...ΠΟΥ ΗΣΑΝ ΛΟΓΙΑ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΘΕΑΤΡΙΚΑ...

                                       
                                               Αλεξανδρινοί Bασιλείς

Μαζεύθηκαν οι Aλεξανδρινοί να δουν της Κλεοπάτρας τα παιδιά, τον Καισαρίωνα, και τα μικρά του αδέρφια, Aλέξανδρο και Πτολεμαίο, που πρώτη φορά τα βγάζαν έξω στο Γυμνάσιο, εκεί να τα κηρύξουν βασιλείς, μες στη λαμπρή παράταξι των στρατιωτών. Ο Aλέξανδρος— τον είπαν βασιλέα της Aρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων. Ο Πτολεμαίος— τον είπαν βασιλέα της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης. Ο Καισαρίων στέκονταν πιο εμπροστά, ντυμένος σε μετάξι τριανταφυλλί, στο στήθος του ανθοδέσμη από υακίνθους, η ζώνη του διπλή σειρά σαπφείρων κι αμεθύστων, δεμένα τα ποδήματά του μ’ άσπρες κορδέλλες κεντημένες με ροδόχροα μαργαριτάρια. Aυτόν τον είπαν πιότερο από τους μικρούς, αυτόν τον είπαν Βασιλέα των Βασιλέων. Οι Aλεξανδρινοί ένοιωθαν βέβαια που ήσαν λόγια αυτά και θεατρικά. Aλλά η μέρα ήτανε ζεστή και ποιητική, ο ουρανός ένα γαλάζιο ανοιχτό, το Aλεξανδρινό Γυμνάσιον ένα θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης, των αυλικών η πολυτέλεια έκτακτη, ο Καισαρίων όλο χάρις κι εμορφιά (της Κλεοπάτρας υιός, αίμα των Λαγιδών)· κ’ οι Aλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή, κ’ ενθουσιάζονταν, κ’ επευφημούσαν ελληνικά, κ’ αιγυπτιακά, και ποιοι εβραίικα, γοητευμένοι με τ’ ωραίο θέαμα— μ’ όλο που βέβαια ήξευραν τι άξιζαν αυτά, τι κούφια λόγια ήσανε αυτές η βασιλείες. K.Π ΚΑΒΑΦΗΣ Y.Γ1: Ο Αλεξανδρινός ποιητής τα είπε όλα. Τα θεατρικά λόγια των πολιτικών ταγών των υπερδυνάμεων αυτού του κόσμου δεν ξεγελούν κανέναν. Οι μικροί συνήθως ακούνε με προσποιητό ενδιαφέρον γνωρίζοντας καλά ότι είναι έπεα πτερόεντα που δεν λύνουν κανένα πρόβλημα.Χαμογελώντας επιστρέφουν στην δύσκολη έτσι κι αλλιώς καθημερινότητά τους. Όλα καλά... Υ.Γ2: Στην προκειμένη περίπτωση έλειπαν οι Αλεξανδρινοί. Για λόγους ασφαλείας άδειοι οι δρόμοι της Αθήνας. Ο μεγάλος επισκέπτης με τη συνοδεία του έδωσε ρεσιτάλ στο κενό..Η μέρα ήταν ζεστή και ποιητική, ο ουρανός ένα γαλάζιο ανοιχτό αλλά το ακροατήριο απόν..Είναι επικίνδυνο……                                                                               ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

DANCE ME TO THE END OF LOVE....ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ...

Leonard Cohen ~ Dance Me To The End Of Love
Lyrics:
Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in
Lift me like an olive branch and be my homeward dove
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Oh let me see your beauty when the witnesses are gone
Let me feel you moving like they do in Babylon
Show me slowly what I only know the limits of
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
Dance me to the wedding now, dance me on and on
Dance me very tenderly and dance me very long
We're both of us beneath our love, we're both of us above
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Dance me to the children who are asking to be born
Dance me through the curtains that our kisses have outworn
Raise a tent of shelter now, though every thread is torn
Dance me to the end of love

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
Touch me with your naked hand or touch me with your glove
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Ο Λέοναρντ Κοέν που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών, στις 10 Νοεμβρίου του 2016, είχε μιλήσει για τον θάνατό του σε μια ιδιαίτερα συγκινητική επιστολή που είχε γράψει για τη σύντροφό του Μαριάν τον περασμένο Ιούλιο όταν έμαθε ότι εκείνη έσβηνε από λευχαιμία. Την είχε γνωρίσει στην Ύδρα και έζησε μαζί της δέκα ολόκληρα χρόνια.

«Λοιπόν Μαριάν,
φτάσαμε σε αυτή τη στιγμή που αρχίσαμε να αισθανόμαστε πια πολύ μεγάλοι και τα κορμιά μας άρχισαν να αποσυντίθενται. Νομίζω ότι θα σε ακολουθήσω πολύ σύντομα. Είμαι πολύ κοντά σου, τόσο κοντά που αν απλώσεις το χέρι σου, νομίζω ότι μπορείς να αγγίξεις το δικό μου. Να ξέρεις ότι πάντα θα σε αγαπώ για την ομορφιά και τη σοφία σου. Τώρα θέλω να σου ευχηθώ καλό ταξίδι αγαπημένη μου φίλη και ατέλειωτη αγάπη μου. Θα σε δω στο τέλος του δρόμου».

 << Ζούμε και πεθαίνουμε εντελώς διαφορετικά απ' ό,τι θα θέλαμε χωρίς ελπίδα οποιασδήποτε ανταμοιβής... Ευτυχώς που αυτή η ζωή είναι η μόνη - και μόνο αυτό είναι σίγουρo. >> | Α.Ρεμπώ

Π Α Ι Δ Ι Κ Α   Χ Ρ Ο Ν Ι Α

Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης

ΙΙΙ

Είναι κάποιο πουλί στο δάσος που σαν τ’ ακούς να κελαηδά, στέκεις και κοκκινίζεις απ’ το σάστισμά σου.

Είν’ ένα εκκρεμές που δε σημαίνει πια τις ώρες.

Είναι, βαθιά στο χώμα, τρυπωμένη μια φωλιά γιομάτη κάτασπρα ζωάκια.

Είναι μια εκκλησιά που πάει τον κατήφορο και μια λίμνη που όλο ανηφορά.

Είν’ ένα καροτσάκι παρατημένο μες στα δέντρα ή που το βλέπεις καταστόλιστο μ’ ένα σωρό κορδέλες, να κατρακυλάει το μονοπάτι κάτου.

Είν’ ένας θίασος μικρά παιδιά μασκαρεμένα, που τα θωρείς ανάμεσ’ απ’ τ’ ανάρια δέντρα, να περπατάν στη δημοσιά.

Είναι, τέλος, κάποιος, που αν τύχει και πεινάς είτε διψάς, σε διώχνει.

                                                      Α.   ΡΕΜΠΩ

Υ.Γ:Ο Λεονάρντο Κοέν και ο Αρθούρος Ρεμπώ έφυγαν κατά σύμπτωση την ίδια μέρα. Στις 10 Νοεμβρίου του 2016 ο πρώτος , του 1891 ο δεύτερος. Και οι δύο πνεύματα ανήσυχα, με πάθος για τη ζωή και την τέχνη. Θορυβώδεις παρουσίες .Με την καλή έννοια εννοείται. Ο πρώτος τρυφερός και ερωτικός με ανησυχίες  κοινωνικές και άλλες, έφυγε ετών 82 .Ο δεύτερος εκρηκτικός και προκλητικός μα τρυφερός κατά βάθος, όπως όλοι όσοι αναγκάζονται λόγω των επιλογών τους να συγκρουστούν με κατεστημένες συμπεριφορές και τρόπους σκέψεις, έφυγε μόλις 37 ετών. Αντιμετώπισαν τον θάνατο με …άποψη. Ο πρώτος  ως ευκαιρία για συνάντηση σε μια άλλη διάσταση. Ο δεύτερος καταγγελτικά αφού δεν τον επέλεξε ούτε αυτόν ούτε την ζωή του. Με τον τρόπο που συνέβησαν ….Τέτοιες εξομολογήσεις μου δημιουργούν πόνο. Εύχομαι και οι δυο να είναι τώρα αναπαυμένοι. Ο πρώτος αφού πέτυχε τη συνάντηση που ονειρευόταν. Και ο δεύτερος αφού πήγε κάπου που επιτέλους τον αποδέχτηκαν όπως έγινε και στη ζωή μετά το θάνατό του…

                                                      ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Είμαι ρομπότ. Αρθρώνω λόγο που άλλοι τοποθέτησαν στον εγκέφαλό μου. Το λεξιλόγιό μου μετρημένο στα δάχτυλα. Ξύλινες λέξεις εκτοξεύω χωρίς κανένα μορφασμό προσώπου, χειρονομία, χρώμα και φωνή. Άφωνες λέξεις. Οξειδωμένες από την επανάληψη και  την πλήξη δεν εννοούν να αλλάξουν τίποτα. Κλείνουν σε δίχτυα το μυαλό μου. Και εγώ που πριν σκεφτόμουνα με λέξεις που είχαν ρίζες και κορμό και φύλλα, τώρα  στο κρεβάτι του Προκρούστη ξαπλώνω τη σκέψη μου. Και κόβω περιττές κουβέντες όπως αμφιβάλλω ,υποψιάζομαι, κρίνω, συγκρίνω, επιλέγω, κατανοώ. Έχουν φροντίσει να με μάθουν να αλυσοδένομαι με τα δικά τους επιχειρήματα. Και φοβάμαι. Και όταν πάω να αντιδράσω, το μόνο που καταφέρνω είναι να ψηφίζω  Τραμπ…ή…Κλίντον…ή Λεπέν………… Είμαι ρομπότ. Να με λυπάστε…..

                                                        ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ: Οι άνθρωποι έχουν την ευθύνη των επιλογών τους. Όταν μπορούν να επιλέγουν ….Τί γίνεται όμως όταν αυτό που τους δίνεται ως επιλογή είναι μια απάτη ; Όταν έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε ίδια φρικτά και απαράλλακτα πράγματα; Όταν έχουν φροντίσει να τους πάρουν το μόνο πράγμα με το οποίο θα μπορούσαν να αντιδράσουν; Τη σκέψη.  

                                                       

ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΜΠΟΣΤ!!!

ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ ΤΟΥ ΜΠΟΣΤ

ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΛΙΘΟΓΡΑΦΕΙΟ

ΧΙΛΙΑ ΜΠΡΑΒΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ !!!! ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΙΡΗ ΣΙΔΗΡΑ!!

Υ.Γ1: Ο ΜΠΟΣΤ (Μέντης Μποσταντζόγλου -Χρύσανθος Βοσταντζόγλου) είναι πάντα απολαυστικός.. Μάλιστα σε μια εποχή που η σοβαροφάνεια , ο καθωσπρεπισμός και η ημιμάθεια  βασιλεύουν και μύδροι εκτοξεύονται πανταχόθεν από τους αυτόκλητους υπερασπιστές των ιερών και των οσίων που κάθε άλλο παρά την δική τους συνδρομή χρειάζονται, ο Μπόστ είναι ιδιαίτερα επίκαιρος. Με τη   σάτιρά του όσο υπερβολική και απλοϊκή κι αν φαίνεται κάποιες φορές, διεισδύει στον πυρήνα όλων των ανθρώπινων συναισθημάτων εκεί που η λύπη μπορεί να αντιδράσει στον ίδιο της τον εαυτό και να γίνει χαρά, η ζήλεια ανωτερότητα και η αγάπη μίσος. Το σκοτάδι φως και ο γκρεμός γέφυρα για να περάσεις απέναντι βλέποντας τα πράγματα σε άλλη διάσταση, από άλλη οπτική γωνία. Πάντα με γοήτευαν οι άνθρωποι που είχαν τη δύναμη να αυτοσαρκάζονται και να διακωμωδούν τη ζωή. Ακόμα και την πιο σοβαρή και τραγική πλευρά της.  Έζησα με έναν άνθρωπο που είχε αυτό ακριβώς το ταλέντο. Μέχρι το θάνατο. Γι αυτό απολαμβάνω τα κείμενα του Μποστ .Γιατί είναι η αιρετική ματιά του ανθρώπου που γνωρίζει καλά ότι η ζωή τότε και μόνο αντέχεται. Όταν την παίρνεις  στα σοβαρά ξέροντας όμως πότε να την κοροϊδέψεις.

                                                          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ2: <<Η ΕΡΩΦΙΛΗ >>  ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΟΡΤΑΤΣΗ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΜΠΟΣΤ

ΕΡΩΦΙΛΗ:  Αγαπημένε άκου με και μια φορά και μένα

                       Γιατί πολλά για λόγου σου  τα έχω φυλαγμένα

                       Κι η ζήλεια σου κατάντησε πράγμα  τι  ανυπόφορο

                       Κι αντί με σένα θα γινώ ταίρι με τον Καρπόφορο.

ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ: Νεράιδα μου πανέμορφη, ταίρι μου αγαπημένο

                      Ό,τι κι αν λέγεις σ΄ αγαπώ και ας μ΄ έχει γεγραμμένο

                      Στα  μαύρα τα κατάστιχα ο κύρης σου, κυρά μου

                      Μα θα σε κλέψω με σπαθί κι όχι με τον παρά μου

ΕΡΩΦΙΛΗ: Πανάρετε ανεπρόκοπε, όλα εύκολα τα έχεις

                      Μα άλλος γαμπρός θε να φανεί μια μέρα και θα τρέχεις

                      Για τούτο σε παρακαλώ, έλα στα λογικά σου

                      Και ψάξε για καμιά δουλειά, να με χαρεί η καρδιά σου

ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ: Δεν το ΄ξερα γοργόνα μου πως θα με παρατήσεις

                       Στην αγκαλιά ενός πλούσιου για να αγκυροβολήσεις

                      Μα θα στο πω και λαϊκά, εγώ..  κανένας άλλος

                      Αυτός ο  άλλος, αυτός ο άλλος είν΄ ευεργέτης μου μεγάλος.

ΕΡΩΦΙΛΗ:  Αφού έχεις τόσο εγωισμό, τόσο μεγάλη γλώσσα

                      Και μου ΄κανες τα νεύρα μου ένα ζευγάρι κρόσσια

                      Θα αφήσω τον πατέρα μου ό,τι ήθελε να κάνει

                      Και θα σε φέρουν σίγουρα μια μέρα στη λεκάνη

                      Γιατί πολλά μας τα ΄κανες, πολλά και μας τα είπες

                       Ψεύτικη είν΄ η αγάπη σου, εργόχειρο με τρύπες

                       Όμως εγώ εξύπνησα από το νάνι -νάνι

                       Γιατί από σένα σίγουρα , δε θέλω δει  στεφάνι.

ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ:  Αγάπη μου, Ερωφίλη μου, αφέντρα κι άγγελέ μου

                        Άφησε τα πείσματα ,με αγάπη μίλησέ  μου

                        Γιατί δε θα βρεις σαν και με να σε αγαπάει άντρα

                        Που θα πηδήξει αν χρειαστεί τη πιο ψηλή την μάντρα

                         Για να σε δει και να σου πει όρκους δέκα χιλιάδες

                         Και θε να κάνει δια σε μεγάλους σαματάδες…..

ΕΡΩΦΙΛΗ:    Ο.Κ  βρε  Πανάρετε και μ΄έπεισες καθότι

                       Με τα γλυκά τα λόγια σου η καρδιά μου εγίνη τόπι

                        Μα αν πάλι ψέματα μου λες, θε να σε κάνω τόπι

                       Αφού κρυφά καρδούλα μου σε πάρω στο κατόπι…..

                                                                  ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Υ.Γ3: Σίγουρα μια διακωμώδηση την θέλει και η Ερωφίλη. Κι ο Μποστ θα την έκανε πολύ καλύτερα! Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι παύει να είναι το αριστούργημα που ξέρουμε….

ΕΡΩΦΙΛΗ Τόσες δεν είναι οι ομορφιές, τόσα δεν είν' τα κάλλη, μα τούτο εκ την αγάπη σου γεννάται* τη μεγάλη. Μα γή όμορφή 'μαι γή άσκημη, Πανάρετε ψυχή μου, για σέναν εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου. ΠΑΝΑΝΑΡΕΤΟΣ Νερό δεν έσβησε φωτιά ποτέ, βασίλισσά μου, καθώς τα λόγια τα γροικώ* σβήνουσι την πρικιά* μου. Μ' όλον ετούτο, αφέντρα μου, μα την αγάπη εκείνη, που μας ανάθρεψε μικρά, και πλια παρ' άλλη εγίνη πιστή και δυνατότατη σ' εμένα κι εις εσένα, και τα κορμιά μας σ'άμετρο* πόθο κρατεί δεμένα, περίσσα* σε παρακαλώ ποτέ να μην αφήσεις να σε νικήσει ο βασιλιός, να μ' απολησμονήσεις. ΕΡΩΦΙΛΗ Oϊμένα*, νά 'βρω δε μπορώ ποιαν αφορμή ποτέ μου σου 'δωκα στην αγάπη μου φόβο, Πανάρετέ μου, να πιάνεις τόσα δυνατό, σα να μηδέ γνωρίζεις το πως το νου και την ψυχή και την καρδιά μου ορίζεις. Έρωτα, απείς* τ' αφέντη μου τ' αμμάτια* δε μπορούσι πόσα πιστά και σπλαχνικά τον αγαπώ να δούσι*, μιαν απού τσι σαΐτες σου φαρμάκεψε και ρίξε μέσα στα φυλλοκάρδια μου και φανερά του δείξε με τον πρικύ μου θάνατο πως ταίρι του απομένω, και μόνο πως για λόγου του στον Άδη κατεβαίνω. ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ Τούτο ας γενεί σ' εμένα ομπρός, φόβο κιανένα αν έχω στον πόθο σου, νεράιδα μου, γή αν έν' και δεν κατέχω πως μήδ' ο θάνατος μπορεί να κάμει να σηκώσεις τον πόθο σου από λόγου μου κι αλλού να τόνε δώσεις. Μα δεν κατέχω ποια αφορμή με κάνει και τρομάσσω, το πράμα, που στο χέρι μου κρατώ σφικτά, μη χάσω, κι εκείνο, απού παρηγοριά πρέπει να μου χαρίζει, τσ' ελπίδες μου τσ' αμέτρητες σε φόβο μού γυρίζει. ΕΡΩΦΙΛΗ Τούτό 'ναι απού το ξαφνικό μαντάτο που μας δώσα, μα μην πρικαινομέστανε*, Πανάρετέ μου, τόσα, γιατί ουρανός, απού 'καμε κι εσμίξαμεν αντάμι*, να στέκομε παντοτινά ταίρια μάς θέλει κάμει. Τον ουρανό, τη θάλασσα, τη γη και τον αέρα, τ' άστρα, τον ήλιο το λαμπρό, τη νύκτα, την ημέρα, παρακαλώ ν' αρματωθού, να 'ρθουν αντίδικά* μου, την ώρα οπ' άλλος θέλει μπει πόθος εις την καρδιά μου. Γ. Χορτάτσης, Ερωφίλη,

---

*γεννάται: γεννιέται *γροικώ: ακούω *πρικιά: πίκρα *άμετρο: αμέτρητο *περίσσα: πολύ *οϊμένα: αλίμονο *απείς: αφού *αμμάτια: μάτια *δούσι: δουν *πρικαινομέστανε: πικραινόμαστε *αντάμι: μαζί *αντίδικα: αντίπαλα

                        

               

                   

                     

                      

                   

 

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ..

ΤΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΡΥΘΜΙΣΤΕΙ.

ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΑΔΕΙΕΣ.

ΟΙ ΚΑΝΑΛΑΡΧΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ.

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΘΕΙ.

ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΡΑΚΩΛΥΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΠΤΟΣ…

                                         ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

                                   

Η ΚΥΡΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ..

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα τη θυμάμαι. Με το μαύρο της τσεμπέρι να υπογραμμίζει πως ο χρόνος δεν γιατρεύει τα πάντα. Στο μικρό πεζούλι της αυλής της καθισμένη να αγναντεύει το δρόμο. Σμύρνης 240. Το προσφυγικό σπίτι της γιαγιάς μου ήταν η αφορμή να τη γνωρίσω. Πάντα μονάχη. Είχε τρία παιδιά. Ξημερώνοντας  28^η Οκτωβρίου 1940, ημέρα Δευτέρα, στο βομβαρδισμό της Πάτρας στην Τριών Ναυάρχων τα έχασε και τα τρία. Δυο κορίτσια και ένα αγόρι. Βρήκαν το ρολόι που φορούσε ο γιός της...μου είχε πει η γιαγιά μου..Από τότε μίσησα τα ρολόγια επειδή ζουν περισσότερο από τους ανθρώπους. Πριν είχε χάσει και τον άντρα της. Και την πατρίδα της στη Μ.Ασία. Η κυρά Δέσποινα των Προσφυγικών. Η Αγία. Την κοίταζα πάντα με περιέργεια. Πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να χωρέσει τόσο πόνο, να σηκώσει τόσο θάνατο. Μέχρι το τέλος έζησε μόνη .Δεν τη θυμάμαι ποτέ να κλαίει. Τι να σου κάνουν και τα δάκρυα. Τρία παιδιά νεκρά . Όταν πέθανε, χάρηκα. Γιατί επιτέλους βρήκε τα παιδιά της.

                                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

Ο ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ ......

           
           Ο ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν

στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του

μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.

Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;

Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.

Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.

Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές

άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

Ο Καιόμενος» είναι το πρώτο από τα δεκαεπτά ποιήματα της συλλογής  Μεταίχμιο Β, την οποία ο ποιητής εξέδωσε το 1957. Περιλαμβάνει ποιήματα γραμμένα, κατά την ένδειξη του ίδιου του ποιητή, στο διάστημα 1949-1955. Σημειώνει ο ίδιος σχετικά: «γραφόταν έξι χρόνια και κλείνει μέσα της τις εμπειρίες του εμφύλιου και της ατμόσφαιρας μετά απ’ αυτόν»

Θέμα του ποιήματος είναι η πολιτική διαμαρτυρία, με αυτοπυρπόληση ενός απογοητευμένου ιδεολόγου και η αντίδραση του πλήθους και του ποιητή, ή «η συμβολική εικόνα του ανθρώπου που θυσιάζει τον εαυτό του σαν ιερό σφάγιο-μια πράξη στην οποία συμμετέχει κι ο ίδιος ο ποιητής».

        Για τον «Καιόμενο» είπε ο ποιητής σε κάποια συνέντευξή του: «Κανείς δεν γίνεται ποιητής χωρίς να πληρώσει προσωπικά. Αυτό να το ξέρετε. Προπαντός μέσα στο δικό μας το χώρο, στην Ελλάδα, που δεν είναι πια δικός μας. Κάποτε στα 1957, έγινα προφήτης γράφοντας τον «Καιόμενο». Ύστερα ήρθανε οι αυτοπυρπολήσεις των βουδιστών καλόγερων στο Βιετνάμ, ύστερα του Πάλαντς στη Τσεχοσλοβακία και του Γεωργάκη στη Γένοβα. Αργότερα σκοτώθηκε ο Αλέξανδρος Παναγούλης».

Στον τίτλο ο παροντικός χρόνος της μετοχής δηλώνει τη διάρκεια μιας πράξης εν ενεργεία που συμβαίνει στο παρόν και εξακοντίζεται στο μέλλον. Καιόμενος είναι ο μάρτυρας που θυσιάζεται, γιατί με τη θυσία του υπερβαίνει τα αδιέξοδα της ζωής και στέλνει ένα πυρίκαυστο μήνυμα καθάρσεως. Αλλά και  ο ποιητής που μετεωρίζεται ανάμεσα στα δυο, ίσως και ο καθένας από μας που, ενώ βιώνουμε τα ηθικά και υπαρξιακά αδιέξοδα, δεν έχουμε οδό διαφυγής……ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

 Υ.Γ: ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΥ….

Σήμερα πήγα στην πλατεία.

Οι δρόμοι γύρω φωνασκούντες άκρως την φθήνεια των ηθών.

Ο παλιατζής επίσης επιμένει να αγοράζει παλιά καλοριφέρ

Και ακίνητα ποδήλατα.

Καλύπτω με το χέρι μου  το μέτωπό μου.

Σε λίγο θα καώ εκουσίως

Για να γίνω

Το μαύρο πρόβατο του Τύπου

Των λογικών μας κυβερνώντων το Παράλογο

Της Ανίας του Πλήθους το Παιχνίδι.

Με ευλάβεια ετοιμάζω το ταξίδι μου

Στο κεκαυμένο Σύμπαν.

Ισορροπώντας  στις στάχτες μου

Θα μετρήσω ένα ένα τα χειροκροτήματα

Των καφενόβιων που πλήττουν γύρω.

Μονάχα ένας ποιητής κρυμμένος

Πίσω από ματαιόδοξες λέξεις

Θα κλέψει πάλι την παράσταση

Μιλώντας

Θύτης για το θύμα….

           (Δεν κατηγορώ όλους τους ποιητές.

            Κατηγορώ εκείνους που νομίζουν

            Ότι το ποίημα τους 

            Είναι ισάξιο με τη φωτιά μου.. )

                    

                                    ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ