ΤΟ ΘΑΥΜΑ...

ΘΕΛΩ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΤΩΡΑ

Πάντοτε ήμουν άπιστος Θωμάς..

Αμφισβητώ την δυνατότητα του Θαύματος.. Ενώ η ίδια η ζωή μου είναι ένα θαύμα, όπως όλων μας, εγώ αμφισβητώ το Θαύμα.. Την δύναμη της Προσευχής και της Πίστης στο Θεό..Όχι γενικά και αόριστα σε μια Δύναμη , στο Σύμπαν, ή στη Φύση..Εννοώ στον Τριαδικό Θεό..

Ο κυρίαχος λόγος είναι  τόσο η αντιδραστική μου φύση που δεν αποδέχεται τίποτα που προσπαθούν αξιωματικά να σου επιβάλλουν όσο και η σκανδαλιστική παρουσία κάποιων χριστιανών , ιεραρχών και ιερέων που με μια δυτική , στενόμυαλη και ιεροεξεταστική  –κατά τη γνώμη μου- φωνή  έχουν  παγώσει μέσα μου την Πίστη..

Οι σοσιαλιστικές αντιλήψεις τις οποίες ασπάζομαι, αναζητούν την σωτηρία του ανθρώπου στη γη. Δεν τις υποτιμώ , ούτε τις αρνούμαι. Τιμώ τους κοινωνικούς αγωνιστές  για έναν κόσμο πιο δίκαιο και ειρηνικό. Δεν θα μπορούσα ποτέ να ασπαστώ νεοφιλελεύθερες απόψεις και πρακτικές.  Όμως η ζωή του ανθρώπου είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και ουσιαστικό . Απαιτεί τρέλα και πάθος για κάτι που δεν γνωρίζεις με το μυαλό αλλά με την καρδιά.. Την χωριάτικη εκείνη πίστη των μεγάλων ασκητών και μοναχών και πολύ περισσότερο εκείνη  των δια Χριστόν σαλών  που κατάφεραν να ζουν στον ουρανό όντας στη γη..

Περιμένοντας τα Χριστούγεννα , η λογική μας δεν μπορεί να χωρέσει την ενσάρκωση του Θεανθρώπου..Είναι άκρως αναγκαία μια δια Χριστόν σαλότητα που έχει ψωμοτύρι το θαύμα.. Αναμένοντας λοιπόν το Θαύμα …….

Υ.Γ: Καλά Χριστούγεννα σε όλους τους φίλους μου…

 

                                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ...

ΌΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ

Υ.Γ:  Αφορμή γι αυτή την ανάρτηση είναι ένα μήνυμα που πήρα από μια αγαπημένη φίλη σήμερα το πρωί..<<Τελευταία χημειοθεραπεία σήμερα, του Αγίου Πορφυρίου, τον είχα γνωρίσει …Σταθμός…..>>

Ίσως επειδή ξέρω τι σημαίνει ο ιατρικός όρος που χρησιμοποίησε και πόσος φόβος , πόνος και ελπίδα κρύβεται από πίσω, μετά τις καθιερωμένες ευχές που της έστειλα μέσα από την καρδιά μου πάντα, αναζήτησα την μορφή αυτού του Αγίου ..Δεν ήταν φυσικά η πρώτη φορά που άκουγα γι αυτόν. Ότι ήταν δηλαδή μια εξόχως πνευματική προσωπικότητα με έναν μυθιστορηματικό και θαυμαστό  βίο και μια ακόμα πιο αξιοθαύμαστη  μεταθανάτια  ύπαρξη , καθώς πολλοί πιστοί μαρτυρούν θαύματα και θαύματα…

2 Δεκέμβρη του 1991 κοιμήθηκε λοιπόν ο Άγιος αυτός…

Ακούγοντάς τον χάρη στις δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία, εντυπωσιάστηκα από το πάθος του να υπηρετήσει το Θεό που πίστευε, γινόμενος ήδη από την ηλικία των δώδεκα ετών μοναχός στο Άγιο όρος …Μια ξεκάθαρη κλίση πνευματική που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί και από τον πιο δύσπιστο, αφού ο ίδιος ομολογεί ότι στο καράβι που είχε πάρει από τον Πειραιά προς Θεσσαλονίκη δραπετεύοντας από τον κόσμο για να γίνει μοναχός, με μεγάλη συγκίνηση  έψελνε αντικρίζοντας τη θάλασσα.. Μη  μου παρίδης την δέησιν, το συμφέρον ποίησον.. Ένα μικρό παιδί είχε απόλυτα εμπιστευτεί στα χέρια του Θεού την ζωή του με τη σιγουριά ότι Αυτός θα μεριμνήσει για το συμφέρον της ψυχής του…

Τη ζηλεύω αυτή την πίστη. Τη ζηλεύω αυτή τη σιγουριά. Ζηλεύω το πάθος του  και την απόλυτη αφοσίωσή του στην Πίστη του.. Τη θαυμάζω ..Σε εποχές που έχουμε θεοποιήσει τη χλιαρότητα, την ψυχρότητα , την υποκριτική και …την  τόσο όσο…  μεμψίμοιρη δηλαδή   διαδρομή  στα  πνευματικά μονοπάτια που ερωτοτροπούν με την ύλη πολύ περισσότερο από το πνεύμα, η μορφή του Αγίου που σήμερα γιορτάζεται φωτίζει και καθοδηγεί…

Στη φίλη μου  εύχομαι Ο  Άγιος Πορφύριος που τον είχε γνωρίσει, να χαρίσει υγεία και χαρά σ΄ αυτή και στην οικογένειά της….

                                                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

ΝΤΙΕΓΚΟ ΑΡΜΑΝΤΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ..

 

ΝΤΙΕΓΚΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ

HTAN  ΘΕΟΣ -- ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΓΙΟΣ

 

Είναι αλήθεια πως είχα από μικρή μια έντονη διάθεση να ανακατεύομαι σε  οτιδήποτε μπορούσε να προσφέρει συγκίνηση . Γνήσια δηλαδή συναισθήματα  αγάπης , έρωτα  και πάθους για την Τέχνη σε κάθε της έκφανση..Κι ο ΝΤΙΕΓΚΟ ΑΡΜΑΝΤΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ  είναι αυτό που λέμε ο  Μέγας και ο Μάγος της Τέχνης του Ποδοσφαίρου..

Αν μου πείτε  ή στην καλύτερη περίπτωση σκεφτείτε και απλώς δεν το ξεστομίσετε για να μη με προσβάλετε..Πολύ δεν ασχολείσαι με έναν παίχτη του ποδοσφαίρου ….θα σας πω τούτο.

Ο ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό..Για την Αργεντινή που της έδωσε δόξα, για τη Νάπολη του φτωχού Ιταλικού νότου που της έδωσε φωνή και για τον κόσμο όλο που χάρη σ΄ αυτόν απόλαυσε  και ονειρεύτηκε νίκες και ευτυχισμένες στιγμές  παρόμοιες με τις δικές του. Είναι λοιπόν σύμβολο μιας εποχής, ένα είδωλο λαϊκό που αγαπήθηκε όσο λίγοι όχι μόνο στην Αργεντινή αλλά και σε όλο τον κόσμο… Τα δάκρυα των Αργεντινών που τον ξεπροβόδισαν  ξεπλένουν, νομίζω, κάθε σκιά που τον ταλαιπωρούσε στη γη..Γιατί ο Μαραντόνα , είχε δυστυχώς πολλές σκιές..Αλλά αυτά είναι του Θεού θέματα και όχι των ανθρώπων και πολύ περισσότερο όχι των δημοσιογράφων τύπου Ευαγγελάτου.. Ο τελευταίος αυτό για το οποίο λυπήθηκε πραγματικά ήταν γιατί ο Μαραντόνα δεν πέθανε από Κορωνοϊό…

Στη μνήμη μου θα υπάρχει πάντα ως ένας άνθρωπος που μάγευε την μπάλα όπως ένας ποιητής που αγαπώ που μαγεύει το λόγο και ένας θεατρίνος που μαγεύει( από  )την σκηνή του θεάτρου…

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΝΤΙΕΓΚΟ ΑΡΜΑΝΤΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ…

Υ.Γ: Τον αγαπούσε πολύ και ο Βασίλης μου… Είμαι σίγουρη ότι είναι από τους πρώτους που τον συνάντησαν..Πάντα είχε απορία για εκείνο το μαγικό γκολ στον Αγώνα ΑΡΓΕΝΤΙΝΉ –ΑΓΓΛΙΑ στα ημιτελικά του  Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Μεξικό το 1986… Eνας ημιτελικός που επισκίασε με την ιστορία του ακόμα και τον τελικό Αργεντινή -Γερμανία 3-2 στον οποίο η πρώτη έγινε παγκόσμια πρωταθλήτρια...

 

TO ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΟΛΛΑΠΛΩΣ ΑΡΝΗΜΕΝΗΣ …… ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

 TO ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΟΛΛΑΠΛΩΣ ΑΡΝΗΜΕΝΗΣ …… ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

 ΧΘΕΣ…… ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ  ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΕΡΑ..

Αυτή τη φορά δεν υπάρχει περίπτωση να απεργήσω. Να τους χαρίσω και  από πάνω τα  πενιχρά πλην ωραία μου ευρώ, που νομίζουν ότι μαντρώνοντάς μας μπροστά στις οθόνες έλυσαν το πρόβλημα της Παιδείας για τα επόμενα 200 χρόνια..

Με τίποτα όμως… Ποιος σχιζοφρενής νους αποφάσισε να απεργήσουν ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι εν μέσω καραντίνας και όταν το σύμπαν όλο τηλεεργάζεται-τηλεκπαιδεύτεται και τηλεπαιδεύεται τηλεμαζοχιζόμενο να ακούει, να υπακούει και να βγάζει το σκασμό;

Αποκλείεται σου λέω… Μια ζωή γροθιές στα καρφιά..Για μια συμμετοχή που  κανείς δεν θα την πάρει χαμπάρι αλλά κι αν κατά λάθος την αντιληφθεί θα σε κοιτάξει ως σκιάχτρο σε ένα παλιοχώραφο ή στην καλύτερη σαν έναν ημίτρελο που χρήζει ψυχιατρικής φροντίδας  και στην εποχή του κορωνοϊού πού να βρεθεί και ο ψυχίατρος!!

Never και Zame που λένε και οι Αγγλογάλλοι.. Numquan στα λατινικά ,  ουδεπόπωτε και ουδεπόποτε και με τις δυο γραφές αρχαιοτρόπως..

Δεν τα έχουν κάνει κι άσχημα. Τα σχολεία κλειστά, αυτά που μέχρι πρότινος δεν αποτελούσαν αυξημένο κίνδυνο, τα νοσοκομεία ανοχύρωτα , ασυντήρητες μέχρι τώρα οι ΜΕΘ, γιατροί λιγότεροι από πέρσι κατά τις μαρτυρίες των ίδιων , ΜΜΜεταφοράς με μασκοφόρους επιβάτες , ο ένας πάνω στον άλλο γιατί εκεί ο ιος έχει την ιδιοτροπία-γενναιοδωρία να μην μεταδίδεται..

Και το καλύτερο..Η Τηλεκπαίδευση λειτουργεί ρολόι..Από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο τα ελληνόπουλα μελετάνε σε βάθος …ύπνου όλες τις γνώσεις , τις διαγνώσεις και μεταγνώσεις σε μια  προσωρινή και  οσονούπω μονιμότερη κατάσταση στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα …Άλλωστε η διαζώσης εκπαίδευση είναι μεν καλύτερη αλλά ακριβότερη και μπελαλίδικη..Μπλέκεις δηλαδή με κάτι παράξενους τύπους που θέλουν –άκουσον άκουσον –ένα σχολείο καθαρό, με τμήματα μέχρι 20 μαθητές, εστία πολιτισμού , δημοκρατικού διαλόγου και σχέσεων ζωής δασκάλων και μαθητών…

Κόβω το χέρι μου από τη ρίζα αν σηκώσω το τηλέφωνο να πω ότι απεργώ.. Αφού τα αναλύσαμε και τα ξανααναλύσαμε και τα ματαξανααναλύσαμε…..με δεκάδες άλλους στο ίδιο μήκος και πλάτος κινούμενους συναδέλφους και φίλους και τονίσαμε ποικιλοτρόπως το μάταιον του πράγματος…. Μια και κοτζάμ  ΟΛΜΕ και οι κατατόπους  ΕΛΜΕ παραφράζοντας το γνωστό τραβάτε με κι ας κλαίω σε << μη με τραβάτε  γιατί  κλαίω >> χλιαρά- χλιαρά μόλις και μετά βίας την πρότειναν την συμμετοχή στην Απεργία εδώ που τα λέμε…

Εννοείται ότι θα μπορούσα να γράφω για ώρες την διαστροφική  πλην καταδική μου σχιζοφρενική βάσανο να κάνω..να μην κάνω…… να κάνω ..να μην κάνω…  Με τίποτα…  Δεν θα κάνω…

ΠΡΩΙ 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2020

Ανοίγω τον υπολογιστή.. Πανέτοιμη όπως πάντα να διδάξω τα αγαπημένα μου μαθητάκια που στοιβάζονται  στο…… lobby, γνωστές φατσούλες αγουροξυπνημένες να τους κάνω admit και αμέσως μετά share την οθόνη μου…..

Ελένη του Ευριπίδη… Και στην απελπισία της Ελένης που φοβάται πως ποτέ δεν θα ξαναδεί τον Μενέλαο για να αποδείξει ότι δεν φταίει αυτή για την καμένη Τροία, το μάτι μου πέφτει στα λόγια του χορού….

Πάντοτε να ΄χεις ότ,ι και να γίνει

Για τα μελλούμενα καλές ελπίδες…

Κλείνω τον υπολογιστή….Παίρνω το τηλέφωνο που ορκιζόμουν ότι δεν θα πάρω..

                                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 Υ.Γ:Η αφίσα του ΠΑΜΕ μπήκε τυχαία...Μου   άρεσε απλώς...

                                                                                                                      

ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ...ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΙΝΔΙΑΝΟΥΣ...

ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΙΝΔΙΑΝΟΥΣ

Όταν οι λευκοί πάτησαν το πόδι τους στην Αμερική είχαν ως στόχο να εξαφανίσουν  τους ιθαγενείς , τους ντόπιους κατοίκους και να εκμεταλλευτούν τη γη τους.

Τις περισσότερες φορές τους εξόντωναν χωρίς καμιά πρόφαση ή δικαιολογία.

Υπήρχαν όμως φορές που  έκαναν το ίδιο αλλά   με τρόπο ύπουλο και περισσότερο κυνικό. Τους χάριζαν καθρεφτάκια και άλλους ψεύτικους λίθους . Με τα πρώτα οι ινδιάνοι έβλεπαν το πρόσωπό τους και εντυπωσιάζονταν. Έτσι γίνονταν περισσότερο φιλικοί και ανεκτικοί στους νέους εισβολείς.. Με τους δεύτερους ξεπούλησαν τη γη τους πολύ φθηνά.

Υπάρχουν αναλογίες με τη ζωή μας σήμερα;

Πολλές. Με πρόσχημα την επιδημία και την αδυναμία να περιφρουρήσουν την κοινωνία γιατί κοστίζουν τα σχολειά και τα νοσοκομεία, μας χάρισαν τα καθρεφτάκια τους.

Κοστίζουν οι λίγοι μαθητές ανά τμήμα, (έστω για λίγο καιρό μέχρι να ξεπεραστεί το πρόβλημα)  κοστίζουν οι ΜΕΘ, τα φάρμακα,  τα καθαρά σχολεία..Κοστίζει ο αέρας που αναπνέουμε..Γι αυτό ….

ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Σου λένε:

Κάθισε σπίτι σου και με   δικό σου εξοπλισμό και ιντερνέτ δίδαξε τους μαθητές σου. Κι αν  δεν μπορείς, πήγαινε στο σχολείο σου . Δεν τους ενδιαφέρει αν τα σχολεία  και να θέλουν  δεν μπορούν  να εξασφαλίσουν  τηλεκπαίδευση ( με κάποια ποιότητα) για όλους τους εκπαιδευτικούς. Αυτά είναι ψιλά γράμματα. Για να δούμε όμως τι άλλο δεν τους ενδιαφέρει:

Α. Στα 30 λεπτά  του μαθήματος τι μπορεί να μάθει ένα παιδί καθηλωμένο  6 και 7 ώρες μπροστά στην οθόνη;

Β. Ποιο μάθημα να παρακολουθήσει από το κινητό του ή από το ακουστικό του σταθερού του τηλέφωνου;

Γ. Ποια ποιότητα μαθήματος να προσφέρει ο δάσκαλος όταν δεν μπορεί να δει  και να ακούσει όλους τους μαθητές να συμμετέχουν στο μάθημά του;

Δ. Ποιο μάθημα, όταν διακόπτεται ο ήχος , όταν η σύνδεση παραπαίει από την υπερφόρτωση του δικτύου , όταν τελικά τα νεύρα σου σπάνε από την απογοήτευση και την αδυναμία να κάνεις την δουλειά σου.

Γιατί το μάθημα δεν είναι διάλεξη. Είναι διάλογος. Είναι μοίρασμα. Είναι συγκίνηση. Είναι παράσταση. Είναι οι φίλοι , είναι το διπλανό θρανίο, είναι το προαύλιο, είναι το διάλειμμα, είναι το παιχνίδι, είναι και ξανά το μάθημα.

ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ

Είναι επιδημία. Τι να γἰνει; Από το τίποτα;

ΑΠΑΝΤΩ.

Αυτό που φοβάμαι και γράφω αυτό το κείμενο είναι μήπως θεωρηθεί τελικά ότι αυτό είναι το ιδανικό μάθημα. Εξ αποστάσεως. Τα παιδιά να κάνουν ότι παρακολουθούν, οι εκπαιδευτικοί να κάνουν ότι διδάσκουν, οι γονείς να κάνουν ότι είναι ευχαριστημένοι που τα παιδιά τους  διδάσκονται και τα ΜΜΕ να θριαμβολογούν ότι η  Τηλεκπαίδευση πέτυχε. Αλλά η διδασκαλία  θα έχει πεθάνει.

Το Δημόσιο τόσα μπορεί να προσφέρει..Αν θέλετε περισσότερα…

Εν τω μεταξύ με τα καθρεφτάκια τους θα έχουν πετύχει πολλά.

Να μας κλείσουν σπίτι μας. Να μην επικοινωνούμε. Να μην μιλάμε Να γίνουμε δηλαδή e- όντα..

Μοναχικά, παρόλες τις οθόνες και τα τηλέφωνα και τις κονσόλες. Α-πολιτικά και ευπροσάρμοστα σε όλες τις κλεισούρες , τα τούνελ και τις καταπακτές.

Το έχουν διατυμπανίσει σε όλους τους τόνους. Η Τηλεκπαίδευση είναι μια επένδυση για το Μέλλον… Τη θεωρούν επιτυχία..

Ως σκεπτόμενος άνθρωπος που διεκδικώ φωνή ανησυχώ.

Οι φοιτητές, το πιο πρωτοπόρο και δυναμικό κομμάτι των νέων ανθρώπων καθηλωμένοι μήνες τώρα μπροστά σε μια Οθόνη… Να συνηθίσουν …Τη νέα τάξη πραγμάτων..

Ο ιός υπάρχει και τη μάσκα μου όσο κι αν με πνίγει τη φοράω.

Αυτό για το οποίο αγωνιώ είναι μήπως κάποια στιγμή , όταν πέσουν οι μάσκες, γίνει φανερή με πολύ κυνισμό η νέα πραγματικότητα..

Της Εκπαίδευσης Εξ Αποστάσεως που Εταιρείες Κολοσσοί έχουν επενδύσει τα χρήματά τους για να μείνει ….

Ανησυχώ..

Γι αυτούς που χειροκροτούν..που θριαμβολογούν…

Όταν είναι εκπαιδευτικοί ανησυχώ περισσότερο…

Όταν είναι μαθητές και γονείς θλίβομαι βαθιά…

Υ.Γ: Για να αλλάξω λίγο το κλίμα θα πω κάτι τελευταίο. Το λαϊκό άσμα με την δημοφιλή εισαγωγή…

<< Δεν άκουσα, τι είπατε, ορίστε..

Συγγνώμη Κύριε, ποιος είστε….>>

Είναι νομίζω ο εθνικός ύμνος της Παρωδίας που ονομάζεται Τηλεκπαίδευση…

                                                 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

 

 

 

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ...

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ…

Ξύπναγε πάντοτε νωρίς για τη δουλειά για να κρύψει τα φτερά του κάτω από το μπλέ πουκάμισο και το αδιάβροχο που είχε  αγοράσει μια βροχερή μέρα στο Βερολίνο. Ή στο γκρι σακάκι με τις μπλε τσέπες ή στο καφέ μπουφάν, δώρο γενεθλίων… Τέλος πάντων, κάπου να τα κρύψει πριν φανεί το παράδοξο του πράγματος..Άνθρωπος με φτερά που πετάνε..

Έπινε τον καφέ του στην ίδια  κούπα , δώρο από αυτά που δεν ξέρεις τι να πάρεις και λες μια κούπα πάντα χρειάζεται και στο τέλος γίνονται τα πιο αγαπημένα. Δεν θυμήθηκε ποτέ ποιος του τη χάρισε. Έριχνε μια τελευταία ματιά στα κλειδιά του, στα γυαλιά του, στο κινητό του..Άνοιγε την πόρτα και πεταγόταν στο δρόμο .Τα φτερά του  τρώγονταν να ανοίξουν. Αλλά ανάμεσα στους ανθρώπους αυτό ήταν άκρως επικίνδυνο.. Η συμπεριφορά του  θα χαρακτηριζόταν αποκλίνουσα , ψυχοπαθολογική με έντονες ριπές διαταραχής και θα έμπλεκε πάλι σε σκοτούρες..

Να εξηγεί σε κάθε πικραμένο ότι αυτό ήταν ένα δικό του χαρακτηριστικό που δεν μπορούσε να το διορθώσει γιατί πολύ απλά ήταν καταδικό του, φύση του, μελωδία στη  πολύ προσωπική του σύνθεση που μιλούσε  για ουρανό, ανοιχτούς ωκεανούς  και σύννεφα με  σχέδια στον μακρινό ορίζοντα… Τρέλες δηλαδή..

Εκείνο το πρωί , όπως κάθε πρωί ,είχε κρύψει τα φτερά του. Έφτασε στο γραφείο του καθυστερημένος αφού δυο λεωφορεία είχαν περάσει γεμάτα και δεν είχε καταφέρει να επιβιβαστεί σπρώχνοντας και βρίζοντας όπως οι άλλοι. Δεν καταδεχόταν τέτοιες συμπεριφορές,αυτό όμως δεν σήμαινε ότι δεν αγχωνόταν μήπως καθυστερήσει..Εκείνο το πρωί μάλιστα αγχώθηκε τόσο που παραλίγο να βγάλει τα φτερά του και να πετάξει..Θυμήθηκε όμως αυτό που είχε διαβάσει όταν πήγαινε Γυμνάσιο στο βιβλίο της Γλώσσας: Ομαλή συμπεριφορά είναι αυτή που προσαρμόζεται στο φυσικό και ανθρώπινο περιβάλλον με τη μεγαλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα και τη μεγαλύτερη δυνατή ευτυχία. Θυμήθηκε επίσης ότι συνέχιζε κάπως έτσι..Δυο όψεις προσαρμογής του ανθρώπου υπάρχουν :Η διαπροσωπική και η ενδοπροσωπική.. Ικανοποιητική διαπροσωπική σχέση προσαρμογής είναι αυτή που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της κοινωνικής ομάδας , έχει συναντίληψη , και χαλιναγωγεί τις παρορμήσεις και τις αντιδράσεις της..Ενδοπροσωπική πάλι δεν θυμόταν τι πάει να πει αλλά με κάποιο τρόπο θα αναφερόταν στον εαυτό του… Εκείνο το πρωί που αργοπόρησε του έφτανε να μη διαρραγεί η Διαπροσωπική σχέση προσαρμογής..Και έκρυψε τα φτερά του ..

Ήταν ερωτευμένος με το διπλανό κορίτσι στο γραφείο αλλά πώς θα μπορούσε να της εξομολογηθεί τον έρωτά του..Αργά η γρήγορα θα έπρεπε να της φανερώσει το μυστικό των φτερών του και αυτή δεν θα ήξερε από πού να φύγει..Ποια θα ήθελε να έχει σχέση με κάποιον που έχει φτερά.. Όσο δελεαστικό κι αν ακούγεται όταν έχει μποτιλιάρισμα, δεν ήταν κατάλληλος για γαμπρός.. Άσε που αυτή  είχε και υψοφοβία  και έκανε χρόνια ψυχανάλυση για να την ξεπεράσει..Καμιά τύχη στον έρωτα , σκέφτηκε..Και έκρυψε τον έρωτά του.

Αρκέστηκε λοιπόν να της χαμογελάσει και κρύφτηκε πίσω από τα χαρτιά του. Άνοιξε τον υπολογιστή του και έλεγξε τα email  του..Κανένα ενδιαφέρον .Ένα μόνο με αριθμό 17  και ημερομηνία χθεσινή  του τράβηξε την προσοχή..Κάποιος είχε απαντήσει στην πρόθεσή του να πουλήσει το πατρικό του ..Απάντησε αμέσως και κανόνισε ραντεβού το ίδιο απόγευμα στις 6..Είχε μάθει από μικρός να είναι αποφασιστικός σε σχέση με τα υλικά πράγματα..Το πατρικό σπίτι βέβαια δεν είναι απλά ένα υλικό πράγμα αλλά ήθελε να ξεμπερδεύει με το παρελθόν..Δεν θα επέτρεπε τώρα στον εαυτό του να πισωγυρίσει. Γιατί όσο να πεις, το πατρικό του ….Και έκρυψε τη λύπη του..

Δούλεψε αρκετές ώρες χωρίς διακοπή..Έκανε όλα όσα του ζητήθηκαν με υπερβάλλοντα ζήλο και με επίδειξη σχεδόν μιας απαράμιλλης εργατικότητας σαν αυτή που έδειχνε μαθητής όταν έπρεπε να παραδώσει εργασίες εφτά ωρών στην πιο δύσκολη μέρα της εβδομάδας..Με τα καλύτερά του γράμματα και με τα καλύτερά του ψέματα..Φυσικά δεν περίμενε να καταλάβει κανείς την κούρασή του ούτε τότε ούτε τώρα..Οι καθηγητές του ήταν όπως και το αφεντικό του. Ευχάριστα  στρογγυλοποιημένοι και δυσάρεστα αδιάφοροι..Α..και άκρως απαιτητικοί στα χρονοδιαγράμματα και τις προθεσμίες ..Και μόνο στη σκέψη τους ένιωθε την πίεση του να ανεβαίνει και τα φτερά του να φουσκώνουν στην πλάτη του ως ένδειξη διαμαρτυρίας..Βρήκε όμως αμέσως την ψυχραιμία του και έκρυψε το θυμό του…

Η κοπέλα  από το  διπλανό γραφείο ήρθε κοντά του..Τον φώναξε με νάζι με το όνομά του και τον ακούμπησε στην πλάτη σε μια προσπάθεια να τον πλησιάσει λίγο περισσότερο ακολουθώντας μάλλον τις συμβουλές κάποιας φίλης που συνήθιζε να κάνει την προξενήτρα στις παρέες και να παντρεύει κόσμο..Στους χωρισμούς τους βέβαια δεν ανακατεύεται ποτέ..Ας πρόσεχαν..Η ζωή έχει και συμβιβασμούς και η μεγαλύτερη αρετή των παντρεμένων πρέπει να είναι η συναντίληψη και η προσαρμοστικότητα.. Το λέει και το τραγούδι..Τα όνειρά μου κόκκινα, τα όνειρά σου άσπρα, ρούχα μαζί που πλύθηκαν και έχουνε γίνει ρόζ.. Το κορίτσι του πρότεινε με χαμόγελο μια βόλτα το Σαββατοκύριακο..Δέχτηκε..Αλλά κρατούσε πάντοτε μικρό καλάθι..Σίγουρα δεν θα της αρέσει... Και έκρυψε τη χαρά του..

Η ώρα ήταν 5 και τέταρτο..Έπρεπε να βιαστεί για το ραντεβού του στις 6. Βρήκε επιτέλους αγοραστή για το πατρικό του..Στο λεωφορείο ευτυχώς δεν είχε πολύ κόσμο..Κάθισε στο πίσω μέρος γιατί του άρεσε να παρατηρεί τον κόσμο..Το παζλ των διαφορετικών ματιών που  κοιτούσαν, άλλος την οθόνη του κινητού του, άλλος την εφημερίδα του, άλλη αφηρημένα έξω από το παράθυρο, ενίσχυε την εικόνα που είχε σχηματίσει από μικρός για το σύμπαν..Ότι είναι άγνωστο και γνωστό μαζί, υπερκινητικό και ακίνητο την ίδια στιγμή , αδιάφορο και ενδιαφέρον οπωσδήποτε..Ξανασκέφτηκε το ραντεβού του Σαββατοκύριακου με το κορίτσι αλλά η ιδέα ότι έπρεπε να της μιλήσει για τα φτερά του τον επανέφερε στην πραγματικότητα..Και έκρυψε την ελπίδα του..

Όταν έφτασε στο πατρικό του, άνοιξε την πόρτα βιαστικά..Η ώρα ήταν 6 παρά. Ευτυχώς δεν είχε αφήσει τον αγοραστή να περιμένει έξω στη βροχή..Βροχερή μέρα ήταν και η προηγούμενη που είχε ξανάρθει… Δεν ήξερε  γιατί αλλά στα πατρικά των ανθρώπων προς πώληση ταιριάζει η βροχή.. Είχε καταλήξει σ΄ αυτή τη σκέψη  μετά από μεγάλη περίσκεψη ένα ολόκληρο βράδυ που δεν τον έπιανε ύπνος και τα αχρηστεμένα του φτερά τον ενοχλούσαν τόσο που ευχήθηκε να μην τα είχε..Ναι… Στα πατρικά σπίτια που πουλιούνται, ταιριάζει η βροχή..Προχώρησε στο χώρο που ήταν παλιά το δωμάτιό του..ίδιο και απαράλλακτο όπως το είχε αφήσει πριν από τον μάταιο τούτο κόσμο φύγουν οι γονείς του στους οποἰους μάλλον χρωστούσε τα φτερά του..Και την αχρήστευσή τους… Ίσως πάλι όχι..

Το μάτι του έπεσε σε ένα ντοσιέ που ξεχείλιζε χαρτιά..Οι σημειώσεις του κάθε φορά που παρακολουθούσε ένα βαρετό μάθημα στο σχολείο..Στιχάκια από ποιήματα…. Κάθε φορά που σχεδιάζω μια απόδραση, σκέφτομαι τους φρουρούς με τα σκυλιά, τον προβολέα εκεί πάνω που χτενίζει….. Με τις πρώτες σταγόνες της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι….. Ερωτοκαρδούλες  χαζές και σκίτσα με φτερά..Και ένας ορισμός με κεφαλαία γράμματα..Η δεύτερη όψη προσαρμογής του ανθρώπου είναι η Ενδοπροσωπική ..Στην ομαλή συμπεριφορά ενδοπροσωπική προσαρμογή σημαίνει θετική στάση απέναντι στη ζωή και στον εαυτό του…Με δυο λέξεις..Να τα έχει βρει με τον εαυτό του… Να τα έχει βρεί με τον εαυτό του.. Ώρα Χημείας ήταν ..Τώρα θυμήθηκε…Να τα έχει βρει με τον εαυτό του…

Το κουδούνι χτύπησε και ένας βιαστικός κύριος  έριξε μια ματιά στον χώρο. Από αυτούς που αγοράζουν παλιά σπίτια για να τα γκρεμίσουν..Δεν τον ενδιέφερε είπε, τελικά..Το είχε φανταστεί αλλιώς..Όταν έκλεισε η πόρτα πίσω του το μόνο που ήξερε ήταν ότι δεν θα πουλούσε το σπίτι..Έπρεπε πρώτα να μελετήσει όλες τις σημειώσεις του στα βαρετά μαθήματα ..Αυτό απαιτούσε χρόνο… Όχι , δεν μπορούσε να τις πάρει μαζἰ του..Αυτό απαιτούσε να βρίσκεται στο φυσικό τους χώρο..Να τα βρει με τον εαυτό του…. Έφυγε  σίγουρος πως θα ξαναγυρίσει…

Το Σαββατοκύριακο στο ραντεβού με το κορίτσι πήγε χαρούμενος..Και αποφασισμένος να μη κρύψει τίποτα..Δεν περίμενε ούτε καν να παραγγείλουν..Έχω στη πλάτη μου φτερά , της είπε..Το έχω καταλάβει , απάντησε εκείνη..Παρήγγειλε σκέτο καφέ..Για πρώτη φορά δεν έκρυψε τίποτα…

                                                ΦΟΥΚΑ ΜΑΡΙΑ

Υ.Γ: Το αφιερώνω σε αυτούς που δεν κρύβουν ποτέ τα φτερά τους…

ΤΑ ΣΙΩΠΗΛΑ ΠΑΙΔΙΑ...

ΤΑ ΣΙΩΠΗΛΑ ΠΑΙΔΙΑ

Είναι οι σκιές της τάξης. Με άλλα λόγια δεν κάνουν αισθητή την παρουσία τους παρά μόνο με τη σιωπή τους. Γέρνουν ελαφρά ή και περισσότερο μπροστά  φροντίζοντας να κρύψουν το πρόσωπό τους από την εμβέλειά σου..Γελάνε με μια βεβιασμένη γκριμάτσα και δεν κάνουν τίποτα χαριτωμένο για να κλέψουν ούτε για  λίγο την προσοχή των συμμαθητών τους ούτε  τη δική σου.. Δεν εκλέγονται στα μαθητικά συμβούλια  και συνήθως δεν ψηφίζουν ούτε τα ίδια τον εαυτό τους..Που σημαίνει ότι όχι μόνο δεν είναι δημοφιλή αλλά έχουν μια αυτοπεποίθηση στα  πατώματα..Μπορεί να είναι από πολύ καλοί έως πολύ κακοί μαθητές..Αν είναι πολύ καλοί, το καταλαβαίνεις από το υπέροχο γραπτό τους, το φροντισμένο τετράδιο με την ετικέτα και την σωστή απάντηση που σου δίνουν όταν σπάνια σηκώσουν το χέρι τους με χαρακτηριστική  συστολή  ή όταν, τυχαία, τους ρωτήσεις..Αν πάλι είναι μέτριοι ή κακοί τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Η μέρα τους στο σχολείο είναι ασήκωτη μια και κανείς δεν ενδιαφέρεται να μάθει τι ουσιαστικά συμβαίνει μέσα στο κεφάλι τους..Ακόμα και στο διάλειμμα είναι  στο περιθώριο  της σχολικής ζωής ενώ στο επίκεντρο συνήθως είναι… οι άλλοι που έχουν σχεδόν πάντα πολλά προσόντα, όχι απαραίτητα σχετικά με τα μαθήματα,  πασπαλισμένα όμως συχνά με μεγάλες δόσεις αγένειας και ακόμα μεγαλύτερες κακομαθημένης αυτοπεποίθησης . Θα μου πείτε..Το παιδί σου και το σκυλί σου , όπως το μάθεις, έλεγε η γιαγιά μου..Συμφωνώ.. Πάντα φταίμε οι μεγάλοι . Και το εκπαιδευτικό σύστημα δεν ευνοεί τα σιωπηλά παιδιά..  Αντίθετα ευνοεί τον ανταγωνισμό, την βαθμοθηρία, τη στείρα γνώση χωρίς καλλιέργεια πνεύματος και ψυχής, το θεαθήναι, το φαίνεσθαι..Και σίγουρα αυτά δεν μπορούν να επιτευχθούν εύκολα από  τα παιδιά στα οποία αφιερώνω σήμερα αυτές τις γραμμές…

Κάνοντας την αυτοκριτική μου θα πω ότι συχνά οι καθηγητές δεν δίνουμε την πρέπουσα σημασία στα σιωπηλά παιδιά..Μας κυνηγάει η ύλη του μαθήματος και το άγχος της διδασκαλίας που σχεδόν πάντα στηρίζεται στους άλλους, στους καλούς, στους γρήγορους, στους θαρρετούς , στους πρωταγωνιστές της μαθητικής σκηνής..Όσο κι αν στο πίσω μέρος του μυαλού μας υπάρχει η διάθεση να εντάξουμε όλους τους μαθητές μας στο παιχνίδι της γνώσης, μέσα  στην δίνη της σχολικής ώρας  προσπερνάμε αυτούς που δείχνουν απρόθυμοι να ταξιδέψουν μαζί μας σε αυτό το ταξίδι..Και εύκολα λέμε..Δεν κάνει προσπάθεια..Δεν συμμετέχει, δεν επιθυμεί να διαβάσει την απάντησή του, δεν θέλει να αναγνώσει ένα ποίημα..ένα κείμενο..οποιοδήποτε κείμενο που θεωρεί ότι  θα τον εκθέσει στην κριτική συμμαθητών και δασκάλων..

Τα σιωπηλά παιδιά συνήθως απέχουν από την σχολική ζωή  από φόβο, ανασφάλεια, χαμηλή αυτοεκτίμηση, μαθησιακά κενά που μένουν συνήθως ασυμπλήρωτα , οικογενειακά προβλήματα , χαμηλών τόνων χαρακτήρα ή ακόμα και ένα αίσθημα τελειομανίας που τα εμποδίζει να διατυπώσουν την σκέψη τους ή την απάντησή τους,  μήπως και δεν είναι η πρέπουσα και η κοινώς αποδεκτή.. Οι πολυπληθείς τάξεις των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας μας δεν τα ευνοούν, αντίθετα τα περιθωριοποιούν περισσότερο αφού τις σπάνιες φορές που μιλούν ενδέχεται να τα χλευάσουν και να τα στοχοποιήσουν.. Για την άρθρωσή τους, το λάθος τους, τις όποιες αδυναμίες και ατέλειές τους… Εδώ δεν αθωώνω και τους δασκάλους που για πολλούς λόγους δεν λειτουργούν υποστηρικτικά και ενθαρρυντικά στις δειλές και φοβισμένες προσπάθειές τους…

Τα σιωπηλά παιδιά όμως υπάρχουν..και θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν εκτός κι αν αποφασίσουμε να τους δώσουμε φωνή , όχι την δική μας , αλλά τη δική τους..Να τους επιτρέψουμε δηλαδή να αρθρώσουν τη δική τους..Με τον απαραίτητο χρόνο που θα τους διαθέσουμε , την επιβράβευση και στην μικρότερη δυνατή προσπάθειά τους , την αγάπη μας και την αποδοχή μας..Δεν είναι εύκολο.. Και το εκπαιδευτικό σύστημα , είπαμε, δεν ευνοεί αυτό το στόχο..Αν το κάνεις όμως  έστω και λίγο, σε εκπλήσσουν ευχάριστα.. Με την ευγένειά τους, το φιλότιμό τους, την ευγνωμοσύνη και την αγάπη τους…

Υ.Γ: Αυτή την εποχή που διανύουμε, της απαξίωσης των δημόσιων σχολείων από την Κυβέρνηση με άδειες αίθουσες διδασκαλίας αφού ο γονιός και όχι ο γιατρός πιστοποιεί την δυνατότητα ενός παιδιού να έρθει ή να μην έρθει  στο σχολείο, (παρόλο που το Σύνταγμα ορίζει σαφώς  την εννιάχρονη εκπαίδευση ως υποχρεωτική ) οι απουσίες δεν μετράνε,  εξετάσεις δεν θα γίνουν , με ουσιαστικά εικονική και ψεύτικη βαθμολογία προαγωγής και απόλυσης  που οι μαθητές δεν υποχρεούνται να  κερδίσουν με το σπαθί τους και το διάβασμά τους, πολύ φοβάμαι, ότι φτιάχνουμε ως κοινωνία ανθρώπους που θεωρούν περιττή τη γνώση, τον κόπο για την γνώση, την αγάπη για την γνώση..Ανθρώπους τέλος που δεν σέβονται το δάσκαλο και την αγωνία του να κάνει το καθήκον του προς τους μαθητές της χώρας του, όπως ορίζει ο όρκος που έδωσε όταν ανέλαβε να υπηρετήσει το λειτούργημα του δασκάλου…

Το μόνο που πρέπει ίσως να κρατήσουμε από αυτή την δυσάρεστη κατάσταση είναι τα ολιγομελή τμήματα (18-20 μαθητές) που δίνουν την ευκαιρία σε όλα τα παιδιά να συνυπάρξουν στην τάξη με καλύτερους όρους και συνθήκες..Ιδιαίτερα τα σιωπηλά παιδιά που δύσκολα λειτουργούν σε  πολυπληθείς και θορυβώδεις τάξεις, όπου συνήθως κάνουν κουμάντο οι  άλλοι, θα έχουν σίγουρα  την ευκαιρία να αρθρώσουν το δικό τους λόγο σε περιβάλλον πιο εύφορο και κατανοητικό στην ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία και ιδιομορφία τους..Αλλά και για τους εκπαιδευτικούς θα είναι ευκολότερο να διαχειριστούν την τάξη τους και να αξιοποιήσουν όλες τις δυνατότητες που τους δίνει ο σχετικά μικρός αριθμός μαθητών σε κάθε τμήμα..Αντίθετα με αυτό που συνέβαινε τα τελευταία χρόνια όπου στοιβάζονταν πάνω από 25 μαθητές σε κάθε τμήμα με αποτέλεσμα να αποκτούν τα παιδιά πρακτικές και συμπεριφορές όχλου , τα ολιγομελή τμήματα καθιστούν  την σχολική ζωή περισσότερο  ανθρώπινη, ανεκτή και ενδιαφέρουσα για όλους τους τύπους και τους χαρακτήρες των μαθητών…

Παρόλο που το νομοσχέδιο που κατέθεσε η υπουργός είναι σε εντελώς αντίθετη λογική αυξάνοντας τον ήδη μεγάλο αριθμό των μαθητών ανά τμήμα, εξακολουθώ να ελπίζω σε ένα σχολείο δημοκρατικό , λειτουργικό και ανθρώπινο ..Για όλα τα παιδιά..Τα σιωπηλά και τα άλλα….

Υ.Γ2: Δεν υπήρξα ποτέ σιωπηλό παιδί..Πόσο μάλλον σιωπηλή μεγάλη..Είχα όμως πάντοτε μια διάθεση να προστατέψω τα σιωπηλά παιδιά..(Στην τάξη, γιατί στο θέατρο έκανα τα πάντα για να τα μάθω να μιλάνε δυνατά).. Ίσως επειδή οι γονείς μου ως δάσκαλοι με δίδαξαν ότι καλός δάσκαλος είναι αυτός που νοιάζεται και φροντίζει και γι αυτά.. Και μια τελευταία διδακτική εμπειρία που είχα με σιωπηλά παιδιά που είχαν την ευγένεια να μείνουν στην τάξη μου και να ταξιδέψουμε μαζί στον όμορφο χώρο της Λογοτεχνίας με έκανε να ξαναδώ κάτι που ήδη ήξερα: Πόσο όμορφο είναι το ταξίδι  όταν έχεις το χρόνο και το χώρο για τους μαθητές που συνηθίζουν στις θορυβώδεις τάξεις να μένουν σιωπηλοί. …..Τους ευχαριστώ….

                                                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΟΙ ΦΙΛΟΙ...

ΟΙ ΦΙΛΟΙ…..

Μα που είναι αυτή η θάλασσα; Μονολογούσε η γυναίκα ανεβαίνοντας  μέρα μεσημέρι το βουνό στην άκρη του πουθενά. Τα χείλια της είχαν ξεραθεί από τη δίψα, τα πόδια της είχαν πληγωθεί από τις πέτρες και τα κάθε λογής αγκάθια που άφθονα μαρτυρούσαν την ερημιά του τοπίου. Η γυναίκα ανέβαινε ασθμαίνοντας τώρα, μιλούσε η ηλικία και τα κιλά της …και κανένα τσιγάρο στη χάση και στη φέξη έτσι για να μην ξεχνιούνται οι κακές συνήθειες που ως κακές έχουν πάντοτε μία απροσδιόριστη γλύκα όσο κίνδυνο κουβαλάνε. Στεκόμουν πίσω της. Και πιο πίσω της η θάλασσα που εναγωνίως έψαχνε. Μια απέραντη λαμπερή θάλασσα στην κατηφόρα που σε καλούσε να βουτήξεις σε μια δροσιά που όμοιά της είδαν οι Μύριοι όταν την αντίκρισαν από το πουθενά μετά από δεκάδες ημέρες περπάτημα και ταλαιπωρία. Τώρα η φωνή της γυναίκας είχε λαχανιάσει  και μετά βίας έβγαινε αλλά καυτηρίαζε την ησυχία όπως ο γιατρός την σκουριασμένη βελόνα πριν τη χρησιμοποιήσει για να βγάλει το αγκάθι από το χέρι σου που πρήστηκε γιατί έχει ξεχάσει την τσάντα με τα εργαλεία του.  Κοίταξε πίσω σου , φώναξα. Η θάλασσα είναι πίσω σου. Πρέπει να κατέβεις. Ούρλιαξα  τώρα γιατί η γυναίκα συνέχιζε να ανεβαίνει με μια μανία πρωτόγνωρη και με την ίδια επαναλαμβανόμενη ψιθυριστά σχιζοφρενική ερώτηση. Μα που είναι αυτή η θάλασσα. Πίσω σου! Σχεδόν την άγγιξα. Οι πέτρες που κλωτσούσε κατρακυλούσαν στα πόδια μου αλλά εγώ εκεί να φωνάζω πίσω σου! Κοίταξε πίσω σου! Η γυναίκα σαν υπνωτισμένη ανέβαινε .Η θάλασσα τώρα φαινόταν καλύτερα να απλώνεται στα πόδια μας μεγάλη και απαστράπτουσα στο μεσημεριανό φως. Ακολούθησα τη γυναίκα που αρνιόταν να δει τη θάλασσα παρόλο που την έψαχνε εναγωνίως. Κάποια στιγμή θα με άκουγε και έπρεπε να βρίσκομαι δίπλα της. Γιατί έτσι είναι οι φίλοι.
                                                                 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ: Το τραγούδι της Ελεονώρας Ζουγανέλη υπέροχο για τους φίλους που είναι πάντοτε εκεί όταν έχεις πληγωθεί να σε στηρίξουν. Οι στίχοι του με συγκίνησαν πολύ και τους αναρτώ. Δεύτερα κλειδιά λοιπόν....στους φίλους μας....

ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΛΕΙΔΙΑ

Να ‘μαστε λοιπόν
Φίλη μου, έχω στην καρδιά μου βέλος
άντρες που εμφανίζονται και εξαφανίζονται
Μόνο εσύ μου έμεινες στο τέλος

Να ‘μαστε λοιπόν
Μόνο που είσαι εδώ νιώθω ωραία
άντρες μπαινοβγαίνουνε, τα όνειρα μας κλέβουνε
Πάλι οι δυό μας μείναμε παρέα

Πήγαινέ με σπίτι νιώθω πόνο στην καρδιά
Μέσα στην ζωή μου άλλη μία ψαλιδιά
Κοίτα απ ‘ τα μάτια μου αν έφυγε η μπογιά
Να με προσέχεις
Κράτα με είμαι χάλια με έπιασε λιποθυμιά
Δώσ' μου απ' το τσιγάρο σου μια ακόμη ρουφηξιά
Άνοιξε την τσάντα μου έχω δεύτερα κλειδιά
Εσύ να τα έχεις

Άλλη μια ήττα
Μην μου πεις στα είπα
Η αγάπη είναι φωτιά

Τι έχω πάθει κοίτα
Μην μου πεις στα είπα
Και μην χάσεις τα κλειδιά

Να ‘μαστε λοιπόν
Φίλη μου τον εαυτό μου χάνω
Δεν σου είπα ευχαριστώ, ούτε πόσο σ αγαπώ
Μόνο λέω θα πέσω να πεθάνω

Να ‘μαστε…

                   Μουσική: Γιώργος Καραδήμος
Στίχοι: Sunny Μπαλτζή 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΚΑΛΟΙ....

Κυρίες και Κύριοι και Αγαπητά μας Παιδιά  Καλημέρα σας...

Είμαστε οι Καλοί .Βομβαρδίζουμε με καλό σκοπό. Σκοτώνουμε με σικ τρόπο, από μακριά. Πατάμε ένα κουμπί και όχι… Δεν βγαίνει μια χοντρή ..Αλλά φωτιά και καπνός. Εξοντώνουμε τους λαούς για το καλό τους. Εδώ τα καλά όπλα. Τα εγγυημένα, τα οικολογικά και τα έξυπνα. Είμαστε οι δίκαιοι. Γιατί είμαστε τυφλοί. Όπως και η δικαιοσύνη. Είμαστε τελειομανείς όταν πρόκειται  για το συμφέρον…… της Ανθρωπότητας. Γιατί εμείς είμαστε η Ανθρωπότητα. Δεν είμαστε όμως και Τέλειοι. Κάποιες παράπλευρες απώλειες υπάρχουν βέβαια. Αλλά προς Θεού …Όχι από χημικά όπλα. Προτιμάμε τα συμβατικά τα πολυαγαπημένα καθώς και τα πυρηνικά. Έχουν –πώς να το κάνουμε- άλλη χάρη, άλλο image, άλλο size, που λέμε εμείς στο εξωτερικό. Αγαπημένη μας ανθρωπότητα. Είμαστε οι Καλοί , οι Ξανθοί και οι Όμορφοι. Και οι Χριστιανοί όλων των Αιρέσεων και των Τάσεων. Κοιμήσου ήσυχη. Θα ξεπαστρέψουμε τους πάντες αλλά όχι εσένα. Εσένα σε χρειαζόμαστε για να μας δοξάζεις και να μας υπηρετείς. Να αγοράζεις τα προϊόντα που παράγουμε και να μας κάνεις έτσι πλουσιότερους και ευτυχείς. Βεβαίως θα δημιουργηθούν προσφυγικές ροές. Αν δεν μπορέσουμε να τις πνίξουμε όλες στη θάλασσα θα αναγκαστείς Πολυαγαπημένη μας Πολιτισμένη Ανθρωπότητα να τις φιλοξενήσεις για λίγο στη χώρα σου.  Μόνο αυτές που έχουν πάνω τους όλα τα χαρτιά τους, ξέρεις… ταυτότητα, φορολογική δήλωση, ΑΦΜ… και άλλα.. Τις άλλες, ξέρεις… Δεν είμαστε τέλειοι;;; Δεν τα έχουμε οργανώσει όλα στην τρίχα;;;  Για σένα δουλεύουμε Πολυαγαπημένη μας Πολιτισμένη, Χριστιανική και Δυτική Ανθρωπότητα. Κοιμήσου ήσυχη……..

                                                     

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ  ΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΚΕΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ…

                                                             

                                                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΤΟ ΑΝΗΣΥΧΟ ΔΕΝΤΡΟ.

Μπροστά της ένα ανοιχτό παράθυρο. Κι  ένα δέντρο σε φόντο γαλανό να λικνίζεται στο παραμικρό φύσημα του ανέμου. Στην απόλυτη ακινησία του χαρτοβασίλειου του γραφείου της το υπερκινητικό δέντρο, σαν τον ανήσυχο μαθητή που δεν λέει να συγκεντρωθεί στο μάθημα, της αποσπούσε την όποια προσοχή της είχε απομείνει εκείνη την προχωρημένη μεσημεριανή ώρα. Μπροστά της πάντα το ανοιχτό παράθυρο. Κι αυτή η δροσιά των ανήσυχων όντων. Που δεν πείθονται στην ακινησία. Στο τέλμα. Αυτή η μοναξιά των οργισμένων όντων που θυμώνουν με την ήσυχη παραδοχή και την γαλήνια απελπισία. Ότι έτσι είναι  και τίποτε δεν αλλάζει. Μπροστά της πάντα το ανοιχτό παράθυρο. Και το δέντρο. Κάποιος ορθώθηκε να το κλείσει. Όχι!!!αναπήδησε η γυναίκα. Ας κάνουμε παρέα στο ανήσυχο δέντρο. Είναι τόσο μόνο. Ριζωμένο στη μοναξιά του. Ας μη το κλείσουμε έξω από τη ζωή μας…

                                                              ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΙΔΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!

 ΙΔΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ

Ο  ΙΔΙΟΤΡΟΠΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Βρίσκεται παντού. Στο λεωφορείο, στο δρόμο ,στο γραφείο ,στο  διπλανό μας δωμάτιο. Και έχει μια καταπληκτική ικανότητα. Να κάνει τα νεύρα μας να χορεύουν τσάρλεστον. Θα μου πείτε. Τι πρόβλημα έχω με τον ομολογουμένως υπέροχο αυτόν και εντυπωσιακότατο χορό; Απαντώ. Κανένα. Απλώς προσπαθώ με την μεταφορική αυτή χορευτική πανδαισία να περιγράψω την ταραχή και την ένταση που μου δημιουργεί ο ιδιότροπος άνθρωπος.

Δεν είναι που δεν ικανοποιείται εύκολα με τίποτα. Η ατάκα που με τρελαίνει περισσότερο μετά από αμέτρητα παράπονα και γκρίνιες για κάθε τι που κινείται στο οπτικό του πεδίο και την εκτοξεύει αλύπητα για να σου δώσει τη χαριστική βολή, είναι<< Και είμαι τόσο εύκολος άνθρωπος! Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άλλοι τα ΄χουν μαζί μου..>> Μένεις  άφωνος, speechless που λένε και οι φίλοι μας οι Εγγλέζοι με την άφεση αμαρτιών που δίνει γενναιόδωρα στις ιδιοτροπίες του, που τις χαρακτηρίζει καλλιτεχνικές ή άλλως πως ευφάνταστες εκφάνσεις ενός ιδιοφυούς  μυαλού και μιας εξίσου ενδιαφέρουσας προσωπικότητας.

Έχεις την ατυχία να καθίσεις μαζί του στο λεωφορείο; Θα σου ζητήσει όχι με ιδιαίτερη ευγένεια τη θέση δίπλα στο παράθυρο αναπτύσσοντας μια φανταστική ιστορία ότι ήταν δική του και μάλλον έγινε λάθος κατά την έκδοση των εισιτηρίων. Θέλοντας να τον αποφύγεις θα κάνεις πως κοιμάσαι ή θα ανοίξεις ένα βιβλίο για να δείξεις λιγότερο ξεβολεμένος από τη θέση σου αλλά δεν θα καταφέρεις τίποτα. Θα βρει τρόπο να ασχοληθείς πάλι μαζί του γιατί θα τον θαμπώνει ο ήλιος και το παράθυρο δεν έχει την κατάλληλη κουρτίνα για να τον προστατέψει, δεν περνάει η ώρα και κάποια στιγμή εντελώς αθώα θα σας πει <<Δεν είναι ωραίο το βιβλίο σας, το έχω διαβάσει>>

Είναι συνάδελφός σου στη δουλειά; Τα συλλυπητήριά μου. Δεν ξέρεις ποτέ πώς θα σου συμπεριφερθεί. Όλα τον ενοχλούν αλλά τίποτα το σημαντικό. Διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο. Αποφεύγει βέβαια να εκδηλώνει τις χαριτωμένες ιδιοτροπίες του αν  έχει ανάγκη τη βοήθειά σου αλλά είναι ιδιαίτερα εκδηλωτικός στην αντίθετη περίπτωση. Του μιλάς; Σου απαντάει βαριεστημένα γιατί κάτι πολύ πιο σημαντικό σκέφτεται. Δεν του μιλάς; Σε ρωτάει, γιατί, με προσποιητό ενδιαφέρον και σε αποτελειώνει με τη φράση – Βλέπω, δεν αισθάνεσαι καλά σήμερα - Θέλεις να ανοίξεις το παράθυρο; Σου επιτρέπει αλλά ταυτόχρονα εξιστορεί στον διπλανό σου ότι υποφέρει από ψύξη που σίγουρα οφείλεται στο βορειοανατολικό παράθυρο που μόλις σου έδωσε την άδεια να ανοίξεις. Όταν πανικόβλητος το κλείνεις γιατί δεν θέλεις να πάρεις στο λαιμό σου τον άνθρωπο και την ιδιότροπη ψύξη του, αρχίζει να κάνει αέρα με τον προχειρότερο τρόπο που βρίσκει –ακόμα και με τα γραπτά σου- γιατί ξαφνικά ζεσταίνεται και σίγουρα θα κολλήσει κανένα μικρόβιο μια και ο χώρος δεν αερίζεται καλά.. Σε αυτό το σημείο είναι που αναρωτιέσαι χαμηλόφωνα: Τι πίνει και δεν μας δίνει;

Είναι γείτονάς σου; Σε λυπάμαι πραγματικά. Εκτός αν αλλάξεις σπίτι πράγμα που το έχεις ψάξει αλλά από τη μια η οικονομική κρίση και από την άλλη η ατυχία που σε δέρνει, απομακρύνουν αυτό το τόσο εκπληκτικό ενδεχόμενο. Υποτάσσεσαι  λοιπόν στη μοίρα σου. Κλειδαμπαρώνεσαι για να ακούσεις μουσική, γιατί τον ενοχλεί ,παρκάρεις στην άλλη άκρη του κόσμου, γιατί εννοεί αυτός μόνο να παρκάρει δίπλα από τη μύτη σου, και κατεβάζεις τα σκουπίδια σου τρέχοντας και τις ώρες που δεν είναι σπίτι, γιατί, έτσι και σε δει, θα τρέξει να σε απασχολήσει για δυο λεπτά, που θα γίνουν εύκολα ώρα, γιατί έχει πολλά παράπονα να σου πει και πολλές προτάσεις να κάνει για να λυθούν τα προβλήματα της πολυκατοικίας σας, της γειτονιάς σας ,του δήμου σας και της Ελλάδας εν γένει.

Αν τον έχεις φίλο ή  σύντροφο  τα πράγματα αλλάζουν. Δεν είσαι μόνο θύμα αλλά και θύτης του εαυτού σου και των γύρω σου. Φταις και το ξέρεις που ανέχεσαι να σε φορτώνει ενοχές και ευθύνες ενώ ποτέ δεν αναλαμβάνει τις δικές του γιατί κανένας δεν τον καταλαβαίνει, κανένας δεν τον συμπαθεί- γιατί άραγε;- κανένας δεν τον νιώθει. Μαγείρεψες; Είναι λίγο ανάλατο ή αλατισμένο ή ζεστό ή κρύο ή…. Δεν μαγείρεψες μια φορά γιατί δεν πρόλαβες ; Αντί να σε βοηθήσει, σου τονίζει πόσο πεινάει μέχρι που δεν αντέχεις και ξεσπάς στον πρώτο τυχόντα ανυποψίαστο άνθρωπο που θα βρεθεί μπροστά σου .Πότε είναι που κάνει τον υπεράνω, τον γενναιόδωρο και τον ευαίσθητο; Όταν αντιληφθεί ότι θα σε χάσει. Ότι δεν θα του ξαναμιλήσεις ,ότι η φιλία σας τελειώνει εδώ. Αν αυτό δεν συμβεί, επαναλαμβάνει αμέσως τις ανεκδιήγητες ιδιοτροπίες του . Του έκανες δώρο ένα πουκάμισο; Σου τονίζει ότι δεν του αρέσει το χρώμα και αν το αλλάξεις το ξανασκέφτεται και βλέπει ότι τελικά του άρεσε το προηγούμενο και όταν το ξαναλλάξεις λέει χωρίς να σε κοιτάζει. Ένα βιβλίο, βέβαια, ίσως ήτανε καλύτερο..Γιατί ο ιδιότροπος είναι συνήθως βιβλιοφάγος. Είναι που προσπαθεί να  ανακαλύψει καινούργια πεδία για να ξαπλώσει αναπαυτικά τις ιδιοτροπίες του πασπαλίζοντάς τες και με μια πολιτικοϊδεολογική προσέγγιση που δεν είναι εύκολο, εσύ ο κουτός, να κατανοήσεις ….

Αν πάλι τον έχεις γεννήσει, αναρωτιέσαι συχνά μήπως ήταν προτιμότερη η αντισύλληψη....... 

Θα μου πείτε ..Ποιος ιδιότροπος; Αυτός είναι και αδιάκριτος και γκρινιάρης και ιδιοτελής και παράξενος και χίλια δυο άλλα ελαττώματα που θα μου τελείωνε το μελάνι να τα περιγράψω. Αυτός είναι όμως. Με μια δόση κωμική για να μην βαρύνουμε  πολύ το κλίμα. Άλλωστε μόνο έτσι αντέχεται η ζωή. Όταν  την κοροϊδεύεις…

                                                            ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ: Μου αρέσει να περιγράφω χαρακτήρες ανθρώπων. Όχι μόνο γιατί έτσι κι αλλιώς έχουν ενδιαφέρον με τα καλά και τα στραβά τους αλλά κυρίως γιατί είναι ένας τρόπος να διορθώνεις τα λάθη σου. Όταν τα βλέπεις σε έναν ανθρώπινο τύπο που…… πού ξέρεις; Μπορεί να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου ….