Στους χιλιάδες
εργαζόμενους που διεκδίκησαν διαδηλώνοντας αυτονόητα δικαιώματα για αξιοπρεπείς
συνθήκες εργασίας, μισθούς, συμμετοχή σε απεργίες, εργατικό δίκαιο και
κοινωνική ασφάλιση..Δικαιώματα που με αίμα κατοχυρώθηκαν και όχι δια μαγείας.
Υ.Γ: Όσοι ξεμπερδεύουν
με τους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής λέγοντας ότι ήταν κομμουνιστές ένθεν
κακείθεν , θα πω μόνο τούτο.. Ήταν
άνθρωποι που πέθαναν με το κεφάλι ψηλά τιμώντας την Ελλάδα και την αξιοπρέπεια
του ανθρώπου..
Υ.Γ: ΟΆρης Σερβετάλης , ο γνωστός σε όλους μαςΛάζαρος από το Είσαι το ταίρι μου, στο
ρόλο του μοναχού στο Άγιο Όροςστην σειρά ΜΠΛΕ της Κυπριακής τηλεόρασης που τυχαία ανακάλυψα, με έκανε
να σκεφτώ και πάλι πόσο μακριά βρισκόμαστε από αυτό που οι ασκητές ονομάζουν
Θεό. Ένα ρο χωρίζει τον Άγριο από τον Άγιο. Και είμαστε όλοι Άγριοι ,λέει.
Απορρίπτουμε, καταδικάζουμε , κατακρίνουμε , κάνουμε τους τροχονόμους στην
διαδρομή της ζωής ανθρώπων που δεν γνωρίζουμε τι περνάνε και βάζουμε στην προκρούστεια κλίνη της δικής μας λογικής την
ασύλληπτη λογική του Θεού που υποτίθεται πιστεύουμε. Κάνουμε, όπως είδαμε σε
μια σκηνή της ταινίας, μια τρύπα στην άμμο και θέλουμε να χωρέσουμε τη θάλασσα
και αυτόν που τη δημιούργησε. Έτσι παρεμβαίνουμε αδιάκριτα στο Θείο Σχέδιο και
στην Θεία Πρόνοια και αρνούμαστε αυτή να υπάρχει παρά μόνο για αυτούς που εμείς
θεωρούμε άξιους. Κραυγάζουμε ακόμα και από άμβωνος αφορισμούς και κατάρες για
πλάσματα του Θεού μόνο και μόνο γιατί δεν ψηφίζουν το κόμμα μας, δεν έχουν την
ορθή οικογενειακή και κοινωνική στάμπα , ντύνονται κάπως, γράφουν με το αριστερό
και πάει λέγοντας. Είμαστε άκρως εφευρετικοί στο να βρίσκουμε διαφορές , εγκλήματα και
αμαρτίες στους απέναντι και αρεσκόμαστε στο να επιδεικνύουμε την δική μας συνέπεια
και υπακοή σε κανόνες που απαγορεύουν και απαγορεύουν και απαγορεύουν. Ξεχνάμε όμως
ότι ο κάθε άνθρωπος έχει τον χαρακτήρα και τα δεδομένα του και η Πίστη είναι
Βίωμα Προσωπικό που δεν κάνει παρελάσεις για να αρέσει ούτε προσευχές εν τάξει
και παρατάξει. Κρύβεται σε μια Αγρυπνία, σε μια Ελεημοσύνη που δεν θα γίνει
ποτέ στα φανερά, σε μια Προσευχή για τον αλλόθρησκο και τον ξένο που υποφέρει
μακριά από την Εστία του και το Θεό του, σε μια απλή και καλή κουβέντα που θα
κατευνάσει και δεν θα οξύνει τα πνεύματα. Στην ταινία, ο μοναχός με το διορατικό
χάρισμα προτείνει την Eξομολόγηση ως την ύψιστη μορφή συνάντησης με την ηρεμία
και την γαλήνη της ψυχής και έχει δίκιο. Σε μια εποχή ταραχής και αγωνιώδους
προσπάθειας να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας είναι και αυτό μια Στάση.
Νιώθεται, όπως λέει ο ποιητής. Πότε νιώθεται ως τέτοια; Όταν την δοκιμάσεις
αδειάζοντας από μέσα σου το βάρος που κουβαλάς και εμπιστευτείς περισσότερο την
δύναμή Του. Υ.Γ2: Οι μεταφυσικές αναζητήσεις είναι διαχρονικές και δεν έχουν φυλή και χρώμα.Όσοι λένε ότι δεν έχουν, λένε ψέματα. Και όσοι νομίζουν ότι έχουν όλες τις απαντήσεις , επίσης. Όπως θα καταλάβετε όσοι δείτε το απόσπασμα της ταινίας που αναρτώ, σχολιάζω μόνο αυτά που με εντυπωσίασαν περισσότερο. Οι ερμηνείες που δίνω ενδέχεται να φαίνονται αυθαίρετες αλλά είναι δικές μου. Με ονοματεπώνυμο!
Υ.Γ: Η παράσταση των Παραμυθιών, που για μια τελευταία φορά ειπώθηκαν ανάποδα από την θεατρική ομάδα του 2ου Γυμνασίου Πατρών, στην θεατρική σκηνή του Παμμικρασιατικού Συνδέσμου, ήταν σπουδαία. Όλα τα παιδιά έδωσαν την ψυχή τους ! Έπαιξαν , τραγούδησαν , χόρεψαν. Όλη η δικαιολογημένη κούραση που νιώθαμε πήγε περίπατο και έδωσε την θέση της στην χαρά και ικανοποίηση...Χίλια ευχαριστώ δεν φτάνουν στα υπέροχα παιδιά της θεατρικής ομάδας..Η αγάπη μας θα τα συντροφεύει πάντα και οι ευχές μας για καλή πρόοδο στις σπουδές και στη ζωή τους..Τώρα κοιτάμε μπροστά και ονειρευόμαστε άλλα ταξίδια..Όποια ταξίδια..Εννοείται με επιστροφή....
Υ.Γ: Ένας πολύ χρήσιμος
όσο και άχαρος ρόλος για τον εκπαιδευτικό ανεξαρτήτως ειδικότητας είναι
χωρίς αμφιβολία ο ρόλος του
επιτηρητήστις Πανελλήνιες
Εξετάσειςπου αποτελεί Θεσμό στη χώρα μας
εδώ….. και αιώνες- γνωρίζω την υπερβολή της έκφρασης αλλά έτσι νιώθω- Θεσμό, επαναλαμβάνω,που δεν συνοδεύεται –ίσως ο
μοναδικός στο είδος του- με μομφές οποιασδήποτε διαβλητότητας ούτε καν ως ελάχιστη υποψία… Αυτό βέβαια είναι αποτέλεσμα της
ακάματης προσπάθειας χιλιάδων συναδέλφων μου που με μεγάλο άγχος και
υπευθυνότητα προσέρχονται στα εξεταστικά κέντρα της χώρας για να εξασφαλίσουν
την απρόσκοπτη διεξαγωγή των εξετάσεωνγια τα Ανώτερα και Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.. Εδώ δεν θα αναφερθώ
καθόλου στο αν αξίζει τελικά τον κόπο να προσπαθήσει κανείς να πετύχει στην
Ελλάδα της Κρίσης και της Ανεργίας και της Εθνικής μας Γκαντεμιάς να διώχνουμε
τα παιδιά μας στο Εξωτερικό προς αναζήτηση μιας καλύτερης μοίρας στις μεταπτυχιακές
σπουδές και στην δουλειά τους. Την απάντηση θα την δώσει ο καθένας κατά πως
νιώθει , σκέφτεται και αξιολογεί την ζωή και τη γνώση. Εγώ κυρίως γράφω αυτές τις
γραμμές για να πω πόσο συγκινούμαι κάθε φορά που συναντώ τους μαθητές της Γ΄
Λυκείου, χαμογελαστούς παρά το άγχος τους , την κούραση και ενδεχομένως το
ξενύχτι τους , έτοιμους στην πλειοψηφία τους
να συνεργαστούν μαζί σου στον έλεγχο των στοιχείων τους και στην γενική τακτοποίηση όλων των απαραίτητων διαδικασιών
που προηγούνται της εξέτασης αλλά και έτοιμους να αστειευτούν, να μιλήσουν και να
επικοινωνήσουν την απολύτως δικαιολογημένη ανησυχία τους για το τι μέλλει
γενέσθαι την δύσκολη και πιο μεγάλη ώρα που είναι Τώρα.– Δεν είναι αλλά έτσι
νομίζουν-
Οι μαθητές αυτοί, που ηλικιακά
απέχουμε παρασάγγας, που εκείνοι πηγαίνουν και
εμείς γυρίζουμε, αφού δώσαμε Εξετάσεις σε άλλη Χιλιετία, άλλον Αιώνα και με
άλλο Νόμισμα, οι μαθητές ,επαναλαμβάνω, που χρησιμοποιούν λέξεις και τρόπους
στην καθημερινή τους ζωή που φαντάζουν σε μένα κινέζικα – και δεν με λες και
χαζή-αυτοί οι μαθητές , οι ύποπτοι και
κατασυκοφαντημένοι από όλα τα συστήματα και τις εξουσίες, υπομένουν καρτερικά και με αρχαιοελληνική στωικότητα το δυσβάστακτο βάρος
μιας εξέτασης που δεν θα ανακαλύψει και την Αμερική αν την αντιμετωπίσουν με
επιτυχία και που για πολλούς είναι ένα
σκαλοπάτι πιο κοντά στην Ανεργία. Έχοντας
βρεθεί και στην θέση του Γονιού Υποψηφίου Πανελληνίων και μάλιστα – δεν το
κρύβω- με πολύ άγχος αλλά και στην θέση Βαθμολογητή γραπτών –τοις ονόμασιν
κεκαλυμμένων- πάλι με πολύ άγχος για την ορθότητα ή μη της διόρθωσης προκειμένου να μην πάρω κάποιο
μαθητή στο λαιμό μου, και τώρα στη θέση
του Επιτηρητή –άρα δικαιούμαι δια να ομιλώ- θέλω από τα βάθη της καρδιάς μου να
ευχηθώ σε όλους τους μαθητές τα καλύτερα όχι μόνο για τις σπουδές και την δουλειά αλλά και για
τη ζωή τους μετά το Λύκειο. Και επειδή όσο να πεις ένα κόλλημα το έχω με παλιά τραγούδια, παλιά ποιήματα, παλιές
ταινίες, παλιές αγάπες , θα τους αφιερώσω
και ας φανεί alittlebitretroένα ποίημα του ΚΙΠΛΙΝΓΚόχι γιατί έχω ιδιαίτερη σχέση με την αγγλική
ποιητική τέχνη αλλά γιατί το ποίημα αυτό άρεσε στον πατέρα μου και μας είχε
μάθει να το απαγγέλλουμε απέξω …δυνατά και καθαρά… Το ποίημα βέβαια δεν
χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση..Φωνάζει από μόνο του…
Αν να
εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο τον εαυτό σου,
όταν
ο κόσμος δεν σε πιστεύει
κι αν μπορείς να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.
Να περιμένεις
αν μπορείς δίχως να χάνεις την υπομονή σου.
Κι αν
άλλοι σε συκοφαντούν,
να
μην καταδεχθείς ποτέ το ψέμα,
κι αν
σε μισούν, εσύ ποτέ σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,
μα να
μην κάνεις τον καλό ή τον πολύ σοφό στα λόγια.
Αν να
ονειρεύεσαι μπορείς,
και
να μην είσαι δούλος των ονείρων
αν να
στοχάζεσαι μπορείς,
δίχως
να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,
αν ν’
αντικρίζεις σου βαστά το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια
κι όμοια να φέρνεσαι σ’ αυτούς τους δυο
τυραννικούς απατεώνες,
αν
σου βαστά η ψυχή ν’ ακούς όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη, παραλλαγμένη απ’
τους κακούς,
για
νάναι για τους άμυαλους παγίδα,
ή
συντριμμένα να θωρείς όσα σου έχουν ρουφήξει τη ζωή σου
και
πάλι να ξαναρχινάς να χτίζεις μ’ εργαλεία πούναι φθαρμένα.
Αν
όσα απόχτησες μπορείς σ' ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις
και
δίχως φόβο,
μονομιάς
κορόνα ή γράμματα όλα να τα παίξεις
και
να τα χάσεις και απ’ αρχής, ατράνταχτος να ξεκινήσεις πάλι
και να μη βγάλεις και μιλιά ποτέ γι’ αυτόν τον
ξαφνικό χαμό σου.
Αν
νεύρα και καρδιά μπορείς και σπλάχνα και μυαλό
και όλα να τα σφίξεις
να σε
δουλέψουν ξαναρχής,
κι ας είναι από πολύ καιρό σωσμένα
και
να κρατιέσαι πάντα ορθός,
όταν
δε σούχει τίποτε απομείνει παρά μονάχα η θέληση, κράζοντας σ’ όλα αυτά:
«ΒΑΣΤΑΤΕ».
Αν με
τα πλήθη να μιλάς μπορείς
και
να κρατάς την αρετή σου,
με
βασιλιάδες να γυρνάς δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακρύνεις.
Αν
μήτε φίλοι, μήτ’ εχθροί μπορούνε πια ποτέ να πειράξουν,
όλο
τον κόσμο αν αγαπάς,
μα
και ποτέ πάρα πολύ κανένα.
Αν
του θυμού σου τις στιγμές που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου, μπορείς ν’ αφήσεις
να διαβούν την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,
δική
σου θάναι τότε η Γη,
μ’ όσα και μ’ ό,τι απάνω της
κι αν έχει και κάτι ακόμα πιο πολύ: Άνδρας
αληθινός θάσαι παιδί μου.
Υ.Γ2΅: Φυσικά υπάρχουν και άλλες επιλογές ζωής..Ο Κ.Βάρναλης μας τις παρουσιάζει παρωδώντας το ποίημα του Κίπλινγκ..Τα δυο ποιήματα δεν συμφωνούν σε τίποτε. Παραμόνο στον τελευταίο στίχο..Δική σας η επιλογή ......
Δεν σας ξεχάσαμε.
Είναι η καρδιά μας ένα ευρύ πεδίο αναστάσεως.
Δεν σας αφήσαμε άνιφτους κι άντυτους,
όλο αίματα, τρύπες και χώματα.
Μάρτυς ο ήλιος μας δεν
σας ξεχάσαμε!
Η καρδιά μας μεγάλωσε, απόχτησε ουρανό
με σελήνη κι αστέρια δικά της, λαμπρά,
για τους ήρωες, τους μάρτυρες, τους αγίους της.
Σκηνώσατε μέσα της κι υπάρχει απ' όταν
χάσατε εδώ τα παιδιά και τα σπίτια σας.
Υπάρχετε μέσα κι έξω από μας, στα δέντρα
που φυτέψατε και ψήλωσαν, άνθισαν, κάρπισαν
μόνα τους, δίχως εσάς. Δεν σας ξεχάσαμε!...
Κι αν δεν σας κάναμε
αιώνιο τραγούδι
δεν φταίμε εμείς. Σε τούτο τον τόπο είναι πολλά αυτά που το ύψος τους
φαίνεται δύσκολα. Περιβλημένες από ένα
πλατύγυρο φως καμωμένο από διάφανο αίμα
οι μορφές σας, στέκουν πάνω απ' την ποίηση.
Δε χωράνε στη μουσική. Ούτε φθόγγοι ούτε λέξεις
δεν φτάνουν να φτιάξουμε, ωραίο-ωραίο, καθώς
θα της ταίριαζε, ένα ένδυμα στη θυσία σας.
Αν μπορείτε ν' ακούσετε τη σιωπή μας, ακούστε τη
αδελφοί. Συγχωρέστε μας. Δεν σας ξεχάσαμε!
[πηγή: Αφιέρωμα στα 50
χρόνια από τη σφαγή του Διστόμου 1944-1994, περ. Εμβόλιμον (Άσπρα
Σπίτια Βοιωτίας), τχ. 21-22 (Ιούν. 1994)]
Δεν έχω φυσικά σκοπό να
κρίνω από σκηνοθετική ή άλλη πλευρά την Θεατρική Παράσταση που
παρακολουθήσαμεχθες στην θεατρική σκηνή
ΜΠΑΡΡΥ από τους σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας στο πλαίσιο των διπλωματικών παραστάσεων τους σε σκηνοθεσία
του Δ.Ήμελλου. Αυτό θα το κάνουν αρμοδιότεροι από μένα. Εκείνο μόνο που θα πω
ως ταπεινό κοινό, άκρως απαραίτητο όμως για την θεατρική διαδικασία όπως πολύ
ευγενικά μας είπε στην αρχή της παράστασης ο διευθυντής σπουδών Τσέζαρις
Γκραουζίνις, είναι ότι με άγγιξε
πραγματικά ο τρόπος προσέγγισης μιας υπόθεσης έτσι κι αλλιώς συγκλονιστικής. Οι
σπουδαστές με την αθωότητα αλλά και την ορμή της νιότης τους έδωσαν σάρκα και
οστά στο δράμα της Αδύναμης και Κατασυκοφαντημένης Αδικαίωτης ωστόσο Νέας Γυναίκας
όλων των Εποχών και των Αιώνων, όλων των Κρατών και των Πολιτισμών. Από μια κοινωνία
Υποκριτική και Ανήθικη, έτοιμη όμως να δικάσει τα παραστρατήματα και τις αμαρτίες
Ανυπεράσπιστων Πλασμάτων που κακοποιούνται στο χώρο εργασίας τουςκαι να
βάλει πρώτη τον λίθον. Οι νεαροί καλλιτέχνες λοιπόν είχαν κάτι –κάτι λέω-
από το μεγαλείο της σπουδαίας Κατερίνας Χέλμη των κόκκινων φαναριών
που μόνο να την προστατέψεις θέλεις όταν απειλεί ότι θα φαρμακωθεί αν την
εγκαταλείψει ο- κακό χρόνο να ΄χει- και
όχι μόνο έρωτάς της.. Μας θύμισαν σχεδόν σπαρακτικά την
Μαρία Φαρράρ του Μπρεχτ που μας παρακινεί σε κάθε στροφή να μην δείξουμε
καταφρόνια για την ανήλικη την παιδοκτόνο, γιατί το κάθε πλάσμα χρειάζεται όλων
μας τη συμπόνια. . Ξανασυναντήσαμε επίσης τις υπηρετριούλες των ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών που όλο και κάποια κυρία εθισμένη στα
χαρτιά θα τις κατηγορούσε για κλεψιά για να κουκουλώσει όπως όπως τις δικές της
χασούρες και όλο και κάποιος Πανάγος , ξάδελφος από το χωριό, θα ερχόταν για
βοήθεια κραυγάζοντας ευθαρσώς για το καθαρό του μετώπου τους.. Αλλά και τις φτωχούλες
παραδουλεύτρες του Παπαδιαμάντη , τα κορίτσια για τα θελήματα,
εύκολη λεία για τον κάθε επιτήδειο που ορεγόταν τα νιάτα τους και την ομορφιά τους. Η Τασία, η Αγγέλα, η Φανή, η Νέρα από το Νεραντζιά που δεν της
άρεσε , η Γεωργία, η Άννα ,οι Υπηρετριούλες χωρίς στον ήλιο μοίρα στην Καθημαγμένη
Ελλάδα του ΄50 αλλά καιο
Μένιος , ο Στράτος , ο Λάμπρος, η Αντρική Ματιά στην κοινωνία, Θύτες μα και Θύματα, Το Γκαρσόνι που ο κόσμος
να χαλάσει ήθελε να πληρωθεί και βεβαίως η κυρία Παπά που διόλου δεν την ένοιαζε
αν η παραδουλεύτρα της πήδηξε από τον έκτο ποιος ξέρει για ποιες αμαρτίες …ζωντάνεψαν
μπροστά μας, οι πρώτες με μια αθωότητα
σχεδόν βίαιη και προκλητική τόσο, όσο να μας αναγκάσουν να σκύψουμε με δέος στο αιώνιο δράμα τους..οι
υπόλοιποι , θύτες και θύματα μας έδειξαν την εικόνα μας όταν προσπαθούμε να
εκμεταλλευτούμε, να κουκουλώσουμε, να επιβιώσουμε πατώντας επί πτωμάτων αλλά
και όταν δεν αγαπάμε σωστά, όταν κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας , όταν δίνουμε
το δικαίωμα να μας θεωρούν θύματα, όταν καταδικάζουμε αθώους... Ο σκηνοθέτης της παράστασης Δ. Ήμελλος πρέπει
να είναι περήφανος για τα παιδιά του-
είμαι σίγουρη ότι έτσι θα νιώθει τους σπουδαστές του- που ένα έργο τόσο
απαιτητικό και πικρό το απέδωσαν χωρίς να χάσουν το ρυθμό –πομ-πομ-πομ- που
υπάρχει πάντοτε πίσω από κάθε Τέχνη. Και όταν λέω ΡΥΘΜΟ, εννοώ αυτόν που υπάρχει τόσο στην Υποκριτική, όσο και στα Αισθήματα των οποίων Αυτή είναι Φορέας και Αγωγός….
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ!!!!!
Ο Άρης Αλεξάνδρου είναι συνώνυμο όσο κανείς με αυτό που λέμε Πνεύμα Ανυπότακτο,
Δημοκρατικό και Ελεύθερο. Με το Έχω Δικαίωμα να Σκέφτομαικαι να Κρίνω. Με τοΔεν Γίνομαι Υπάκουο Πρόβατο σε Κανένα Κοπάδι. Με το Δεν Συντάσσομαι και Αποτάσσομαι αν Έτσι Απαιτεί
η Αξιοπρέπεια Και Η Λογική Μου. Κατασυκοφαντημένος και διωγμένος από όλες τις
εξουσίεςΑριστερές και Δεξιές έζησε
εξόριστος και φτωχός..Είχε βέβαια την
καλή τύχη να έχει στο πλάι του μια
γυναίκα σπουδαία την Καίτη Δρόσου η οποία δεν τον εγκατέλειψε ποτέ και μάλιστα σε εποχές δύσκολες όπου άνθρωποι σαν αυτόν
έμπαιναν στο μικροσκόπιο κάθε εξουσίας. Κυρίαρχης ή Ανερχόμενης.
Λοιδορήθηκεκυρίως από τους συντρόφους
του, παρέμεινε όμως μέχρι το τέλος
πιστός στις ιδέες του έτσι όπως ο ίδιος τις είχε τοποθετήσει στο μυαλό και στην
καρδιά του. Ανθρωπιστής, δεν ξεχώριζε τους ανθρώπους σε υποχρεωτικά καλούς και
κακούς ανάλογα με την κομματική τους τοποθέτηση. Μισούσε τους αδελφοκτόνους
πολέμους και έτσι τους ονόμαζε. Το έργο τουΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ είναι απόδειξη των όσων πίστευε και υπηρετούσε ενάντια σε όλους τους
ολοκληρωτισμούς και τις εξουσίες που ιδεολογικοποιούν τις εμμονές τους και παγιδεύουν το μυαλό του ανθρώπου οδηγώντας
τον στην πνευματική και φυσική του εξόντωση..Αρνήθηκε να ακολουθήσει εύκολες
συνταγές για να κάνει καριέρα ή να έχει φίλους . Στάθηκε ουσιαστικός Ουμανιστής
και Δημοκράτης μέχρι το τέλοςπληρώνοντας βαρύ τίμημα.
Σε μερικούς ανθρώπους
έρχεται μιά μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και
στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ' όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.
Ο Άρης Αλεξάνδρου
ανεξάρτητα από το αν συμφωνείς ή όχι μαζί του-εγώ διαφωνώ με τον τρόπο που αντιμετώπιζε τις Μεταφυσικές Ανησυχίες του Ανθρώπου-αξίζει τον σεβασμό μας. Μας διδάσκει την αθωότητα της συμμετοχής στους
κοινωνικούς αγώνες χωρίς απαραίτητα να πρέπει να υπακούμε δουλικά σε ασφυκτικά
κομματικούς κανόνες. Έλεγε <<είμαι Προδότης για τη Σπάρτη, μα για τους Είλωτες
Σπαρτιάτης>> δηλώνοντας ότι ποτέ δεν πρόδωσε τους συντρόφους του παρόλο
που οι ίδιοι τον είχαν απομονώσειεπειδή
δεν ακολουθούσε κατά γράμμα την πρακτική
τους και όταν έπρεπε να υπερασπιστεί τους
κοινωνικούς αγώνες και την ιδεολογία του το έκανε με θάρρος και
αποφασιστικότητα. Κυρίως τον θαυμάζω γιατί δεν θέλησε στο όνομα μιας Ιδεολογίας
με κέντρο τον Άνθρωπο να δώσει Άλλοθι σε Ολοκληρωτικές Λογικές και Αγκυλώσεις. Προτίμησε
να γίνει ο ίδιος θύμα και όχι θύτης αρκεί να τα έχει καλά με την συνείδησή του. Τον θεωρώ σύμβολο ενάντια σε όλους τους φανατισμούς
, πολιτικούς, θρησκευτικούς και άλλους που στο όνομά τους οι όποιοι οπαδοί
νομίζουν ότι νομιμοποιούνται να υβρίζουν, συκοφαντούν, απομονώνουν άλλους ανθρώπους
μόνο και μόνο γιατί δεν βρίσκονται στην ίδια όχθη του ποταμού. Τέλος ο ποιητήςΆρης Αλεξάνδρου που έχει κάνει τις καλύτερες μεταφράσεις στην κλασική ρωσική λογοτεχνία μια και τα ρωσικά ήταν η δεύτερη μητρική του γλώσσα αφού η μητέρα του ήταν ρωσίδα, ανήκει όπως έλεγε στο ανυπότακτο κόμμα των ποιητών και ακολούθησε
την δίκοπη ζωή του μέχρι το τέλος…
Γι αυτόν λοιπόν η Δίκοπη Ζωή που ερμηνεύει υπέροχα ο Γιώργος
Μεράντζας..
