Ευχαριστώ όσους προσευχήθηκαν μαζί μου σήμερα για Σένα. Ήσουν κοντά μας στον καφέ..Αναπαυμένος πια...

Η ΠΑΡΑΚΜΗ....

Γράφει κίτρινα φύλλα σε λευκά τετράδια.

Σκεπάζει με χρυσάφι μνήμες.

Αλλοτινά φεγγάρια κατακόκκινα

Με ζήλο ζωγραφίζει.

Και σκεπασμένη με ένα πέπλο διάφανο

Για να τη βλέπουν όλοι ..
H Παρακμή…

                           ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Η ΘΑΛΑΣΣΑ....

Η θάλασσα δεν απαντά όταν ρωτάς γιατί.

Γιατί είναι θάλασσα.

Δεν εξηγεί ναυάγια και τρικυμίες .

Δεν έχει λέξεις.

Θαλασσοδέρνει και θαλασσοδέρνεται.

Δεν έχει τέλος.

Η θάλασσα καμώνεται πως δεν γνωρίζει

Αυτά που πνίγει.

Δεν έχει μνήμη.

Έχει μεγάλο θράσος και πυγμή η θάλασσα

Σαν τους ανθρώπους.

                           ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ.

 

 

ΝΥΧΤΟΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΑ....

                                                   Χρυσάφι ο ήλιος μια αυγή

                                                   Σεργιάνισε

                                                   Σύννεφα μπόρες και βροχές

                                                   Βασάνισε.

                                                   Ασήμι το φεγγάρι μια νυχτιά

                                                   Αρμένισε

                                                   Έρωτες πρώτους και δειλούς

                                                    Εθέρισε.

                                                   Χιόνι ο χειμώνας ο βαρύς

                                                   Εδώρισε

                                                   Χαρές και γέλια κι αγκαλιές

                                                   Εξόρισε.

                                                                                               ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ.

Η ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ...

Στίχοι:  

ΧΕΙΜΩΝΑΝΘΟΣ..

Φθινόπωρο στον έρωτα
απόψε ανατέλλει
αρισμαρί και μέλι
μύρισαν τα βουνά
κι εγώ κοιτάζω σιωπηλός
το χώμα το βρεγμένο
σαν κάρβουνο αναμμένο
η ομορφιά πονά.

Φιλί γυρεύω του ουρανού
κι αυτός μου δίνει στάχτη
μα απ’ της καρδιάς τ’ αδράχτι
σαν θέλω να κοπείς
σαλεύουν τα πορτόφυλλα
κι η κλειδωνιά γυρίζει
αέρας μου σφυρίζει
αν έρθεις, μην αργείς.

Γδύσου κι από τα μάτια μου
πάρε νερό και πλύσου
ο χωρισμός θυμήσου
είναι χειμωνανθός
τη λύπη την κατοίκησα
σε νύχτα και σε μέρα
σ’ αφήνω στον αέρα
για να σε βρω στο φως.

Η αγάπη φόβους και όνειρα
δειπνά προτού ραγίσει
στου πόνου το ξωκλήσι
αγιάζει η ερημιά
κι εγώ μια θλίψη που ζητώ
για να με σημαδέψει
το φως πριν βασιλέψει
θα σ’ αρνηθώ ξανά.

ΣΤΙΧΟΙ: Ελένη Φωτάκη

ΜΟΥΣΙΚΗ: Γιώργος Καζαντζής

ΠΡΏΤΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ: Γιάννης Χαρούλης.

Υ.Γ: Την νύχτα την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα, σ΄αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως. Εκπληκτικοί στίχοι. Τους αφιερώνω σε όλους όσους ψάχνουν τους άλλους στο Φως. Στη φωτεινή δηλαδή πλευρά τους. Και προσπαθούν να την ενισχύσουν με την αγάπη και την αποδοχή.

                                       ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ.

ι:  

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΣΠΡΟΥ...

Κρύβει πολλή σκληρότητα το χιόνι.

Θάβει  χρωματιστά τοπία
Το φασισμό του Άσπρου επιβάλλει.

Κρύβει μεγάλη απόγνωση το χιόνι.
Τόσο που δεν αντέχεται....

                              ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ....

 Tα λαμπιόνια

 Όλων των δέντρων

 Στα χαρίζω.

Να φέγγουνε στον ουρανό

 Που πας.

Φως να σκορπάνε

 Αστέρια .

Μονοπάτια.

Να τρέχεις δίπλα μας..

    ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ