ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ……..

Γιατί να είναι η ποίηση

Τραγούδι εμπνευσμένο από τη θλίψη

Και στίχος από τα πιο βαθιά

Και  ανικανοποίητα όνειρα παρμένος;

Γιατί να είναι η ποίηση

Τραγούδι του έρωτα θρηνητικό

Και μελωδία συντροφική

Στις πιο μοναχικές και απελπισμένες νύχτες;

Γιατί να είναι η ποίηση

Κραυγή στη σιωπή των ανήκουστων

Φως στο σκοτάδι των τυφλών

Και περιβόλι ευωδιαστό

Στη γη που δεν γνώρισε ποτέ την Άνοιξη;

Γιατί, η Ποίηση

Αυτή η ιδανική και άπιαστη

Αγαπημένη των πολλών,

Η ερωμένη των λίγων,

Στο πλευρό δεν πλαγιάζει  ενός

Και κτήμα δεν γίνεται ποτέ κανενός….

                                                                          ΠΑΠΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ

                                                                          ΤΑΞΗ Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ  ΦΑΡΡΩΝ 

                                                                           ΣΧ.ΕΤΟΣ: 2012-13

                                                                           ΕΙΝΑΙ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ

                                                                           ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

                                                                          ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ…

                                                                           ΜΑΘΗΤΡΙΑ ΜΟΥ!!!

                                                                                           Υ.Γ: Στέλνω την αγάπη μου σε όλους τους μαθητές μου του Γυμνασίου Φαρρών… Θα τους θυμάμαι πάντα….

                                                                                                       ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΤΑ ΧΑΙΚΟΥ ΤΗΣ Β΄ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΦΑΡΡΩΝ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΙΛΙΑΔΑ....

Αγαμέμνονα                                 Ήρα πονηρή                                Συ Έκτορα

Αδίστακτε  Ατρείδη                     ξεγέλασες τον Δία                     πολέμησες γενναία

Τυφλώθηκες από την  ύβρη.      Με φλόγα ερωτική.                 Για την Τροία την ωραία.

Γιατί αβάστακτε                        Φοίβε πονηρέ                             Ω Ανδρομάχη

Ατρείδη νευρίασες                   πισώπλατα χτύπησες                εσένα λυπάμαι

Τον Αχιλλέα;                             Τον  Πάτροκλο.                            Που μόνη έμεινες.

Πάρη τρομερέ                             Συ Κλυταιμνήστρα                      Ω Μυρμιδόνες

Για να πάρεις την Ελένη            άντρα απαρνήθηκες                  μόνοι μείνατε

Πάλεψες γερά….                         Ω ελεεινή!                                     Χωρίς τον Αχιλλέα! 

Ω εσύ Ορέστη                             Ω Αχιλλέα                                    Ω Αχιλλέα

Μάνα  εθανάτωσες                   θα πέσεις ή θα πέσω                γιατί φιλονίκησες

Για εκδίκηση                               Έκτορας λέγει.                           Με τον Ατρείδη.

Συ Αχιλλέα                                 Ω Διήφοβε                                   Φεύγοντας εσύ

Που σκοτώθηκες                      γιατί να ξεγελάσεις                    Έκτορα από τη ζωή

Στης Τροίας τα εδάφη.            Τον Έκτορα;                                 Όλοι σε θρηνούν.

Αγαμέμνονα                                Έκτορα εσύ                              Συ Πάτροκλε που

Το παιδί σου σκότωσες             μεγάλε πολέμαρχε                σκοτώθηκες κάτω της        

Για τους Αχαιούς.                       Γυναίκα άφησες.                    Τροίας τα τείχη.

 ΕΓΡΑΨΑΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ: Αντωνίου Ανδρέας,  Αστεριώτη    Μαρία, Γκαβού Ελένη, Γκολώνη Γεωργία ,Καλανδράκης Κώστας, Κανελλάκη Όλγα, Καπογιαννόπουλος  Κώστας,Κουιτόρος Τάσος, Κουφός Τάκης,  Λέκα  Ραμάντα, Μακρόπουλος Γιάννης ,Ντάκα Ρωμαίο, Παπαδιονυσίου Άγγελος, Παπανδρέου Νεκτάριος ,Ρατς  Λορεντάνα, Σίνος  Νίκος, Σχοινά Ιωάννα, Φελούκας Γιάννης, Φιλιππόπουλος  Βλάσσης, Παναγιώτης  Χριστοδουλής, 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ......

Ρωμαλέα πάντα αντιστέκεται στο βλέμμα

που η Ζωή με τα ματόκλαδά του γνέφει.

Δεν ξέρει λέει τι θα φέρουνε τα σύννεφα

Κι η μπόρα που μπορεί να  μην  αργήσει.

Αγέρωχη γυναίκα ακόμα και στον ύπνο της

Δεν επιτρέπει στα όνειρα να αγγίξουν

Το κρεβάτι της. Όταν ξυπνά, κινδύνους

Προφασίζεται. Και κάνει πως δεν βλέπει.

Χειρονομεί  αντιφάσεις και διλήμματα .

Εξηγεί με στόμφο τα πανάρχαια γιατί.

Πυροβολεί βροχές τις χιλιοειπωμένες

Λέξεις. Αυτές βαλτώνουν απ΄ το φόβο.

Βιάζονται να προσποιηθούν ,να πλήξουν.

Αγέρωχη υπνοβατεί στους δρόμους.

Πάει καταπάνω στα αυτοκίνητα . Δεν απαντά

 Στις ερωτήσεις . Διακόπτει τις φωνές.

Φίλοι φυλλορροούν φιλιά στις λεωφόρους.

Λείπουν. Λειψή παλεύει να τελειώσει η μέρα.

Να περπατήσει δαιδαλώδεις διαδρομές .

Σαν σουρουπώνει πασχίζουνε να φέξουν.

Να φωτίσουν βήματα ,να παίξουνε κρυφτό.

Οι Φόβοι. Τα προτελευταία λόγια. Του τέλους

Θέλει να ξεχάσει την αρχή. Μετρά αντίστροφα.

Νικιέται και νικάει κάθε μέρα  η Γυναίκα.

                                       ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ.

ΑΝΤΩΝΗ ΒΑΡΔΗ ΣΤΟ ΚΑΛΟ..........

ΥΠΕΡΟΧΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΒΑΡΔΗ......ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ.....

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΩΡΟΣ.....

Δεν είναι ο χώρος.

Είναι η ζέστη των σωμάτων.

Το καλωσόρισμα. Η καλημέρα.

Δυο λέξεις: Στο καλό..

Δεν είναι το ανοιχτό παράθυρο.

Σε φόντο πράσινο .

Ή μόνο αυτό.

Είναι η αύρα των ανθρώπων.

Το λίκνισμα των λέξεων.

Η  επαφή. Το μοίρασμα στιγμών.

Τέλος  το σκηνικό δεν είναι.

Όχι μόνο.

Είναι ποιοι γράφουν

Το σενάριο.

Ποιοι παίζουνε τους ρόλους.

Ποιοι παρακολουθούν

Χωρίς να πλήττουν.

Και ξέρουν

Πως συνήθως

 Είναι  τα πράγματα

 Πολύ πιο σοβαρά

απ΄ ό,τι δείχνουν….

                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ......

Βροχές είναι οι λέξεις.

Στην άνυδρη εποχή

 των πυρετών

Δροσίζουνε των σχέσεων

 Τα δέντρα.

Κι αυτά καρπίζουν

 Και γλυκαίνουν.

Οι λέξεις είναι καταιγίδες.

Τσακίζουν και ρημάζουν

Σπίτια.

Αγάπες.

 Έρωτες.

Φιλίες που λυπάται ο χρόνος.

Οι λέξεις θανατώνουν

Και γεννάνε.

Τρέχουν . Μπερδεύονται.

Πενθούν την πλήξη.

Την απουσία. Την απόσταση.

Παραμυθιάζουν. Μα όχι

Για πολύ.

 Ισορροπούν.

Μα ο ακροβάτης πέφτει.

Ίσως γιατί οι λέξεις

Δεν λυπούνται .

Ούτε το θύτη ούτε το θύμα.

Το δούναι και λαβείν της σκέψης

Που απλώς βαφτίζει

Την αλήθεια ψέμα

Κρατώντας πάντα ένα καθρέφτη.

Να αυτοθαυμάζεται.

           ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ: Παρόλα αυτά πιστεύω στον θεραπευτικό ρόλο της λέξης. Είτε ως παραμύθι και γλυκό ψέμα ,είτε ως αλήθεια πικρή που δε λέγεται ποτέ παρά μόνο από εχθρούς που παριστάνουν τους φίλους. Νόμισμα με δυο όψεις, πάντοτε με μάγευε και ομόρφαινε τις στιγμές μου. Ακόμα και στην πιο αποκρουστική μορφή της , η λέξη εκτονώνει την ένταση που σαν βρόγχος  σε πνίγει. Η λέξη χαμόγελο, η λέξη όνειρο, η λέξη φόβος, η λέξη εφιάλτης, η λέξη πόνος , η λέξη μνήμη. Ευχαριστώ τις λέξεις…..