάπια τους θεμέλια, την τόσο εύθραυστη ισορροπία τους. Έμεναν όρθια αν και εν δυνάμει ερείπια. Όλα λειτουργούσαν ρολόι. Τα ραδιόφωνα στη διαπασών έπαιζαν για σωφρονιστικούς λόγους το πολύ διδακτικό άσμα << του μικρού βοριά παράγγειλα να ΄ναι καλό παιδάκι, να μη χτυπάει πορτόφυλλα και το παραθυράκι>> και όλοι οι άνεμοι συνετίζονταν και συντονίζονταν με τις επιταγές του. Στο <<γιούρογκρουπ>> των τόσο όμοιων συνετών ανέμων που κάθε άλλο παρά επιτελούσαν τον σκοπό της ύπαρξής τους, δηλαδή να φυσάνε, τίποτα δεν προμήνυε κάποια αλλαγή .

           Μια μέρα στη κεντρική πλατεία της πολιτείας των ανέμων εμφανίστηκε από το πουθενά ένας ξένος με μια λατέρνα. Κάθισε σε ένα τραπεζάκι στην άκρη της πλατείας , έβγαλε  το σακάκι του γιατί η ζέστη ήταν αφόρητη και ζήτησε νερό. Αμέσως ανταποκρίθηκαν οι συνετοί άνεμοι προσέχοντας να μην φυσήξουν την παραμικρή ανάσα.- Που θα πάει , θα φυσήξει… αναφώνησε ο ξένος ευχαριστώντας τους ανέμους για το νερό και πριν προλάβουν εκείνοι να εκφράσουν την έκπληξή τους για την ανήκουστη  προσδοκία του ξένου ,η λατέρνα καλοκουρδισμένη άρχισε να τραγουδά… Να μας πάρεις μακριά, να μας πας στα πέρα μέρη, φύσα θάλασσα πλατιά, φύσα αγέρι, φύσα αγέρι…. Οι συνετοί άνεμοι έμειναν εμβρόντητοι. Αν είναι δυνατόν τέτοια τραγούδια σε μια πολιτεία που κυβερνάει η άπνοια!! Του είπαν να σταματήσει τη λατέρνα αμέσως. Ρώτησε γιατί. Του εξήγησαν . Μα εσείς δεν είστε άνεμοι; Ρώτησε ο ξένος. Δεν έχετε υποχρέωση να φυσάτε;

           Οι συνετοί άνεμοι αιφνιδιάστηκαν .Απάντησαν γεμάτοι ντροπή ότι έτσι δεν απειλούνταν τα ετοιμόρροπα κτήρια της πολιτείας.- Μα αφού είναι ετοιμόρροπα πρέπει να πέσουν ,απάντησε  ήσυχα ο ξένος .-Δεν είναι κακό να πέφτουν τα ετοιμόρροπα πράγματα. Αντίθετα είναι αναγκαίο. Οι συνετοί άνεμοι δεν μίλησαν. Κατάλαβαν πως δεν ήταν αυτή η δουλειά τους. Συνεννοήθηκαν με τα μάτια και καθώς ο ξένος φορτώθηκε τη λατέρνα του να φύγει , ένα στην αρχή απαλό θρόισμα που σιγά σιγά δυνάμωνε, απλώθηκε στο δάσος της πολιτείας των ανέμων και τον ξεπροβόδισε. Οι άνεμοι έπαψαν να είναι συνετοί και υπάκουοι. Ξανάγιναν απλώς άνεμοι. Το επόμενο λεπτό ένας εκκωφαντικός θόρυβος ακούστηκε. Στο φύσημα των ανυπάκουων ανέμων σωριάστηκαν σε ερείπια όλα τα ετοιμόρροπα κτήρια της πολιτείας των ανέμων.

                                                           ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ: Το αφιερώνω σε όλους τους ανθρώπους που κάνουν τη διαφορά.....

ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΜΑΡΤΗ ΤΟΥ 1952...

Η ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ συνελήφθη για την κομμουνιστική της δράση τον Δεκέμβριο του 1950 και καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη τον Φεβρουάριο του 1952. Ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε στις 30 Μαρτίου 1952, αλλά η δική της ποινή δεν πραγματοποιήθηκε, διότι ο γιος τους, Νίκος, που είχε στο μεταξύ γεννηθεί στη φυλακή, ήταν μόλις επτά μηνών.

Στο βιβλίο της <<μαρτυρίες μιας διαδρομής >>που εκδόθηκε μετά το θάνατό της στις 27 Οκτωβρίου του 2009,με την επιμέλεια του Άγγελου Δεληβορριά ,διευθυντή του Μουσείου Μπενάκη, με τον οποίο τη συνέδεε μια σχέση εμπιστοσύνης, αποτυπώνει  όλη της την προσωπική και πολιτική της παρακαταθήκη.

Τη θυμήθηκα με αφορμή μια συνέντευξή της που είδα, στην Έλενα Ακρίτα, να μιλάει για όλα. Και βεβαίως για τον πιο φοβερό δικό της Μάρτη του 1952, όταν εκτελέστηκε ο σύντροφός της Νίκος Μπελογιάννης …Θα μου πείτε περασμένες ιστορίες ..Εμένα όμως μου αρέσουν οι περασμένες ιστορίες και τα βιβλία που τις διηγούνται . Το βιβλίο της το προτείνω σε όσους πιστεύουν πως η αλήθεια των ανθρώπων πρέπει να μεταλαμπαδεύεται εις τους αιώνες. Θαύμασα και τους δυο αυτούς ανθρώπους. Όχι μόνο για τον αγώνα τους για τις αξίες που πίστευαν σε μαύρες εποχές αλλά για τον έρωτά τους ,το χιούμορ και τα γέλια τους που έμειναν ζωντανά και αναλλοίωτα σε όλη την διάρκεια της αγωνιστικής ζωής τους ,ακόμα και στην απομόνωση ,στα στρατοδικεία , στην φυλακή…

Για του λόγου το αληθές παραθέτω ένα ποίημα που έγραψε ο μελλοθάνατος Μπελογιάννης στη αγαπημένη του Έλλη Παππά.

                 

Εμπήκες βαθιά μες στην ψυχή μου και την πότισες

Λατρεία που δεν γνώρισε ποτέ κανείς θεός

Λαχτάρα που ποτέ δεν ονειρεύτηκε γυναίκα

Ήλιος ήρθες μέσα στη νύχτα και τη φώτισες.

Μου δωσες το χέρι σου κι ευθύς πίστεψα

Όνειρο πως ήσουν και ζωντάνεψες

Ύστερα από τόσα χρόνια που σε γύρευα.

Σαν την πιο χαρούμενη άνοιξη της γης

Άνθισε η καρδιά μου για να σε δεχτεί

Γύρω μας όλα λες και φόρεσαν τα γιορτινά τους

Απ΄ τη γαζία του δρόμου ως τα κελιά μας

Ποιος ουρανός μπορεί να μην κάνει ξαστεριά

Ως θα αντικρύσει την αποθέωση της αγάπης μας;

                                            

Αυτά έγραφε ο ερωτευμένος Νίκος Μπελογιάννης από την απομόνωση, έναν άλλο Μάρτη του 1952, στην επίσης φυλακισμένη γυναίκα που αγαπούσε…. Και άλλα πολλά ..Οι στίχοι του κάνουν ακροστιχίδα..ΕΛΛΗ ΜΟΥ ΣΑΓΑΠΩ…

Τέλος αφιερώνω τα παραπάνω στην αδελφή μου τη Φωτούλα που έχει σήμερα τα γενέθλιά της και ξέρω πως δε θα παρεξηγήσει αυτή την αφιέρωση γιατί γνωρίζει πολύ καλά τις εμμονές μου. Της εύχομαι να είναι γερή και δυνατή και να μας χαρίζει πάντα την τόσο φωτεινή και ελπιδοφόρα παρουσία της. Φωτούλα θυμήσου το ταξίδι που μου έχεις τάξει....

                                                      ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ.

ΡΩΜΗ: Η ΑΙΩΝΙΑ ΠΟΛΗ....

Υ.Γ: ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗ ΡΩΜΗ!!!ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΗΛΙΑ ΜΟΥ..ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΥΠΕΡΟΧΑ..ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ!!!
                                                                             ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΜΕΛΙΝΑ...

ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  ΣΤΑΘΜΟΣ....ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ  ΚΙ ΑΝ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΩ ΔΕΝ ΤΗ ΧΟΡΤΑΙΝΩ........ΟΛΟΚΛΗΡΗ...... ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΛΑΙΩ!!! ΣΗΜΕΡΑ ΟΣΟ ΠΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ...

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τι φοβάσαι περισσότερο;
ΜΕΛΙΝΑ: Φοβάμαι μήπως χαθεί η ιδεολογία στη γη..Και εμείς οι άνθρωποι γίνουμε ανθρωπάκια, να κοιτάμε πώς θα καλοπεράσουμε ..Κι εμείς οι Έλληνες, μήπως χάσουμε την αγωνιστικότητά μας...
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ποια αξία θεωρείς πιο σημαντική στη ζωή σου;
ΜΕΛΙΝΑ: Την ελευθερία...
                                                         ΜΑΡΙΑ  ΦΟΥΚΑ

ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας για το παιχνίδι με τις λέξεις, για τον φετιχισμό των  λέξεων ,για το είναι και το φαίνεσθαι. Έτσι η τρόικα έγινε θεσμοί, το μνημόνιο δανειακή σύμβαση και συμφωνία γέφυρα, το κούρεμα αναδιάρθρωση  και πλείστα άλλα ανάλογα παραδείγματα. Κι εγώ η ίδια που θεωρώ την ουσία ακριβότερη από κάθε περιτύλιγμα που συχνά κρύβει τις ασχήμιες της σε ευρηματικές και καλοφτιαγμένες λέξεις ,αντιλαμβάνομαι τη σημασία που έχει καμιά φορά αυτό το τόσο παρεξηγημένο φαίνεσθαι.

Ναι λοιπόν, έχει την αξία του το πώς εμφανίζεται μια κατάσταση, ένα μέτρο , μια συμπεριφορά. Και ασφαλώς έχει τη σημειολογία της η κάθε χειρονομία, προσφώνηση, ένδυση ,τοποθέτηση, κατάφαση ή άρνηση. Έτσι  έχει μεγάλη σημασία μια χρεοκοπημένη χώρα όπως η Ελλάδα να μπορεί να διαπραγματεύεται απαιτώντας να τηρούνται τα προσχήματα ενός δημοκρατικό διαλόγου ανάμεσα σε Ευρωπαίους εταίρους και όχι ανάμεσα σε σκλάβους και αφεντικά. Και αυτό δεν είναι μόνο επιφάνεια .Είναι και ουσία. Κι αν κάποιες  λέξεις μας κάνουν να αισθανόμαστε καλύτερα για να αντέχουμε τα δυσβάσταχτα πράγματα ας τις χρησιμοποιούμε.

Άλλωστε όλοι μας ψάχνουμε να βρούμε την Ουσία μέσα σε κάθε τι που βλέπουμε να μας παρουσιάζεται ως Επιφάνεια. Είτε πρόκειται για φευγαλέες ή εστιασμένες   ματιές, χαμόγελα ,αδιάφορα ή φοβισμένα βλέμματα ,παγωμένες ατάκες και φιλόξενες ή μη αγκαλιές. Ψάχνουμε την Ουσία στην Επιφάνεια και της Επιφάνειας την Ουσία. Έτσι ή αλλιώς λοιπόν καταλήγουμε πάντα στην Ουσία.

                                                                    ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ.

ΜΑΡΤΗΣ...

Μάρτης 

Διαμαρτυρόμενος

Εν όψει

Εντόνως .

Βροχή απαγορεύσεις

Και εμπόδια .

Της Άνοιξης πρωτότοκος

Και κακομαθημένος.

Αυστηρά

Προσανατολισμένος

Σε διαψεύσεις

Προσδοκιών ηλιόλουστων.

Τις παροιμίες

Δικαιώνει .

Γδάρτης.

Κάποια στιγμή το παίρνει απόφαση.

Δίνει

Προτεραιότητα

Στην

Άνοιξη…..

        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ.

Υ.Γ: Η Άνοιξη είναι μια Εποχή που διεκδικείται κυρίως από αυτούς που δεν φοβούνται το Χειμώνα. Αλλιώς δεν έχει νόημα η ευλογία της. Γιατί δεν είναι απλώς μια Εποχή .Είναι μια Υπόσχεση Νίκης ενάντια στο Φόβο της Ακινησίας και της Παγερής Σιωπής. Ένα Άνοιγμα στο Φως. Μια Επανάσταση. Που κρύβεται μες το Χειμώνα……