ΑΥΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ!!

<<Ο άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα να ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα ,να βλέπει μια ωραία εικόνα και , αν είναι δυνατόν ,να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση του προς αυτό>>

                                                                                                    ΓΚΑΙΤΕ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ......

Βιτρίνες  υποκριτικές  αστράφτουν .

Σκουπίδια των καιρών και των επίκαιρων

Υπομονετικοί  υπόνομοι παραμονεύουν.

Βουνά οι εύσχημες δικαιολογίες βοούν

Τις ενοχές αρπαχτικών ανθρωποφάγων .

Βασιλικές τιμές σε πρώην και νυν φελλούς

 Ενίοτε κοσμούν λαμπρές συνεστιάσεις.

Άηχες δηλητηριώδεις λέξεις άνευ τσίπας

Κάθε λογής και φόβου ερπετά σφυρίζουν.

Σε απευθείας μετάδοση αφιερωμένα

 Δακρύβρεχτα καλοστημένα  φαγοπότια .

Νεκρά παιδιά στα περιστύλια αρχαίων ναών

Επαίτες μιας σκυφτής  ζωής, άνεργα χέρια

Τιμούν  δικαιώματα αδικαίωτα του ανθρώπου.

          ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΕΛΑ....ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΤΡΟΠΗ....

Ας γιορτάσουμε όλοι μαζί πανηγυρικά και με το νόμο την Παγκόσμια Μέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στο κάτω- κάτω τί φταίμε εμείς βρε αδελφέ;;; Έρχονται και Χριστούγεννα. Όσο να πεις λίγα ψώνια θα τα κάνουμε.....

                                                           ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΑΣΤΕΡΙ..

Άργησες αγάπη

Γλυκά μου ψιθύρισες.

Ήρθα κοντά σου.

Χρώματα χίλια

Λάμπουν στο γέλιο σου

Σαν χρυσαυγές.

Είναι όνειρο

Το βλέμμα σου αστέρι

Που πέφτει γλυκά.

       ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΝΕΦΕΛΗ...

Εικόνα τέλους

Εσύ να κοιμάσαι με

Αξύπνητο ύπνο.

Νεφέλη τώρα

Σε σκεπάζει απαλά

Αρωματισμένη.

                    ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΚΟΧΥΛΙΑ....

Άσπρα κοχύλια αλμυρά

Παρατημένα.

Θυμάσαι;

Στων βράχων τις ρυτίδες

Τα χτύπαγε το κύμα.

Ξεκόλλησαν σαν λόγια

Που ειπώθηκαν στο τέλος.

Λόγια κοχύλια δουλεμένα

Χρόνια στην  αύρα της αλμύρας.

Κοχύλια λόγια νοσταλγούν

Το βράχο.

Σε ένα πανέρι τώρα στοιβαγμένα

Όμορφα και με τάξη

Να σκονίζονται.

           ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ

ΝΕΝΟΗΜΕΝΟ ΑΛΜΑ

Οπωσδήποτε κουράζει

Η επανάληψη των θρήνων.

Το πάλι και το πάλι

Των λυγμών.

Το ασύνετο μουρμουρητό

Του πένθους.

Οπωσδήποτε δεν έχει γούστο

Η επανειλημμένη

Πεισματική και επίμονη

Διαμάχη με τη λήθη.

Ο πυρετός της ίδιας τρέλας.

Της απαράλλαχτης απάντησης

Σε πλήθος ερωτήσεις.

Και

Οπωσδήποτε

Είναι εντελώς ανόητη

Η χιλιοειπωμένη υπόσχεση

Αποδοχής του τέλους.

………………………………..

………………………………..

Από όλα τούτα ξέφυγες

Κάνοντας επιτυχώς

Νενοημένο  άλμα.

                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ